Het verhaal waarom het voorvalt ga ik niet meer opnieuw vertellen, ik ga enkel vertellen dat het weer zover was.
We kochten ons een zak maskesvlees of (zachte) spekken al naargelang de plaats van waar je afkomstig bent.
En ik dacht dat maskesvlees dan wel niet de officiële benaming zou zijn -spekken leek me al een ietsje realistischer- maar het “Chamallows Speckies” op de zak vond ik ook maar niks.
En als ik dan het logje van vier jaar geleden lees, zie ik dat het me toen niet stoorde. Waarmee volgens mij bewezen is dat een mens wat sneller kittelorig wordt in zijn/haar oude(re) dagen.
Ik heb er dan wel een opmerking over gemaakt maar heb ze toch wel opgegeten … het zou er nog aan mankeren.
Maskes = meisjes, als ik me een liedje van Raymond van het Groenwoud goed herinner. Dat is eigenlijk een heel goede naam!
Goed herinnerd. Maskes zijn meisjes. En zelf vind ik de naam ook wel goed.
Vroeger, in een tijd dat ik die niet lustte, waren die verkrijgbaar in langere lengtes waardoor je ze per stuk kon kopen in de snoepwinkel.
De jongste zoon van mijn Vietnamese vrienden is er dol op.
Ik bedank voor deze zoetigheid.
Vrolijke groet,
Een opwelling om de vier jaar vind ik nu ook niet dramatisch.
Kopen zal ik ze niet, maar staan ze voor mijn neus dan eet ik ze allemaal op.
Ik noem het gewoon spekkies. Vroeger zeiden we trekspek, in de vorm van een ruit trok je ze vanuit je tanden wel een meter lang. Bijna. 😉
Meestal denk ik er zelfs niet aan en dan ineens, om één of ander bizar gevoel, heb ik er nood aan en deze keer zijn we zelfs speciaal gaan halen.
Een gebrek aan suiker?
Een gebrek aan suiker uit zich bij mij heel anders. Dat lijkt op een aanval van koorts, trillen zweten, slapte, lage bloeddruk. Een schepje suiker of een snee brood zijn dan voldoende.
Ik heb er geen ervaring mee, maar zo een futloos dipje ineens … dus dacht ik aan te weinig eten = te weinig suiker.
Als kind at ik ze vaak, nu nooit meer. Nonnenbillen werden ze bij ons genoemd. Vraag me niet waarom…
Luc had daarnet dat van die nonnenbillen ook gevonden. Waarom? Zacht en roze?
Als kind wou ik ze niet. Nu wel zo héél af en toe, maar dan wel veel ineens. 😂
Ik denk het, maar eigenlijk mag ik er niet aan denken.
Een non bijten? Maar dan niet in haar zachte roze billen? Hm …
🤢
Ik durf er niet eens meer aan beginnen of ik eet mij ziek.
Daar moet ik ook mee oppassen. Dat heb ik ooit ook eens voorgehad.
Spekken zijn niet aan mij besteed. Geef mij maar een stuk chocolade.
Chocolade is een beetje van hetzelfde. Ik denk er nooit aan en dan ineens hebben we een poos dat we chocolade eten, tot de repen op zijn en dan is ’t weer over.
Spekken heerlijk !!! vooral degene die je in België koopt, die zijn zachter lijkt het wel. Je hebt er vast van genoten.
In mijn jeugd kochten op de kermis Jodenlak (waar het wordt vandaan komt…klinkt in deze tijd niet netjes) een vierkante harde blok, roze met geel en daar deed je de hele dag mee. Likken en suiker innemen. Tussen de kaneel en zuurstokken lagen hele blokken van het mierzoete snoepgoed. Voor 5 cent sneed de exploitant van de kraam een stuk voor je af.
Dat ken ik niet. Veel snoepgoed van vroeger moest van naam veranderen, zodat je nu niet meer weet wàt je eet.