Wizzewasjes

Het is niet omdat het mag … dat het moet!

Tag: Olympische Spelen (Page 1 of 2)

Kleine bedenking tussendoor

Het EK-voetbal overlapte de Ronde van Frankrijk waardoor die ineens veel korter ging lijken.

Ook het feit dat die Ronde van Frankrijk vroeger kwam dan anders omdat de Olympische Spelen er zitten aan te komen versterkt dat gevoel.

En voor wie nu denkt dat ik het weer over sport wil hebben, dat is niet zo.

Ik denk er dan eerder aan dat, eens die Olympische Spelen voorbij, wij al in augustus zitten en dat september al om de hoek komt loeren.

Enerzijds denk ik dan: “Is Nieuwjaar dan al zo lang geleden?”

Anderzijds kijk ik uit naar onze herfstvakantie(s).

In de zomer blijven wij liever thuis, behalve de daguitstappen dan, maar ik mis die kleine vakantietjes wel.

Ieder met zijn vlag

Net als alle vorige keren, bij de oproep om de Belgische driekleur uit te hangen voor één of ander voetbaltornooi, zuchtte ik.

Maar toen ik zei dat er wel meer te beleven viel dit jaar, niet enkel die voetbal, en dat er wel meer sporten waren en sportevenementen waarin landgenoten hun beste beentje voorzetten, wist Luc me te vertellen dat ze dat in Landen ook hadden gedacht en toestemming kregen van het Belgisch Olympisch Comité. Daarom hangen er in Landen dan ook vlagjes met het Team Belgium logo aan de bloempotten in het centrum1.

Ik weet het, het is een slechte foto. We konden niet even halt houden, er kwam een bus van de Lijn en die heeft een tijdschema dat hij moet volgen.

Het is niet de enige vorm van favoritisme die ik merk. “Vive le Vélo” wordt pas vanaf volgende zondag -na al een volledige week Tour- uitgezonden. De uitleg van de VRT vind ik een lachertje. Ze noemen het “te veel sport2“, ik zeg “te veel voetbal”.

Maar wakker lig ik er niet van, want Vive le Vélo is ook niet meer wat het geweest is en bovendien komt hun ondertiteling voor slechthorenden nogal dikwijls op een holletje achterop gelopen. Ik keek vorig jaar al haast niet meer. Dit jaar zal dat -denkelijk- helemaal noppes worden.

En ik denk ineens spontaan aan een liedje van lang geleden …

____________________
1 Het Nieuwsblad
2 Het Nieuwsblad

Sportief bezig

De dagen atletiek in Rome zitten er op sedert woensdagavond. Daar hebben we echt wel met plezier naar gekeken, zowel de ochtend- als de avondsessie.

Al wil “met plezier naar kijken” daarom niet zeggen dat ik dat vanuit mijn zetel deed, ik stapte ’s morgens op mijn fietske, ik stapte in de namiddag op mijn fietske en ik stapte ’s avonds op mijn fietske. Ik stapte er niet alleen op, ik reed ook.

Want ja, niet wandelen moet gecompenseerd worden. Al bij al vond ik het drie maal daags fietsen wel geslaagd en ben ik zinnens om dat zo -in de mate van het mogelijke- door te zetten.

Dus toen het EK afgelopen is, was het weer tijd voor andere dingen. Even aan de wolken tasten leerde me dat het het gisteren de beste dag van de week was om op stap te gaan. En dat deden we. Het relaas ervan volgt nog wel. Ten vroegste morgen,  misschien overmorgen, of -wie weet- nog later.

Er komt nog wel een hele sportzomer aan met de Ronde van Frankrijk en zo en we -ik in elk geval- kijken al uit naar de Olympische Spelen. Ik zal tegen dan mijn fietske eens moeten smeren.

Nachtelijk gsm-gebruik

Wat ooit begon tijdens de Olympische Spelen werd op het laatste wel een erg vervelende en overdreven gewoonte.

Want tijdens de Olympische Spelen was er het tijdsverschil met Tokyo en waren de sportproeven -voor ons dan toch- ’s nachts.

Zodoende checkten wij onze telefoon ’s nachts als we wakker werden om te kijken hoe de Belgen het ervan af brachten.

Maar na de Olympische Spelen stopten we daar niet mee.

Tot we ons op een zeker moment afvroegen of we nu helemaal gek werden. Dat kwam toen ik eens gewekt werd door Luc’s gsm en hij dat wel al vaker had gehad door de mijne.

We hebben er toen per direct een einde aan gemaakt. De gsm mag mee naar boven -dat is mijn klok en mijn wekker- maar hij moet zich gedeisd houden.

Wij willen niet gestoord worden dus staat hij op “niet storen” en dan moet hij dat zelf ook niet doen.

Veldrijden

Dat is echt een sport die niet aan mij besteed is, hoe raar het ook mag klinken omdat ik toch graag naar de koers kijk.

Nu met het veldritseizoen, het WK en Luc die er wel naar kijkt, vang ik natuurlijk hier en daar wat op.

Ik word tureluurs in hun plaats: veel draaien en bochten die tussen nadars en ajuinenzakken en linten en spandoeken gevangen zitten, zelf geplaatste balkskes om over te joepen of over te floepen, trappen in plaats van hellingen, … De vergelijking die ik soms maak ga ik hier niet zetten. Ieder zijne meug.

Toch ga ik een bedenking zetten over dat parcours in Fayetteville, Arkansas. Die hebben daar zeker nog niet van ver of van dichtbij een veld gezien?

Dat parcours was een autostrade, een BMX-parcours zo je wil, voorzien van veel draaien en bochten die tussen nadars en ajuinenzakken en linten en spandoeken gevangen zitten, zelf gemaakte bulten om over te joepen of over te floepen, trappen in plaats van hellingen, … Oeps! Er was wel een helling.

Gelukkig zijn die van de Lage Landen van alle markten thuis.

En nu dat ook weer achter de rug is kunnen we uitkijken naar de Olympische Winterspelen 2022 in Peking … waar ik -waarschijnlijk- ook niet ga naar kijken. Dat zal ervan afhangen hoe mijn muts staat.

Paralympics

De Tour de France is voorbij. “Vive le Vélo” ook.

De Vuelta zit er binnen enkele uren aan te komen. Zouden ze een “Larga vida a la bici” programma voorzien?

Het WK-wielrennen wordt in België gereden. “Vive le Vélo” keert in september al terug1.

De Olympische Spelen zijn gedaan. “Van hier tot in Tokio” ook.

Ah … neen … nog niet gedaan. Er zijn nog de Paralympics. Zouden ze daar ook een dagelijks praatprogramma over maken?

Ik hoop van wél. Ik houd namelijk van zo goed als alle soorten sport … van de ene tak al meer dan de andere en enkele uitzonderingen daargelaten.

Karl Vannieuwkerke meldde wel, bij de laatste “Van hier tot in Tokio” dat Sporza “met uitgebreide verslaggeving” over die paralympische spelen zou handelen. Zou het? Of blijft het maar weer bij een opsomming van resultaten?

Hopelijk voorziet de website2 daarin. Het zou spijtig zijn indien niet.

Ik hoop dat iedereen begrijpt dat ik bij het begin van het log wat aan het zeveren was. Maar anderzijds zou de VRT/Sporza de minder commerciële sporttakken ook meer aan bod kunnen en mogen laten komen.

1 Het Nieuwsblad
2 Paralympic

Zo kan het ook …

Zoals al eerder gezegd waren atleten vroeger amateur. Neen, niet wééral sport. Het gaat over de mensen achter de atleten. Want ze zijn er nog steeds. De atleten die nog steeds amateur zijn. Ook in Tokio waren ze.

Een lerares in het beroepsleven met een paar hobby’s, waaronder lopen. Wie kent Mieke Gorissen … nog niet?

Tot ze na een marathon te horen krijgt dat ze het olympisch minimum haalde, dus mee kan naar Tokio en dat ook nog doet.

Ze haalt de eindmeet en is overdonderend blij.

En na zo een prestatie wil je dat toch delen, met je man, je familie, je vrienden en kennissen. Alleen zijn die man, die familie, die vrienden en kennissen niet in Tokio.

Gelukkig is er Sammy Neyrinck1. Dan vertel je het daar toch tegen zeker. En dan? Wel zo heeft Mieke Gorissen haar fantastisch verhaal met heel Vlaanderen gedeeld2. (Doorscrollen tot: “Bekijk het volledige interview met Mieke Gorissen”)

Wat zeg ik? Ze heeft dat verhaal met de hele Lage Landen gedeeld3.

Het is niet elke atleet gegeven om een marathon te lopen. Het is niet elke journalist gegeven om te weten wanneer hij moet zwijgen en luisteren en wanneer hij een aanzetje mag geven.

Op de 59ste plaats eindigde nog een Vlaamse atlete: Hanne Verbruggen. Om haar deelname aan de spelen te bekostigen heeft ze mattentaarten verkocht.

Over mensen gesproken die iets voor de sport over hebben … en onze bewondering verdienen.

pske van mske:

    Ik weet dat er ook mooie verhalen te halen zijn bij de mensen die een medaille behaalden maar die kregen hun aandacht al. Ik wilde het hier nu echt enkel over amateursporters hebben.


____________________
1 Sammy Neyrinck
2 Sporza – url: https://sporza.be/nl/2021/08/07/emotionele-gorissen-weent-tranen-met-tuiten-ben-ik-28e-dat-kan-niet
3 NOS – url: https://nos.nl/tokyo2020/artikel/2392992-belgen-hebben-nieuwe-olympische-held-met-breiende-wiskundelerares
4 VRT NWS – url: https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2021/03/17/atlete-hanne-verbruggen-verkoopt-mattentaarten-om-deelname
____________________

Grijpgraag en hebberig

Ik ben een beetje kwaad, ik ben een beetje veel kwaad, maar deze morgen was het nog erger.

Zo was de stand van zaken toen ik gisteren dit log begon te typen. De kwaadheid zinderde nog na en het resultaat ligt nog als een hoopje puin in de zijkolom.

Want bij het opstaan, goedgemutst omdat ik naar de Wegrit van de Olympische Spelen wou kijken, kreeg ik een melding dat er zich een kritieke fout had voorgedaan in de Instagramplugin op het blog.

Meestal is dat simpel te verhelpen met een klikske, maar deze keer -oelala- niet. Ik moest een nieuwe toegang maken, een nieuw token aanvragen en dat was héél simpel. Dat zegden ze toch.

Maar het was verraderlijk en vals, zo vals en achterbaks dat ik het haast niet kon geloven en mijn kwaad zijn maar uitwerkte op de Belgische koereurs die daar maar zaten te werken en lagen te sleuren en de andere op sleeptouw hadden.

Ik werd, kort gezegd, kwaad in het kwadraat.

Want wat was de adder onder het gras? Het gif in de theepot? Het -nog niet dode- lijk in de kast?

Om die nieuwe toegang en dat nieuwe token te krijgen moest ik een account aanmaken bij een nevenpagina van -tadaam- het smoelenboek. En ik wil geen smoelenboek. En ik wil geen nevenpagina van het smoelenboek. Het had me al vreed tegengestoken toen het smoelenboek Instagram had gekocht.

Ik probeerde andere widgets, andere plugins maar alle met hetzelfde ergerlijke en hatelijke resultaat.

En ik werd kwaadkwadraat in het kwadraat dat ik maar uitwerkte op de koereurs die zich op sleeptouw lieten nemen. Ja, die jongens van bij ons trokken die ganse meute die Japanse berg al op. Die zaten echt niet te wachten op een foeterend vrouwmens.

De keuze is dus simpel: of ik geef toe, of ik sjot het boelke van het blog. Om van die ellendige popup vanaf te zijn heb ik de plugin maar de mond gesnoerd, afgesloten, uitgeschakeld.

En toen begon ik opnieuw de “Litanie van Alle Ellende” van de laatste dagen op te zeggen, al kwam ik deze keer niet bij de hond uit.

Het puin blijft liggen in de zijkolom. Ik kuis niet op wat een ander naar de verdommenis helpt … nu direct toch nog niet. Misschien komt er toch nog een andere oplossing uit de bus.

Kiekevel op skilatten

Ik houd wel van sport, het meest van atletiek en wielrennen, al is mijn interesse in wielrennen wat aan het tanen, ik houd niet zo van het grote geld dat momenteel wel erg zichtbaar is en de sport overstijgt.

Ik kijk graag naar de Olympische Spelen. Maar ik kijk niet naar de winterspelen. Dat realiseerde ik me echter nooit, tot nu. Al deden we ooit zelf aan wintersport, ze bekijken is nog iets heel anders.

Ik schrok dan ook toen ik las dat de Belgische skiester Eléonor Sana (en zus) brons haalde op de afdaling voor slechtzienden.

Ik bekeek de foto en kreeg het er koud van -en niet van de sneeuw- zodoende ging ik even googelen en vond de uitleg. Zus Chloé skiet voor en ze staan met elkaar in contact. Ik kreeg nog meer kippenvel toen ik me afvroeg of Chloé nooit eens zou denken: “wat als ik val?”

En ook vroeg ik me af waar de verslaggeving over die prestatie bleef.

Bizar vind ik het, dat we maar iets te weten komen als er medailles aan hangen, net of mensen anders niet in sport of moedige prestaties geïnteresseerd zouden zijn. Voor een filmpje van luttele seconden moesten we wachten tot eergisteren.

Ooit verging het Wielemie net zo, ze werd ook pas bekend na medaillewinst.

Maar aan die andere sport, die waarin ze het verstaan van op één weekend een match te laten beslissen door één persoon en een andere match er een beetje verdacht te laten uitzien door een golf van doelpunten in een korte tijdsspanne, aan die sport weiden ze zeeën van tijd met vooruitzichten, rechtstreekse verslaggeving, napraten en nabomen …

Zoals ik tegen Luc zei: “Het loopt de spuigaten uit!”

Bijna Olympische Spelen

’t Is waar. Deze week nog beginnen ze. En ik heb er nog geen moment naar uitgekeken.

Interesseren de sporten me dan niet meer? Oh jawel. Maar niet nu. Ik kijk er niet naar uit om tijdens de watersporten armen en/of benen voor die zeilboten te zien opduiken. Hopelijk is het zwembadwater tenminste proper.

Ik mag er niet aan denken wat ze bij die loopnummers allemaal inademen.

Atleten zijn trots op hun kunnen. Ze hebben ambitie en ze hebben er hard voor gewerkt om daar in Rio te zijn. Maar toch, neen … Misschien komt het nog. Misschien niet.

Momenteel heb ik geen zin meer om nog maar eens geconfronteerd te worden deprimerende geschiedenissen en een overheersende zucht naar het grote gewin ten koste van de sport.

Toch een beetje last van die dip waar ik het al over had? Van dips en dipjes maken we dipsaus.

Page 1 of 2

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén