Wizzewasjes

Het is niet omdat het mag … dat het moet!

Tag: Hoorproblemen

Het lijdend voorwerp

Gisteren zijn we, nogal onverwacht en ongepland, in een Quick binnengestapt en ik heb me als dessert een moelleux genomen, gewoon om er een foto van te kunnen nemen, zodat ik onderstaande voorval zou kunnen vertellen.

Het begon dus ooit eens, met een aankondiging op de Quick app. Wat het juist was herinner ik me eigenlijk niet echt. Kreeg ik nu een moelleux gratis? Best mogelijk. Feit is dat ik die toen heb geproefd en werkelijk, ik vond die lekker.

Maar ja, ik eet normaal al geen dessert, altijd rekening houdend met die kcal natuurlijk.

Die keer, de keer in kwestie, waren we ook zo op de “wilden boef” zomaar in een Quick onderweg binnengestapt en hadden besteld aan de kiosk.

Na twintig minuten kwam iemand van Quick langs en zei dat ze gemerkt hadden dat we toch al wat langer zaten te wachten -of zoiets- en daarna, al van de een naar de ander kijkend, zei ze dat we …

Maar Luc bedankte aarzelend waarop men van achter de toog toch nog eens benadrukte dat … en Luc weerom bedankte.

En ik verstond het niet, maar hadden ze nu niks gezegd van een dessertje?

“Mag ik het óók weten?” vroeg ik zo poeslief dat Luc wel moest doorhebben dat er iets niet juist zat. En ja, we mochten een gratis dessert als compensatie nemen. En ik zei al even poeslief dat ik dan wel een moelleux wou hebben.

Op die moelleux hebben we dan ook nog even moeten wachten, maar eerlijk gezegd was het er enorm druk en konden we hen eigenlijk niks verwijten.

De titel van dit log heb ik ergens, de voorbije week, zomaar op tafel gegooid, ergens waar men het ook over mij ging hebben, goed wetend dat ik het niet kon horen omdat ik mijn hoorapparaat niet in had.

Ik heb dan ook luidop gezegd: “Ik ben niet het lijdend voorwerp”.

Nu wil het toch lukken dat wij gisteren in een winkel waren waar ik een tegoedbon had verdiend en ik die wou tonen op mijn telefoon. Ik geraakte niet ingelogd.

De zeer behulpzame medewerker kwam een handje toesteken en vroeg een nieuw wachtwoord aan waarvoor ik een code zou binnenkrijgen op mijn e-mail. Wat we ook deden, er kwam geen code zodat we uiteindelijk maar mijn telefoonnummer in mijn account hebben ingevoerd.

Maar om in dat account te geraken had hij mijn naam ingetikt en toonde die aan Luc en vroeg: “Juist geschreven?” waarop ik, nu niet poeslief, maar eerder zeer nuchter en wat kil zei: “Ik sta hier ook”.

Waarop we dus daarna, de parking overstaken en in de Quick een moelleux gingen eten. Troostvoedsel, want ik had serieus de indruk gekregen dat ik niet serieus werd genomen omdat ik het gevoel had dat ik blijkbaar te stom was om mijn eigen naam in mijn eigen e-mail te schrijven.

Wat blijkt dan achteraf? Er was hinder bij e-maildiensten van Proximus door technische storing1. Ja, niet moeilijk dan dat die e-mail niet binnenkomt.

En zeggen dat Luc gisterenmorgen al had gezegd dat hij niet in zijn mailbox van Proximus geraakte.

pske van mske:

    Gisteravond, iets voor 17u stonden er vijf e-mails mét code in mijn inbox en nog ene met de vermelding van de laatste aankoop van gisteren.

____________________
1 Het Nieuwsblad

Het hoorapparaat

Alsof het allemaal nog niet erger kon liet mijn linker hoorapparaat het afweten.

Even die korte aanzet wat langer uit vertellen. Over de aankoop van mijn hoorapparaten schreef ik ooit over hoe ik de keuze maakte.

Niet de gemiddelde, want bij de écht dure informeerde ik niet, maar de goedkopere oplossing dus. Maar die voldeed. Ik gaf nooit de naam van de zaak omdat ik iedereen al meewarig zag kijken, maar bij deze: ze komen van Hans Anders.

Waarom zou ik meer betalen als ik op die manier geholpen werd? Geen probleem voor mij want bij een probleem kon ik zo onmiddellijk bij hen terecht, al moest ik er dan wel voor naar Leuven. Ik nam een verzekering voor drie jaar en voelde me gerust. Alle herstellingen, alle onderhoud en alle nodige batterijtjes waren inbegrepen en de prijs voor de aankoop van die batterijtjes alleen al lag al hoger dan de premie. Die verzekering kon ik verlengen met twee maal één jaar.

En wanneer verliep die drie jaar? Drie keer raden? Op 21 april, in volle corona. Met onze meivakantie en het verlengen van die verzekering in het achterhoofd had ik al een afspraak voor 9 april … die niet kon doorgaan. Maar kijk, een tweetal dagen voor die afspraak werd ik opgebeld met de vraag of er problemen waren. Die waren er niet. En die verzekering, ach die liep gewoon door, dat konden we regelen nadat de maatregelen soepeler werden en ik weer naar de zaak kon.

Wat is nu typisch iets wat mij moet overkomen, iets wat ik zelfs had voorspeld? Twee dagen later begon mijn linker apparaatje tegen te wringen. Ik hoorde metaalklanken, tinnitus had de boventoon.

Tot … de 22ste viel het ding gewoon uit. Maar bij problemen kon ik altijd het nummer bellen. Ik kreeg een computer die me vertelde dat ze overbelast waren maar … ze zouden me terugbellen. Ik wacht nog steeds.

Ik verwijt niemand iets. Het is voor iedereen moeilijk maar vind het toch maar weer: “trek uwe plan”. Daar ben ik dan wel een straffe in, maar -dat zei ik ook al- ik heb er de laatste tijd een enorme hekel aan als men mij de indruk geeft dat ik er niet toe doe. En geloof me, dat is hier in mijn geval wel schering en inslag.

En laat me nu toch enkele dagen terug op dat log van vorig jaar vallen, waarin ik het heb over een uitvaart maar wel vermeld dat mijn hoorapparaat uit lag. Ik herinner het me niet meer precies maar toen kon ik ook niet onmiddellijk bij de zaak terecht.

Ondertussen hebben we nu ook wel in in Landen een Hans Anders met audioloog, maar ik heb toch enkele bedenkingen. Ik ben over het algemeen genomen tevreden over die apparaatjes maar als ik dan hoor dat anderen:

  • die zelf dag per dag kunnen aanpassen, dan wil ik dat ook. Mijn oren voelen niet altijd hetzelfde, mijn hoofd ook niet, situaties ook niet;
  • zelfs hun gps kunnen horen via het apparaatje, dan wil ik dat ook. Nu voel ik me onzeker en rijd dus geen auto. Sommige dagen hoor ik de pwieoewieo’s niet, op andere dagen sneller dan Luc. De vraag is: “wat hoor ik nóg niet?”

Binnen twee jaar heb ik opnieuw recht op terugbetaling van de ziekenkas. Ik overwoog tegen dan wel te opteren voor het écht dure merk.

Luc zegt dan wel dat ik daar momenteel ook niet terecht zou kunnen voor losse draadjes. Of dat zo is, ik weet het niet. Er staat ook een telefoonnummer vermeld op de site maar een telefoonnummer zegt niets als de beller ook beantwoord wordt door een computer.

Anderzijds moest ik mijn “ik doe er niet toe” gevoel ventileren en deed dat door er tenminste voor mezelf wel toe te doen. Maar als ik het zo lees op een forum van betreffend merk, lees je daar wel dezelfde zaken -klachten zo je wil- en zij kunnen dan wél hun apparaatjes zelf afstellen.

Ach, ik heb nog twee jaar. Eens dit opgelost is vergeet ik het toch weer, want het is zoals men ook op dat forum aanhaalt, die toestelletjes zijn hulpmiddelen die een goed gehoor niet kunnen vervangen en een slechter geworden gehoor niet kunnen herstellen.

Foto: Diksmuide – 2 april 2017

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén