De drie duifkes

Er was vorige zaterdag een rommelmarkt op de parking van Ikea in Hasselt en Luc wou daar wel eens een kijkje gaan nemen.

Dus ja, dan deden we dat al zag het er niet bepaald naar uit dat het droog zou blijven.

Het was een rommelmarkt zoals er zovele zijn. Veel speciaal was er dus niet te vinden.

Luc vond een boek dat hem interesseerde. En bij dat kraam, vond ik in een doos het boek “De drie duifkes” van Hilde van Mieghem1. Dat wou ik wel. Toen we vroegen om af te rekenen zei die vrouw: “oh maar dat boek is niet te koop”.

Ze begon uit te leggen dat het van een vriendin was, dat ze die doos nog niet uitgesorteerd had, dat ze het zelf nog niet gelezen had, …

Had ik daar begrip voor? Neen! Helemaal niet!

De man die erbij was, begon iets te mompelen tegen haar waarop ze nogal kort antwoordde: “Omdat ik het nog niet uit heb!” terwijl ze het boek uit mijn handen pakte -het was niet snokken, dat niet- maar het gaf me wel het gevoel van: “Blijf er met uw handen af”.

In de auto achteraf zei Luc: “ik had dat andere boek ook niet moeten kopen”.

*Geen commentaar*

____________________
1 De drie duifkes

Goeie oplossing

Op Ons-Heer-Hemelvaart wou Luc naar de grote rommelmarkt, waar we al eens waren.

Met de volkstoeloop van toen en het gebrek aan parking in ons achterhoofd zagen we dat uiteindelijk niet zitten.

Gisteren zondag stond de Grote Prijs Vermarc1 -waar we ook al eens waren- ineens op de agenda, koers voor U17. Oorspronkelijk dacht Luc dat die in augustus was. Dat was dus niet zo.

Rekening houdend met de aard van het parcours en parkeren op de grote steenweg zagen we dat uiteindelijk ook niet zitten.

“Dat is weer thuis zitten” dacht ik. “Dat is weer thuis zitten” zei Luc.

Op zaterdag wist Luc te vertellen dat er op zondag rommelmarkt was in Laar en hij opperde om er eens een kijkje te gaan nemen …

We gingen. We zaten niet thuis. We bezochten een rommelmarkt. Koers zagen we dan wel niet maar wielertoeristen des te meer.

____________________
1 https://www.groteprijsvermarc.com/2-daagse-u17″>Het Nieuwsblad

Erotische boeken

Uit verveling liet ik, zo tegen inpakken aan, mijn kraam op de rommelmarkt in de steek en ging kijken of er niks koopbaar meer te vinden was bij anderen.

En ik zag de doos met boeken en vroeg de prijs voor de boeken van een mij onbekende schrijfster. De prijs was de normale gangbare tweedehandsprijs, maar … ik kon de hele doos kopen voor een prijske. En écht, dat was een prijske.

Ik zag zo, op het eerste zicht al een roman van een bekende feelgoodschrijfster en dacht: “Ik zie wel wat er in zit”. Negen boeken voor minder dan de helft van de gangbare prijs en wat me niet zou interesseren kon ik zélf ook nog wel verkopen.

Dan kom ik er mee thuis en zitten daar drie écht specifiek als erotisch beschreven boeken bij. En een paar andere van een paar feelgoodschrijfsters en een tweetal voor jongvolwassenen. Nu ben ik niet echt preuts, maar bij het lezen of TV-kijken is het niet echt aan mij besteed.

De volgende gedachte was een vraag: “Wat doe ik er mee?” Verkopen? Zoals ze vroeger deden? Stiekem onder de tafel? Maar eigenlijk worden zulke scenes ook door de feelgoodschrijfsters beschreven zonder het expliciet erotisch te noemen.

Toen las ik dat op het Songfestival veel liedjes seksueel getint waren. Toen ik dat aan Luc vertelde zei hij: “En jij zou er niet over bloggen”. Wist hij veel dat het concept al in de steigers stond.

pske van mske:

    En astemblieft! Over het Songfestival wil ik het al helemaal niet hebben. Nog minder minder dan over erotiek in boeken.



Jama Marja Ge moet snappen dat …

Van afblijfdag is niet afgebleven
Daarover heb ik wel wat gekeven
Mag ik even …

We konden vandaag maar weer ergens heen
Het probleem is en dat weet iedereen
Ik zeg nooit neen …

Midweek tussen drukke dagen gepropt
Omdat iemand nog een ideetje dropt
‘t Wordt tijd dat ‘t stopt!

Dat gedoe maakt me helemaal niet blij
Wat zou een agenda baten … tenzij …
Met “grrr” erbij?

[© ms – 30 april 2025]

De pee

Normaal gezien doen wij geen rommelmarkt buiten. Maar het weerbericht gaf mooi weer. Pas maandag zou het aanzienlijk koeler worden, wat ik ook al niet grappig vond.

Maar vandaag komt vóór maandag en zodoende zouden we vandaag een rommelmarkt gaan doen.

Toen ging het weer ons een pee stoven, want donderdag veranderde het KMI stiekem de weersvoorspelling. Het zou regenen. Eén dag! Uitgerekend vandaag.

We beslisten uit veiligheidsoverwegingen die rommelmarkt niet te doen. Een alternatief was echter wel snel gevonden.

Maar als het nu vanavond niet geregend heeft zal ik serieus de pee in hebben.

Uitgelichte afbeelding:

    Gegenereerd met Artificiële Intelligentie – Image Creator in Bing (aangepast voor uitgelichte afbeeldingen).



Kitscherig mooi?

Op de bovenste plank van de glazenkast in de eetplaats staan drie oude porseleinen zaken waarvan er een paar, volgens mijn moeder dan toch, nog van mijn grootmoeder zijn geweest. De andere zouden van mijn groottante Fin gekomen zijn. Wat waar is of niet waar is? Of welke? Geen mens kan het me nog vertellen.

Maar dat ene oude koffiezjatteke, dat komt wel degelijk van mijn grootmoeder. Dat heb ik ooit bij haar nog gezien.

Maar daar ga ik het niet over hebben. Wel over het oude eierdopje. Ik zette het maar bij in de kast, al vond ik het er nu niet bepaald bij passen. Het doet wat kitscherig aan.

Op onze laatste rommelmarkt liep ik, zonder kijken, voorbij andermans stand en, zoals me vaker overkomt, leek het me wel te roepen. En ik dacht: “Heb ik dat nu weggedaan? Of staat dat nog in die kast?”

Ik pakte het op, bekeek het van alle kanten en jawél, gewoonweg hetzelfde eierdopje. Zou ik …

“Hoeveel vraag je voor het eierdopje?” vroeg ik. Ik ding nooit af, maar dat hoefde niet. Van 1€ gaan afpingelen, dat is me toch een ietsje té erg. En ik vertelde over de twijfel of ik mijn eierdopje nog had. Ze vertelde dat het exemplaar dat ik in handen had van haar schoonmoeder was geweest.

Luc zocht en vond een site van een verzamelaar1 waar het eierdopje in kwestie staat vermeld als “Japans porselein” en vond ook wat gelijkende oude eierdopjes die een ietsje -veel- meer dan 1€ kosten.

Als ik ze echt goed bekijk zie ik dat ze dan wel hetzelfde zijn, maar blijkbaar handgeschilderd omdat er toch een ietsiepietsie afwijkende -zij het minuscule- verschillen te zien zijn.

Voor 1€ koop je dus wel meer dat een porseleinen eierdopje. Je krijgt het plezier van het opzoeken en bovendien nog een log op de koop toe.

Nu staan de twee eierdopjes samen wat kitscherig in de kast. En wonder boven wonder vind ik ze nu eigenlijk wel bij het geheel passen.

____________________
1 Ad’s eierdopjes verzameling

Nikkel

“We hebben maar één eurostuk meer in de kas voor de rommelmarkt” zei Luc “ik ga in de Colruyt vragen om een briefke te wisselen. “Dat moet je niet doen” zei ik “die vragen zelf om wisselgeld”.

Waar al dat nikkel naartoe gaat, ik zou het niet weten. We hebben ook al gehad dat iemand een boek wil betalen met een briefje van 50€. Daar moet je ook op voorzien zijn. Op de rommelmarkt zou ik weigeren. Ik stel wel altijd voor omdat met de bankapp te regelen, maar niet iedereen is daar voor in.

We gingen dus naar Aldi en Luc zegt: “ik ga bij Aldi vragen om een briefke te wisselen. “Dat moet je niet doen” zei ik “die winkels hebben zelf een nikkeltekort”.

En dan komen we aan de kassa. En wat vraagt Luc? Hij vraagt of ze geen briefke wil wisselen in nikkel. En wat zegt die kassierster? Dat kan niet want ze hebben zelf een nikkeltekort”.

En wat zei ik? Dat wilt ge écht niet weten …

De wandel- en slentertocht

“Willen we, in plaats van hier een toerke rond het blok te doen, zondag te voet naar Landen naar de rommelmarkt gaan?” vroeg Luc. Ik ging akkoord. Van hier naar Landen rommelmarkt zou zo een 3,5km zijn, een peulschil. En terug ook natuurlijk. Twee peulschillen dus.

We vertrokken via het geheime paadje, voorbij de waterzuivering, zagen ook daar zonnebloemen, al waren ze dunner gezaaid en doken de Beemden in en weer uit. Onderweg kreeg ik de meldingen van de wandelapp over de afgelegde afstand.

En ook op de rommelmarkt kreeg ik een melding dat we al 4km gestapt hadden. Ik had die app vergeten op pauze te zetten.

Ach ja, het was geen serieus lange tocht geworden, uiteindelijk klokte de app af op 8km in totaal.

En het leverde nog een boek, een DVD en een paar zonnebloemenfoto’s op.

Omwille van de schijn

De voorbije week las ik een artikel in de media en ik dacht: “Aja! De rommelmarkt”. Niet dat ik dus altijd aan de rommelmarkt denk, enkel en alleen als het in mijn kraam te pas komt.

Wat was dat artikel nu? Het handelde over de Kringloopwinkels die werden overspoeld door binnengebrachte kleren en daar een zwaar probleem in zien omdat er veel “ultrafastfashion” bij zit.

En dat wijten ze weer aan Shein, met te goedkope kleren van slechte kwaliteit. Dus willen ze nu alle kleren ineens naar de Kilomeet, de dumpwinkel van de Kringwinkel1, brengen.

Vanwaar komt nu mijn “Aja! De rommelmarkt”? Ik had bij, zowel Kringwinkels als Kilomeet, al de karrenvrachten kleren gezien die sommigen in hun winkelmandje of -karretje stapelden om pas daarna te gaan selecteren. En ik had toen ook al gedacht dat dat toch niet voor eigen gebruik was.

Als je nu op een rommelmarkt rondloopt zijn de klerenkramen in de grote meerderheid en ze verkopen aan dumpprijzen, weliswaar meer dan wat je er in een Kilomeet zou aan geven.

Bij sommige rommelmarkten vraag je je af of je nog wel op een rommelmarkt bent en niet op een klerenmarkt.

En weet je wat? Op die markten blijven de kramen met rommel -daarom nog geen brol- dan ook weg.

Uitgelichte afbeelding:

    Gegenereerd met Artificiële Intelligentie – Image Creator in Bing.

____________________
1 Het Nieuwsblad