Waar we een paar jaar terug, na de Tour en zonder Vive le Vélo, ’s avonds vroeger in bed trokken, stonden wij als gevolg daarvan ’s morgens ook vroeger op.
Waar wij nu al een paar jaar vroeger uit de veren zijn, werd dat, mede door de coronaperiode, onze vaste gewoonte.
Waar wij nu al een paar jaar leven bij dat bepaalde ritme, gaan wij de laatste maand, na het begin van de Tour en het heropduiken van Vive le Vélo, ’s avonds later in bed.
Waar wij nu later in bed gaan door de Tour en Vive le Vélo, staan we daarom niet later op, maar doen we, mede door covid, na de noen een dutteke.
Een siësta doet goed.
Sedert ik COVID heb gehad doe ik iedere dag een kort dutje. Ik heb het gewoon nodig, ongeacht hoe kort of lang mijn nacht was.
Dat speelt hier blijkbaar ook mee.
Je went er aan, die dagelijkse dutjes. Alleen al omdat het heerlijk is je uit te strekken en alle tijd te hebben. 😉😀
Ale tijd hebben is inderdaad heerlijk en dat overpeinzen ervan ook.
Overdag kan ik geen dutjes doen, al probeer ik het soms wel even. Misschien komt dat later nog, als ik over de tachtig ben, nu met mijn drieënzeventig jaar zou het toch moeten kunnen, maar niet dus.
Ik heb dat altijd wel gekund maar dat deed ik niet tenzij in uitzonderlijke gevallen.
Maar nu, als ik nu geen dutje doe val ik voor de koers in slaap.
Een dutje doen na de middag doet mijn vrouw regelmatig. Ikzelf heb er nog geen behoefte aan.
Dat is het, eens de tour en de hele santeboetiek de boeken toedoet zal er hier waarschijnlijk ook geen behoefte meer aan zijn. Maar zolang het duurt geniet ik er van.