Tag: Wandelen

Za za, ze & zo

Voornemens Een jaarlijks terugkerend onderwerp

Ondanks de beste voornemens komt het wandelen er nog steeds niet van. Enfin, het langere wandelen, want korte stukjes doen we wel. Die voet wordt nog steeds als excuus gebruikt, maar eigenlijk zou ik beter eens die hoge wandelschoenen terug aan trekken.

Andere voornemens? Nooit gedaan en ik zie niet in waarom ik er nu nog mee zou beginnen. Alles bij de dag? Is dat niet de bedoeling van op pensioen zijn?

Alhoewel we niet zo vaak gaan zwemmen als we plannen, ook niet. En daarvoor heb ik niet bepaald hoge wandelschoenen nodig natuurlijk.

Misschien is het gewoon het feit dat mijn hersenen zich op bepaalde vlakken een beetje aan het resetten zijn.

Dat over die kilo’s vertelde ik al. Gisteren was dus een zwarte dag. We waren bij Zoon. Maar lekker dat dat was. En ik heb niet aan Baskuul gedacht. Maar hij was me dus niet vergeten.

Ik zal straks nog een toerke of drie meer door de woonplaats moeten fietsen. Wou dat binnenhuisveloke nu maar die trap op hé …

Za za, ze & zo

De bizarre pijn

Het wandelen staat op een laag pitje, een heel laag pitje met een paar rare ervaringen op de koop toe.

In Oostduinkerke liepen we de eerste ochtend van het huisje naar het Park Center en terug als ik opeens, plots, zomaar geen stap meer gezet krijg. Ergens blokkeert -en neen het is niet voor de grap- mijn rechter dikke teen.

Waarom ik dan niet verder kan/kon is me nog steeds een raadsel. Ik ben dan maar verder naar het huisje gepikkeld, waar de pijn, zo plots als die kwam, wegvliedt als ik mijn sneaker uittrek.

Nu is er wat speciaal met die sneaker, of sneakers zo je wil. Misschien wordt het te lang als ik dat hier moet vertellen, maar ik kocht een paar jaar terug vier paar sneakers ineens (dat verhaal hebben jullie nog te goed): twee paar vrouwensneakers en twee paar die in de mannenrayon stonden.

Die twee laatste droeg ik in de winter onder een jeans, het eerste paar, droeg ik die zomer en daarna de hele volgende winter hier thuis, in plaats van met pantoffels rond te lopen. Deze zomer ben ik er ook vaker mee naar buiten geweest en de eerste slijtsporen vertonen zich. En het vierde?

Wel, dat stond bij het begin van deze zomer nog mooi nieuw te wezen in de doos. En precies dàt paar had ik aan. Ik weet het dus aan die sneakers.

Want mijn wandelschoenen hadden geen pijn gedaan de keren dat ik enkele luttele kilometers gaan wandelen was.

Maar nu! In Winterberg bewandelen we het “Schluchten und Bruckenpfad” als ik, na een drietal kilometer opeens, plots, zomaar geen stap meer gezet krijg. Ergens blokkeert -weerom- mijn rechter dikke teen.

En nu voel ik wél de oorzaak. Ik wéét het, want ik voel die wandelschoen ook nijpen op mijn wreef, op die plaats waar ik in juli die schuif op mijn voet heb gekregen.

Ik heb mijn wandelschoen wat losser geknoopt, ik ben even blijven staan -op mijn rechter hiel- en ja, daarna kon ik weer verder.

Ik vervloekte mezelf dat ik die twee paar mannensneakers niet mee had en heb ze thuis onmiddellijk een andere functie gegeven.

De blauwe, ach ja, die passen nog steeds goed bij een jeans. Maar de bruine? Dat worden mijn lage wandelschoenen. Al moet ik die eerst nog uittesten op meer dan drie kilometer.

Za za, ze & zo

Blablablaar

Drie dagen gewandeld en ik heb een blaar op mijn hiel. Dat heb ik zo goed als nooit meegemaakt. Eén of twee keer misschien, bij lange tochten. Maar nu? Hier in de omtrek? Dat is te gek voor woorden.

Eigen schuld? Mogelijk. Ik had mijn oudere, niet meer waterdichte wandelschoenen aangetrokken met dit droge weer en dat was toch al een hele poos geleden. En eigenlijk had ik het moeten voelen, maar eens thuis dacht ik niet meer aan dat pijntje.

Gisterenmorgen bij het opstaan wel. Wel ja, een blaar en ze was al open en een beetje rood.

Gisteren gingen we sowieso niet wandelen, we hebben wekelijks iemand te bezoeken, vandaag en zondag zou het te warm kunnen worden en voor maandag hebben we ook al andere plannen.

Nu hopen dat dat kwetsuurtje tegen dinsdag genezen is en die oudere schoenen toch maar vast als reserve beschouwen zou misschien toch het beste zijn.

Za za, ze & zo

Weer op wandel

Met de hitte van de laatste tijd waren we een beetje vergeten dat er af en toe wel eens gewandeld diende te worden. Na “De Vossemeren” hadden we -bij bij manier van -spreken geen poot meer verzet. We vonden het hoog tijd om het te hervatten.

Zodoende zetten we voor dinsdag maar een kort toerke van 4km in “Het Vinne” op het programma. Vandaag zouden we een langer toerke gaan doen.

We hadden dinsdag en woensdag gekozen omdat het dan wat koeler zou zijn en dinsdag viel het inderdaad heel goed mee, niet alleen de koelte maar ook het wandelen. Je weet maar nooit hoe snel je ritme en uithouding kwijt raakt.

Het was stil en rustig aan “Het Vinne”. We waren er al vaker en ik zette al meer eens een paar foto’s. Dat ga ik nu ook weer doen.

Zelfde wandeling, zelfde foto’s.



Za za, ze & zo

De kilometers

Het huisje

Als je bij Center Parcs of Sunparks boekt kan je nu eigenlijk een voorkeursligging, tot zelfs het nummer van je huisje, kiezen mits betaling natuurlijk. Dat kon vóór de coronaperiode niet, als ik me goed herinner.

Sedert geruime tijd krijgen wij -Friends zijnde- die mogelijkheid cadeau.

Bij de Vossemeren was dat niet zo omdat het een last minute was, maar zou ik sowieso niet geweten hebben wélk huisje de juiste ligging kon en zou hebben, er zijn er zoveel. We lieten het lot beslissen. Uiteindelijk kwamen we aan de uiterste rand van het park terecht, maar wel in een echt gunstig gelegen huisje.

(Lees verder onder de foto)

Als we van aan de parking naar onze tijdelijke thuis liepen -dwars door de Market Dome- kwamen we aan 1,450km.

De wandeling(en)

We hadden nu toch eindelijk in de Sahara1 willen gaan wandelen maar met dat warme weer vonden we dat eigenlijk niet echt te doen. Naar Bosland tussen de bomen? De auto nemen? Daar hadden we ook geen zin in.

En ik bedacht een route binnen het park -groot park, veel bomen en meren- en kwam op een 4-tal kilometer uit, vanaf ons huisje. Alleen … onze wandelschoenen zaten in de auto … op de parking. Die zouden we eerst even halen.

Aan de Check-in, ik was er nog een paar foto’s aan het nemen van de borden en nog zo wat meer …

(Lees verder onder de foto)

geraakten we aan de praat met de parkmedewerker en hadden het over de Sahara en de warmte en de meren en hij vertelde over het “Natuurbelevingspad” -iets van een 2.500km- in het park zelf en dat was, volgens de medewerker, werkelijk de moeite.

(Lees verder onder de foto)

En we besloten dat maar te gaan doen. We stapten naar de Market Dome, deden onze inkopen voor onze kouwe schotel op de middag en wandelden naar ons huisje waar we onze inkopen opborgen en onze schoenen wisselden.

We liepen terug via de Market Dome naar het startpunt van het pad.

Goeie tip! Want dat “Natuurbelevingspad” was werkelijk en inderdaad méér dan de moeite waard.

(Lees verder onder de foto)

Eigenlijk keek ik nooit naar die parkactiviteiten omdat ik er van uit ging dat die voor kinderen met gezinnen waren.

En zoals we wel vaker doen, gingen we na die wandeling in de parkwinkel een Magnum halen.

Alleen waren onze smaak Magnums er niet …

Maar er waren wel Cornetto Vanille King Cones …

Die avond, toen het koeler werd, hebben we dat toertje binnen het park -groot park, veel bomen en meren- van een 4-tal kilometer ook nog even gedaan, kwestie van ons later niks te beklagen.

(Lees verder onder de foto)

Overweging achteraf

Of we de volgende keer een voorkeur gaan doorgeven? Het zou wel eens best kunnen dat we dan hetzelfde huisje kiezen. Het beviel ons.


pske van mske:

    Wie meer foto’s wil zien, kan ze op “In Beeld” bekijken.

 ____________________
1 Lommelse Sahara

Za za, ze & zo

De driedaagse

Vrijdag na de middag vertrokken we naar een stockverkoop van schoenen Torfs in Temse. Vandaar reden we naar Stekene, maakten er een wandeling in het Stropersbos en reden daarna verder naar Hulst. Daar was een boekenverkoop om 19u.

Wij kwamen ‘s avonds dus laat thuis en hebben in alle stilte de auto geladen zodat we pas na elven in ons bed belandden om zaterdag om half zes op te staan voor de boekenmarkt van Mortsel.

‘s Avonds wilden we vroeg in bed maar ik moest eerst dit log nog schrijven, want vandaag zou dat niet lukken. We zitten op de boekenmarkt van Aarschot

En wee diegene die me morgen maandag wakker durft maken, ook als hij Luc heet.

Za za, ze & zo

Het tegenoffensief

Wie had ooit gedacht dat de nasleep van de Lipitor en de achterop hoppende bronchitis aangroei van de kilo’s zou veroorzaken.

Achteraf gezien zou je kunnen denken van, ah ja, waarom niet?

Het is wel een feit dat door een gebrek aan fut drastisch was gesnoeid in de zin in wandelen en in het binnenhuisveloke. Maar toen die pijnlijke kuit opspeelde weet ik het oorspronkelijk aan de steilte van die ene berg aan de Lac d’Ailette.

Achteraf bleek dat die kuit nog steeds ging opspelen als ik verder liep dan een kleine wandeling, terwijl twee kleine wandelingen helemaal geen kuitenpijn veroorzaakten.

Wat me ook verwonderde was dat ik de eerste keer dat ik met dat binnenhuisveloke ging rijden geen verlies in snelheid noch in afstand waarnam, terwijl ik de tweede keer na twintig minuten moest stoppen omwille van, jawel, die kuit.

Ondertussen zijn we daar wel overheen maar bleek Baskuul gisterenmorgen enorm gefrustreerd en ik dus ook.

Ik besloot de buikriem aan te halen en een tegenoffensief in te zetten. Ik heb mijn eigen -streng- dieet opgesteld en hoop dat het, samen met de geplande wandel- en velokesactiviteiten héél snel orde op zaken stelt.

Vakanties

Eerste terugblik

Nooit had ik gedacht dat ik ooit voor dit park zou gekozen hebben. Zelf zou ik nooit overwogen hebben om het park te kiezen. Waarom? Ik zou het zo direct niet weten.

Nochtans toen ik een melding kreeg dat we drie dagen voor een erg voordelige prijs konden boeken, ging ik het eens beter kijken.

Het had wel veel van de vereisten die we hadden gesteld voor een korte vakantie in januari, zoals niet te ver van huis, geen sneeuw onderweg, … Het was dan wel geen midweek, maar het kwam ons echt wel goed uit.

