Wizzewasjes

Te lezen en te zien

Notaris van dringende zaken

De notaris die dacht ons vervroegd uit vakantie in Schotland te doen terugkeren heeft weer toegeslagen. Hij ondernam een poging om ons te overtuigen onze vakantie vroegtijdig af te breken.

He eerste telefoontje kwam in het geraas van de Nordschleife. Het tweede een klein uurtje later in de supermarkt. Dat zijn nu niet direct de ideale locaties om een telefoon van een onbekende beller te nemen.

Later zochten wij het nummer op en kregen een paar rare resultaten zoals Las Vegas en China. We zetten het nummer op de zwarte lijst. Opgelost, zo dachten we.

De volgende dag, op Lucs verjaardag, belde zijn zus. De notaris had haar gebeld omdat Luc niet te bereiken was. Ze bleef maar doorgaan dat de notaris had aangedrongen op de dringendheid van de situatie en ze bleef maar zeggen dat die notaris haar dan ging blijven lastig vallen. Want die papieren moesten zéker die week getekend worden. Maar Luc was niet te vermurwen. Wij waren op vakantie en hij zou de notaris wel contacteren als we thuis waren. Geen dag vroeger.

Wij kunnen ons niet voorstellen dat, waar het over gaat, slechts rond de vijfde mei aan die notaris werd voorgelegd, zeker niet aangezien we al op 8 december vernamen dat het er zat aan te komen. Dat wil, volgens mij, weeral zeggen dat ze alles op zijn beloop hebben gelaten en het laatste ogenblik hebben afgewacht.

Luc mailde de notaris zeggende dat hij zou proberen een voor vrijdag gemaakte afspraak op een ander moment te laten plaatsvinden zodat hij even kon gaan tekenen. De reactie luidde:

Geachte,

In het belang van alle partijen hebben we de zaak zo spoedig mogelijk willen laten doorgaan …

Zo spoedig mogelijk? Als het in hun kraam paste waarschijnlijk. En zeggen dat we normaal gezien, zonder Brexitkuren, nog tot de 14de in de U.K. hadden gezeten.

Die vrijdag na onze thuiskomst reden we dan maar speciaal naar tegen de Nederlandse grens en terug voor een handtekening die geen vijf minuten duurde en dat op een dag die getekend was door hevige buien.

Previous

De kiekens

Next

De 7 à 12 werken van …

9 Comments

  1. Inderdaad, wachten tot op het laatste en dan moeten jullie maar snel opdraven…

    • Om dan uiteindelijk pas twee jaar na het overlijden van Lucs nonkel de zaak af te ronden.

      Dat is deze keer niet aan de orde, maar toch … die arrogantie van de notabelen van weleer bestaat dus nog.

  2. Alles zijn beloop laten en dan op het laatste moment. Dat kunnen die gasten goed.

    • Als iemand je zegt dat haar broer op vakantie is ga je toch niet aandringen … behalve natuurlijk als je jezelf met een tijdstekort hebt opgezadeld.

  3. Arrogant is het juiste woord.
    Is hij de enige notaris in die plaats?

    • Ik zou het niet weten, maar de keuze ligt niet bij ons. Jammer genoeg.

  4. Jasmien

    Klinkt zoals bij mij op het werk … alles in dringend, voor zover het “hun” uitkomt …
    pffffffff

    • Ik ergerde me vooral omdat het zo leek of ze onze vakantie maar een bagatel vonden dat hun belangrijke zaken in de weg stond.

      Maar die vrijdagnamiddag waren zij normaal gezien gesloten en hadden ze zelfs geen tijd meer om een fotokopie voor Luc te nemen. Ze is het kantoor uitgerend alsof de duivel haar op de hielen zat. Maar ja, dat was de notaris zelf niet, dat zal de Chinese vrijwilliger geweest zijn.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén

%d bloggers liken dit: