Wizzewasjes

Het is niet omdat het mag … dat het moet!

De sprinter en de pistier

De fietser reed op het fietspad, een eind voor ons uit. Stiekem gluurde hij over zijn schouder, even later onder zijn arm door.

De herinnering bubbelde omhoog en ik lachte. We reden niet voor niets op Memorielaan.

“Weet je” zei ik tegen Luc “dat ik dat ook deed”. In een tijd lang geleden, met mijn kinderfiets, waren er minder auto’s en als ik dan onderweg was en er kwam een auto achterop zette ik er een spurt in en sprintte voor de overwinning.

Gelukkig lag die eindmeet altijd nét daar, net vóór die auto me inhaalde.

Luc lachte ook en zei: “Ik ging meestal gewoon boven op de piste rijden”.

Blijkbaar was hij ooit lang geleden een pistier1 en en ik een sprinter.

1 Pistier
Foto: Eindmeet op de velodroom van Roubaix – stilstaand beeld uit een ouder filmfragment van Luc.

Previous

De vraagstaart

Next

Memorielaan

12 Comments

  1. Ik was ook een sprinter.

  2. Ik won regelmatig de ronde van Frankrijk.

  3. Ha, dat is een grappige herinnering.
    Ik hoefde niet te winnen maar reed altijd hard, ook later nog. Ik moest telkens afremmen voor mijn man.
    Dat deed ik graag. Bruggen op, de weg van Mook naar Groesbeek zonder af te stappen.

  4. elsje

    ha ha zo zie je maar onvermoede kwaliteiten verloochenen zich nooit

Wat denkte daarvan?

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén

%d bloggers liken dit: