Ik voelde me bespioneerd en keek met een ruk naar buiten. Daar zat hij, gewoon mysterieus te wezen. Het was nog niet volledig dag en mijn eerste zjat koffie stond nog gloeiend heet te zijn.
Waarom hij me intrigeerde weet ik eigenlijk niet, ik vond hem wel iets hebben van een kraai maar daar was hij eigenlijk te groot voor.
Dus vond ik het de moeite waard om een foto te nemen en ik dacht dat Obsidentify hem zo niet zou herkennen, zo enkel een schaduw in een schaduwspel.
Dat deed die app wel. Op voldoende overtuigende wijze -voor zo’n 75% zekerheid- beweerde hij dat het een roek was.
En daar kan ik mee leven. Al had ik die liever in kleur -zelfs al is hij zwart- gezien.
Ik dacht in eerste en ook tweede instantie dat het om een vleermuis ging. Maar een gekleurde roek is beter.
Bij het zien van een gekleurde vleermuis zou ik denken dat het beest aan het spul gezeten had. 😉
Zo een beetje familie van de roze olifant …
Een unieke en mysterieuze waarneming. Een roek is mijn inziens toch wel heel zeldzaam?
Ik vond hem vooral mysterieus, net of hij ons in het oog hield.
Hij zou hier beschermd zijn, maar hoe dat in Duitsland zit weet ik niet.
Het was op een ochtend in de Eifel.
Een mij onbekende vogel. Handig zo’n app.
Ik dacht niet dat die daar iets kon van maken, van zo’n schaduw. Een dagfoto zou beter geweest zijn.
Goed zeg, je kon slechtere bewonderaars treffen.🙂
Ja hé. Het kon een stiekeme gluurder ook zijn.
Mijn eerste indruk was net als Peter een vleermuis. Zo ´n grote, een soort van vliegende hond.
Het blijkt dus een Roek te zijn die gaat gluren bij de buren.
Een vleermuis zag ik er niet in. Het deed wel raar aan dat hij zo stil bleef zitten kijken. Een beetje luguber haast …
De foto geeft dat sfeertje goed weer