Tag: Sunparks

Za za, ze & zo

September

September was een rare maand dit jaar.

In september zijn we 9 dagen thuis geweest, waar er dan nog een boekenmarkt tussen zat.

We zijn 21 dagen niet thuis geweest waarvan een deel voor de jaarlijkse vakantie rond mijn verjaardag. We zijn maandag thuis gekomen.

Oostduinkerke was een aanbieding, zoals Sunparks alle jaren, in het begin van september, een aanbieding heeft. Meestal is dat maar voor een paar dagen, deze keer voor een volledige week.

De dierenoppas is gewoonlijk ook maar voor drie dagen, nu ook voor vijf.

Zou ik in de toekomst niet beter opteren om met mijn verjaardag thuis op vakantie te zijn?

Ondanks alle ambetanteriken waar we de voorbije maand mee te maken kregen -en neen, ik heb niet alle gaffen verteld- werd het over het algemeen genomen toch wel een prettige maand.

Za za, ze & zo

Krimpflatie

De vraag is: “Hebben wij nu met krimpflatie te maken? Of vergissen we ons?” We zijn dus niet zeker, hebben enkel een vermoeden.

Veel krimpflatie maakten wij nog niet mee. Wij kopen meestal niet van die verpakkingen waar het van toepassing is, maar nu …

Bij de parken van Sunparks en Center Parcs hangt er telkens een rol sigarettenblaadjes bij de wc en staat er meestal wel een reserverol klaar.

Thuis gebruiken wij drielagig wc-papier, omdat we geen sigarettenblaadjes willen maar omdat we vierlagig te dik vinden.

Na onze thuiskomst van Sunparks dacht ik eerst dat er een rol van Sunparks mee in de koffer was geraakt, maar nee, er was net een nieuw pak van het onze begonnen. En Luc zei dat hij ook al had gedacht aan een productiefout.

Maar toen ging hij onderzoeken. Hij nam een blaadje wc-papier en met een loep en een pincet in de aanslag trok hij dat uiteen. Het zijn er drie, stelde hij vast.

“De doerakken” foeterde ik toen ik even onze voorraad van het open pak en het reservepak bekeek.

Uitgelichte afbeelding:

    Gegenereerd met Artificiële Intelligentie – Image Creator van Raphael AI (aangepast voor uitgelichte afbeeldingen).



Za za, ze & zo

De vakantie – nabeschouwing

Achteraf gezien waren al die strubbelingen maar bijkomstig, de vakantie was zelfs geslaagd te noemen en veel te snel voorbij. Veel heb ik er niet over verteld, veel zal ik er niet over uitweiden. Ik kan honderd keer zeggen dat iets de moeite waard is of was maar daar heeft niemand een boodschap aan.

De foto’s zouden meer zeggen, maar die zijn nog altijd niet op “In Beeld” beland. We hadden een drukke week, de voorbije week. Deze week heb ik tijd in overschot …

Die strubbelingen waren dus eigenlijk maar ergerlijke stoornissen, maar ze kwamen echt op een ogenblik waar ik er niet op zat te wachten. Ik had uitgekeken naar deze week weg, weg van alle beslommeringen, bekommernissen, donkere gedachten en bureaucratie.

Als die mensen nu eens begonnen met gewoon de waarheid te vertellen: het waarom die watermeter écht weg moet, waarom dat verblijf écht niet kan doorgaan, … misschien zou ik er dan begrip voor hebben. Nu blijf ik met een lichtelijk wrang gevoel zitten.

Dat de laatste tijd niet één van de gemakkelijkste was zei ik wel al meer, maar het heeft zich dan ook de 6de september gewroken.

Na een meer dan geslaagde voormiddag kreeg ik te maken met een misselijkmakende buikpijn waardoor ik me op onze tijdelijke zetel heb neergesmeten, na eerst in mijn medicijntas te hebben gerommeld en een paracetamol te hebben genomen.

Luc opperde dat we misschien even naar De Haan konden rijden, daar was een stockverkoop van de sportwinkel “Bluesand” en misschien kon ik daar wel een ander regenvestje vinden aangezien het mijne dan wel rood was verkleurd maar toch ook niet zo helemaal waterdicht bleek te zijn. Ik was akkoord. Of ik nu buikpijn had op een zetel of in een auto, het maakte me niet uit.

Nu blikken we vooral terug op een mooie vakantie waarin we ons minder hebben toegespitst op het wandelen op zich, maar eerder op andere dingen waar we op dat moment zin in hadden.

Za za, ze & zo

Met de tram terug

Prettig gewandeldNeutraal
Na ons bezoek aan Mu.ZEE zijn we dan maar via de dijk richting station gewandeld.

We hadden gelezen dat er terug zeehonden te zien waren aan het Klein Strand1 maar die komen pas bij laag water en het was net hoog tij geweest.

We wisten dus dat ze er niet zouden zijn.

Maar toen ik het Klein Strand zag vond ik dat niet zo erg. Daar zou ik zelfs geen zeehonden willen spotten. Het is niks voor mij.

Dat deed ik liever in Schotland, op mijn buik gelegen achter een obstakel en geen massa’s mensen rondom ons.		In het terugrijden zijn we met die tram nog maar goed vertrokken, we staan op het Marie-Joséplein en … daar blijven we staan.

Op de kortste keren staan er drie combi’s rond die tram en wij zitten en wachten.

“Ach” zegt de vrouw die op het krukske voor mijn knieën zit “Waarschijnlijk ambras. Dat is wel vaker zo”.

We hebben de media in het oog gehouden en Luc heeft het gevonden. De politie was een man komen plukken2 op de kusttram.

Maar die tram had geen vertraging staat in het artikel.

Hoezo? Waarom heeft die andere, die een kwartier later moest vertrekken, dan constant achter ons aan gereden?
pske van mske:

    Om alle misverstanden te vermijden wil ik toch even aanstippen dat het een zeer geslaagde vakantie was. Jammer van de minpuntjes.

    De “prettige” tekst duurde langer dan beschreven, de “minder prettige” duurde niet zo lang als beschreven. Deze vermelding dient enkel om de zaak wat evenwichtiger te maken.

 ____________________
1 Het Nieuwsblad
2 Het Nieuwsblad

Za za, ze & zo

Met de tram heen

Zeer geslaagdMaar waarom ga ik op vakantie?
Het stond al heel lang op de planning. Ik weet niet meer of we weet hadden van de tentoonstelling voor we boekten in Oostduinkerke of vice versa.

Om alle verkeersdrukte en werken te vermijden, zouden we met de kusttram rijden. Daarmee waren er toch ook al enkele van onze tickets van “De Lijn” gebruikt want die vervallen op 7 oktober.

“Het is zondag op Zee” in de Venetiaanse Gaanderijen1 klonk veelbelovend. Het was geen grote tentoonstelling maar het was een fijne tentoonstelling.

Het verwonderde mij dat sommige werken in een kast bleken te hangen, veelal die van Léon Spilliaert.

En daar leerde ik dan ook weer wat bij.

Mu.ZEE heeft zoveel werken van Léon Spilliaert en waarom zijn die niet vaker te zien?

Awel, omdat ze hun kleur verliezen.

Hoe jammer! Echt zonde.
En dan krijg ik een email van Center Parcs die me vertelt dat ze me al twee keer probeerden op te bellen. Maar dat zei ik al. Ik zei ook al dat ik die geblokkeerd had.

En wat zei die e-mail? Dat ons verblijf ergens binnen een paar maanden bij het Lac d’Ailette niet kan doorgaan omdat het park dicht gaat.

En toen was ik het beu! Ik was op vakantie gedomme!

En ik deed wat je eigenlijk niet mag doen. Ik belde on-mid-del-lijk op. Er is één voordeel aan een boze ms die opbelt, die is niet witheet maar ijskoud!

En ik vroeg wat de mogelijkheden waren. De week ervoor zou kunnen, de week erna zou ook kunnen. Dus zei ik maar wat ik dacht. Ik vroeg of ze soms mensen te logeren zouden krijgen die ze belangrijker vonden.

Ach ja, kijk, het is geregeld. We gaan niet naar de Lac d’Ailette, we gaan elders, waar we in de toekomst ook nog wel eens naartoe wilden.

We krijgen een paar voordelen. Ze wilden ons zelfs zo een e-car of golfkarretje gratis laten gebruiken … het gedacht alleen al! Dat heb ik zeer beslist geweigerd

En na afloop van het gesprek zei men mij dat, mocht ik nog aan iets denken, ik het zeker moest laten weten.

Dat deed ik. Met een vroege incheck kunnen ze me altijd een plezier doen. Dat is ondertussen dan ook weer geregeld.

Maar ergens zit me toch iets dwars, iets een beetje ongeloofwaardig in dat verhaal van die sluiting.

Ook het feit dat we de losse eindjes van ons vorig verblijf aan het Lac d’Ailette niet kunnen instoppen vreet een beetje.
pske van mske:

    Om alle misverstanden te vermijden wil ik toch even aanstippen dat het een zeer geslaagde vakantie was. Jammer van de minpuntjes.

    De “prettige” tekst duurde langer dan beschreven, de “minder prettige” duurde niet zo lang als beschreven. Deze vermelding dient enkel om de zaak wat evenwichtiger te maken.

 ____________________
1 Mu.ZEE

Za za, ze & zo

Peerdevisschers en Stienestekers

Prettig en plezantMinder prettig
Die dag stond compleet in het teken van de garnaalvissers. We gingen garnaalvissers opzoeken waar we ook maar dachten dat we ze konden zien, op welke manier dan ook, standbeelden, foto’s of aan de slag:

Op het kruispunt in Oostduinkerke, op het strand van Oostduinkerke, in het museum in Oostduinkerke.

En ja, in de namiddag zouden ze een demonstratie geven op het strand.

Nu ben ik niet diegene die me zou reppen om daarheen te gaan, ik hou meer van het onverwachte, het toeval.

Dat we er nu toch naartoe gingen had meer te maken met het feit dat er naast de paardenvissers ook “kruwers” zouden vissen. De Stienestekers zijn vrouwen die te voet met een net op garnalen vissen.

Dat was pas origineel. Alle geluk hadden de paarden veel bekijks en kon ik rustig foto’s nemen en zelfs een praatje met de dames maken.

Eigenlijk had ik het moeten weten. Ooit lang geleden had ik als kind van mijn tante zo een vissersnetje gekregen “voor garnalen”.

Het was thuis dan wel voor andere dingen gebruikt maar ach, thuis zaten toch geen garnalen.		De Watergroep dus, met hun e-mail waarin ze vermelden dat ze al twee keer hadden getelefoneerd maar “tot op heden hebben we nog geen reactie mogen ontvangen”.

Natuurlijk niet. Luc herinnerde zich die telefoons wel, van een onbekend 02 nummer net nadat ik ook twee keer zo een telefoon van een onbekend 02 nummer had gehad.

En zie je, die bellen dan, wij leggen af en die bellen onmiddellijk terug. Die worden gegarandeerd geblokkeerd. Men raadt toch aan om daar voorzichtig mee te zijn.

Nu hebben wij al een digitale meter sedert oktober 2023 toen ze ook ab-so-luut tijdens onze vakantie die meters (elektriciteit én water) wilden komen plaatsen.

Maar dit betreft een steekproef, waar wij natuurlijk in de prijzen vallen.

Dus Luc vormt het nummer, krijgt te horen dat ze die meter komen vervangen want ze willen die meter uitlezen.

Volgens mij betekenen die digitale meters nu precies dat ze die kunnen uitlezen zonder dat ze daarom aan de deur moeten komen; vanop afstand dus.

We snappen het niet. Ze willen een datum. Maar ik wil dat niet in september!

Uiteindelijk belooft Luc hen dat hij hén zal contacteren als het past.

Ik heb ergens het gevoel dat er een serieuze adder onder het gras zit. Ik heb serieus het gevoel dat wij bedot gaan uitkomen. Het zint me niet.

Wat nu? Winwin contacteren wegens pesterij?
pske van mske:

    Om alle misverstanden te vermijden wil ik toch even aanstippen dat het een zeer geslaagde vakantie was. Jammer van de minpuntjes.

    De “prettige” tekst duurde langer dan beschreven, de “minder prettige” duurde niet zo lang als beschreven. Deze vermelding dient enkel om de zaak wat evenwichtiger te maken.


Za za, ze & zo

Westerpunt en Westfront

Prettig en plezantMinder prettig
Die tweede september besloten we maar eens langs het Westerpunt te gaan wandelen en in de namiddag nog eens een kijkje te gaan nemen bij het Westfront.

Het eerste zagen we nog niet, bij het tweede waren we jaren geleden al.

Het Westerpunt was een meevaller. Nu moet niet iedereen in zijn auto gaan springen om het te bekijken, maar als je in de buurt bent en je ziet een strandwandelingetje wel zitten … doen!

Het Westfront was nog wel het zelfde als die vele jaren geleden. Maar deze keer gingen we wél binnen.

Ik ben blij dat we het zagen. Maar moesten de schilderijen van meerdere oorlogsschilders -en zeker dat grote werk van Alfred Bastien1 “Het IJzerpanorama2” daar niet te zien zijn, zij het geprojecteerd3– is daar dan ook alles mee gezegd.

Maar die oorlogsschilderijen zijn zéér zeker de moeite waard.		’s Nachts om vier uur zie ik een whatsappberichtje van Kleindochter. Ze meldt me dat er iets fout zit met de url van de verwijzing naar de overzichtslijst van “Het Kwartet”.

En dat nadat ik alles zo goed had voorbereid om geen internet nodig te hebben in Sunparks Oostduinkerke zonder internet. Ik ben klaar wakker.

“Als je dan toch wakker bent” zegt Luc “ik heb ook een grappige”.

Hij had een e-mail gekregen van “De Watergroep” dat ze op 10 september onze digitale watermeter zouden komen vervangen.

We zijn dan maar om 5 uur opgestaan. Slapen lukte toch niet meer.

Bij het Westfront vertelde men mij dat ik, zonder hun luisterapparaatje, niks aan die tentoonstelling zou hebben. Omdat het aandringen me wat irriteerde nam ik het mee.

Kleine bedenking? Voor iemand die niet kan zien, heeft men dat soort audio voorzien i.p.v. informatiebordjes. Iemand die niet goed hoort moet begrijpen dat het haar eigen schuld is als ze dat prul niet wil.

We gingen een middagdutje doen. Maar toen kwamen er grasmaaiers de gazonnetjes van de huisjes bijwerken, gevolgd door de blazers die het rondom de huisjes zélf kwamen netjes maken.


pske van mske:

    Om alle misverstanden te vermijden wil ik toch even aanstippen dat het een zeer geslaagde vakantie was. Jammer van de minpuntjes.

    De “prettige” tekst duurde langer dan beschreven, de “minder prettige” duurde niet zo lang als beschreven. Deze vermelding dient enkel om de zaak wat evenwichtiger te maken.

    Geen kwaad woord over de grasmaaiers en de bladblazers! Die mensen deden gewoon hun werk. De foto in bovenstaande uitgelichte afbeelding is dus énkel ter illustratie.


____________________
1 Alfred Bastien
2 Het IJzerpanorama
3 Nieuwpoort – Westfront

Za za, ze & zo

Het zegelint

Op 14 juli ll. las ik een artikel over het Museum KOERS1 in Roeselare. Ze hadden er nu eindelijk ook het zegelint van Odiel Defraeye2, dat hij kreeg als winnaar van de Ronde van België in 1912, in hun bezit en dat zou ook in het museum tentoongesteld worden.

Eigenlijk dacht ik: “Daarvoor gaan we nu toch niet weer naar Museum KOERS gaan rijden”.

Toen ik het aan Luc vertelde zei die: “Oh ok, dan passeren we daar toch als we terug in Oostduinkerke zijn. Dan kunnen we ook ineens nog eens bij het Bierkasteel langs gaan.

Dat deden we gisteren dus … in het naar huis rijden deze keer.

Eerst kruisten we in Roeselare een fietser die we meenden te herkennen van de foto’s op zijn blog.

Daarna kregen we te maken met een afwezig zegelint. De mensen van het museum waren bezig met het opstellen van een tentoonstelling die de 18de begint.

Maar om te verhinderen dat we daar verloren moeite stonden, is iemand met dat zegelint naar ons gekomen, in het museum.

En wij waren een beetje geambeteerd, maar volgens hen was dat nu echt geen moeite.

Enne … dit is het!


Met dank aan Museum KOERS

____________________
1 VRT NWS – url: https://vrtnws.be/p.5wdQjQ3ON
2 Odiel Defraeye

Za za, ze & zo

Een belangrijke tool

Nog een nieuwe. Ik heb me al aangemeld op BE-Alert die me een sms gaat sturen als er hier in de regio één of ander in de lucht hangt of er uit valt.

Nu lees ik dat er door de overheid ook wordt opgeroepen om alle reizen via een onlineplatform te melden om bij problemen, op of rond de bestemming, op de hoogte gebracht te worden. Niet alleen voor écht verre reizen, maar ook/zelfs als je in Europa blijft.

“Dat is één van de belangrijkste tools die we vandaag hebben”. Zo zeggen ze toch.

Of wij dat nu in de toekomst ook gaan doen? Ik weet zo nog niet. Wij hebben namelijk ook zo een voorziening. Die heet “Zoon”.

____________________
1 Het Nieuwsblad

Za za, ze & zo

De Vossemeren en het vakantiegevoel

Het deed een beetje raar aan toen we een aanbieding kregen voor een Last-Minute –drie dagen-twee nachten– bij De Vossemeren, want De Vossemeren is toch een erg gegeerd park, ook een nogal duur park trouwens, in vergelijking dan toch met sommige andere.

We boekten. Het was meer dan twintig jaar geleden dat we er waren, samen met Max.

Heel eigenaardig was het, zo heel ongewoon, dat het vakantiegevoel er niet was toen we incheckten. Ook niet bij het eten in het Grand Café en ook niet toen we in ons huisje zaten en uitpakten. Het voelde wat raar aan.

Pas dinsdag begon het en vroegen we ons af wat er die maandag toch loos was geweest. We kunnen er de vinger niet opleggen. Die dinsdag haalde we onze scha wel in en genoten van het verblijf en van wat het park te bieden had.

Op woensdag pakten we in, maakten er nog een mooie dag van en gingen uitchecken.

Daar stond het overvol aan een speciale balie naast de incheckbalie met allemaal Graspopgangers. Graspop begon gisteren.

Zo kwamen we ook eens in Sunparks Kempense meren in een park vol met Graspopgangers terecht.

En wij denken dat het mogelijk daardoor komt dat we die drie dagen zo goedkoop konden boeken.

Maar waarom dat vakantiegevoel niet in onze valies bleek te zitten, dat heb ik niet zo direct gesnapt. Mogelijk duurde het nu wat langer om om te schakelen.

Wat ik nu wél weet: we willen er terug naartoe.