Ook vond ik niet zo erg veel te beleven in de omgeving, voor ons dan want voor gezinnen met kinderen ligt dat wel wat anders. Maar er waren bossen en veel wandelpaden. Het stond dus al van voor ons vertrek vast dat het hoofdzakelijk een wandelvakantie zou worden.

En weet je wat? We kwamen al snel tot de conclusie dat het er wel erg aangenaam was en eens terug thuis beslisten we dat we er echt nog eens naartoe wilden.

Of dat nog vaak het geval zal zijn, dat kan ik niet zeggen, maar we zijn er zeker nog niet uitgewandeld.


Za za, ze & zo

De wandeling van 20km

Omwille van een belofte die ik mezelf al jaren geleden deed en die nu wel wat aan dringendheid heeft gewonnen, wil ik absoluut hier in de buurt wandelparcours vinden van een 20-tal km.

Nu hebben ze bij Domein Bovy een mooie wandeling van 9km die voor een groot deel naast het kanaal loopt.

En laatst bij de wandeling van Herkenrode, ook 9km, liepen we ook een aantal kilometer naast dat kanaal.

Als ik nu beide wandelingen aan elkaar verbind kom ik wel degelijk aan 20km.

Kunnen we dan niet ineens gewoon naast dat kanaal 10km heen en 10km terug gaan wandelen?

Dat zou kunnen, maar dat is vlak. En die welke bij Domein Bovy vertrekt heeft een bijkomend voordeel, die heeft een steile bergop.

En die Wilde Endert, die loopt dan wel bergaf, maar we kennen die Eifelers wel. Die gaan eerst met stukskes steil omhoog om dan te sneller te kunnen dalen.

Za za, ze & zo

Het Schulensmeer met -broek

Wij wandelen graag op niet te drukbezochte wandelpaden. Enige hulp van internet heb ik wel altijd handig gevonden om onze wandelingen op te zoeken.

Zo waren we in 2018 al twee keer aan het Schulensmeer. En twee keer moesten we op onze stappen terugkeren omwille van het broedseizoen.

Zoals ik al meer zei heeft de coronaperiode een gaping in mijn geheugen veroorzaakt en dacht ik niet meer aan het Schulensmeer. Tot ik het een goeie week geleden aangeprezen in het Nieuwsblad1 zag staan. Ze hadden het over drie wandelingen: 2,6km, 8,5km en 10km. Meer informatie vonden we ook op de website zelf2.

En ik dacht dat we dat nog gemakkelijk eens konden doen. Het is nu toch geen broedseizoen.

De wandeling kwam op de agenda voor vrijdag. Maar toen hadden we donderdagavond die Urban Run & Walk gedaan.

De wandeling verhuisde naar zondag. Maar toen kreeg ik een e-mail van Natuurpunt en die lieten me weten dat ze zondag de 10de november een gegidste wandeling organiseerden aan … ja warempel, het Schulensmeer. En ik dacht dat we dan, om eventuele gegidste wandelingen te vermijden, beter op maandag konden gaan.

Op maandag was de mist zo dik dat we hem in plakjes konden snijden. Maar na de middag zou hij optrekken. Wie niet optrok was de mist.

Zo verschoof de wandeling nog maar eens naar gisteren, dinsdag. Maar toen wist Luc te vertellen dat er mààr tot 14u zon zou zijn. Dus zijn we maar per direct in ons schoenen gesprongen terwijl we ook onze vesten hebben aangetrokken.

We vorderden traag. Er was dan ook veel te zien en veel te beleven en veel te fotograferen. Eenmaal in het Schulensbroek ging het een ietsje sneller.

Toen we na de wandeling in de auto stapten en vertrokken zag de hemel al grijs. En wij wilden nog niet naar huis …

____________________
1 Het Nieuwsblad
2 Het Schulensmeer