Wizzewasjes

Het is niet omdat het mag … dat het moet!

Tag: Quick

Ter vergelijking

Hoe linken werken in een mens zijn hersenen, ik weet het niet. Dus weet ik ook niet vanwaar ik ineens de verzuchting slaakte: “Weet je waar ik nu eens zin in heb? In een sigaarke” waarop Luc me met grote ogen bekeek en ik hem snel geruststelde door te zeggen dat het wel de koekskes waren die Broer en ik “sigaarkes” hadden genoemd en die Luc dan snel opzocht en zei dat ze eigenlijk Russische sigaretten heten”.

Bestonden die eigenlijk nog? Efkes googelen leerde me dat ze momenteel zelfs, met korting, in de Carrefour te koop staan, zomaar twee kopen + 1 gratis.

En terwijl we daar dan toch in de buurt waren bij die Quick, zijn we in de Carrefour binnengestapt en hebben ons drie dozen meegebracht, maar ook nog een doos van het huismerk, dit gewoon om te vergelijken.

We hebben die van het huismerk in de auto al geproefd en om zeker te zijn dat het lekker was nog een tweede en daarna nog een derde om alle twijfel weg te nemen.

Waarop Luc ’s avonds hier thuis, naast de tafel verlekkerd naar die dozen koekskes stond te kijken en vroeg: “En wanneer is de vergelijking?”

En na die moelleux en die drie Russische sigaretten hoorde ik Baskuul kreunen.

“Ik moet er eerst nog een foto van nemen” zei ik en wist dat de inhoud veilig was zolang die dozen niet geopend werden.


Het lijdend voorwerp

Gisteren zijn we, nogal onverwacht en ongepland, in een Quick binnengestapt en ik heb me als dessert een moelleux genomen, gewoon om er een foto van te kunnen nemen, zodat ik onderstaande voorval zou kunnen vertellen.

Het begon dus ooit eens, met een aankondiging op de Quick app. Wat het juist was herinner ik me eigenlijk niet echt. Kreeg ik nu een moelleux gratis? Best mogelijk. Feit is dat ik die toen heb geproefd en werkelijk, ik vond die lekker.

Maar ja, ik eet normaal al geen dessert, altijd rekening houdend met die kcal natuurlijk.

Die keer, de keer in kwestie, waren we ook zo op de “wilden boef” zomaar in een Quick onderweg binnengestapt en hadden besteld aan de kiosk.

Na twintig minuten kwam iemand van Quick langs en zei dat ze gemerkt hadden dat we toch al wat langer zaten te wachten -of zoiets- en daarna, al van de een naar de ander kijkend, zei ze dat we …

Maar Luc bedankte aarzelend waarop men van achter de toog toch nog eens benadrukte dat … en Luc weerom bedankte.

En ik verstond het niet, maar hadden ze nu niks gezegd van een dessertje?

“Mag ik het óók weten?” vroeg ik zo poeslief dat Luc wel moest doorhebben dat er iets niet juist zat. En ja, we mochten een gratis dessert als compensatie nemen. En ik zei al even poeslief dat ik dan wel een moelleux wou hebben.

Op die moelleux hebben we dan ook nog even moeten wachten, maar eerlijk gezegd was het er enorm druk en konden we hen eigenlijk niks verwijten.

De titel van dit log heb ik ergens, de voorbije week, zomaar op tafel gegooid, ergens waar men het ook over mij ging hebben, goed wetend dat ik het niet kon horen omdat ik mijn hoorapparaat niet in had.

Ik heb dan ook luidop gezegd: “Ik ben niet het lijdend voorwerp”.

Nu wil het toch lukken dat wij gisteren in een winkel waren waar ik een tegoedbon had verdiend en ik die wou tonen op mijn telefoon. Ik geraakte niet ingelogd.

De zeer behulpzame medewerker kwam een handje toesteken en vroeg een nieuw wachtwoord aan waarvoor ik een code zou binnenkrijgen op mijn e-mail. Wat we ook deden, er kwam geen code zodat we uiteindelijk maar mijn telefoonnummer in mijn account hebben ingevoerd.

Maar om in dat account te geraken had hij mijn naam ingetikt en toonde die aan Luc en vroeg: “Juist geschreven?” waarop ik, nu niet poeslief, maar eerder zeer nuchter en wat kil zei: “Ik sta hier ook”.

Waarop we dus daarna, de parking overstaken en in de Quick een moelleux gingen eten. Troostvoedsel, want ik had serieus de indruk gekregen dat ik niet serieus werd genomen omdat ik het gevoel had dat ik blijkbaar te stom was om mijn eigen naam in mijn eigen e-mail te schrijven.

Wat blijkt dan achteraf? Er was hinder bij e-maildiensten van Proximus door technische storing1. Ja, niet moeilijk dan dat die e-mail niet binnenkomt.

En zeggen dat Luc gisterenmorgen al had gezegd dat hij niet in zijn mailbox van Proximus geraakte.

pske van mske:

    Gisteravond, iets voor 17u stonden er vijf e-mails mét code in mijn inbox en nog ene met de vermelding van de laatste aankoop van gisteren.

____________________
1 Het Nieuwsblad

Zoete zondag

Zondag op de boekenmarkt, kreeg ik vieze goesting in zo een lange krentenkoek van de lokale bakker. Dat was màànden -als het al geen twee jaar is- geleden dat we er nog haalden. En dat moet ik tegen Luc geen twee keer zeggen.

En toen bestelde ik me een koffie voor bij die krentenkoek en kreeg er een sneetje cake bij en eentje voor Luc ook, want de boekenmarkt van Aarschot bestaat tien jaar.

En toen werd er met een drankje getrakteerd. Ik drink geen fruitsap -ik vind dat écht vies- en nam een glaasje bubbels.

En toen werd er met een koffiekoek getrakteerd. Al had ik zin in die Berlijnse bol, heb ik toch maar een kleine acht genomen. Ik zag me al zitten sukkelen met dat Berlijns gedoe.

En toen ik nog een tas koffie voor bij die acht ging halen kreeg ik er terug een sneetje cake bij en eentje voor Luc ook.

En toen we naar huis kwamen hebben we ons gepland bezoek aan de Quick maar overgeslagen.

LunchGarden

Vrijdagavond, Luc zegt dat LunchGarden de vakbonden uitnodigde voor een bijzondere ondernemingsraad1 en ik dacht “Oh nee”.

Oh ja, want even later konden we al lezen dat LunchGarden het faillisement ging aanvragen2 en ik vond en vind dat jammer.

Niet dat ik een speciale band heb met LunchGarden, maar ooit gingen we er regelmatig. We deden de evenementen en in plaats van ’s avonds van 19u of 20u tot 23u aan tafel te schuiven in een gerenommeerd restaurant -op kosten van de baas- verkozen wij toch om bij LunchGarden iets wat huiselijker op ons bord te krijgen.

We hadden nog wat tijd ’s avonds en konden op tijd in bed want ’s morgens om 6u was het weer werkendag.

Een van de collega’s noemde het “bakkenvoer”, een andere collega vond het een belachelijke naam en wij vonden het handig en beter.

Daarna kon het nog gebeuren dat we, onderweg naar huis, stopten bij een tankstation en er bij LunchGarden gingen eten. Dat scheelde, dan moesten we thuis niet meer koken.

Maar die LunchGardens verdwenen en werden vervangen door Frit Autentic waar we twee keer waren: één keer om te proberen, de tweede keer om te bevestigen dat het niks voor ons was.

Speciaal naar LunchGarden gingen we wel als ze Scampi diabolique op het menu zetten, daar was en ben ik fan van. Een paar keer ook voor de mosselen à volonté. Maar eigenlijk gingen we nog bitter weinig.

Het was wel handig in de periode dat Luc voor een paar onderzoeken in de kliniek moest zijn. Dan ging ik ondertussen bij LunchGarden een koffie drinken en dan nam ik ook iets voor erbij.

Natuurlijk stond er op stel en sprong al een retailexpert klaar om zijn mening te spuien3. Hij zei: “Vol-au-vent, balletjes en mosselen: eigenlijk zijn ze nooit geëvolueerd”.

Misschien is dat wel zo, maar was die evolutie zo nodig? Bedoelt hij met “evolutie” wat ik zie bij de meer succesvolle ketens: “McDonalds, Quick, BurgerKing, KFC of het hiervoor genoemde Frit Autentic? Alles gefrituurd?

Luc vroeg zich eigenlijk zo goed als onmiddellijk luidop af waarom deze retailexpert, als hij dit zo al wist, zijn bezorgdheid niet op voorhand heeft gedeeld?

Ik was akkoord, ook kan ik akkoord gaan met iemand die zich in de reacties onder het artikel afvraagt wat je moet doen om retailexpert te worden.

Nu moet natuurlijk iedereen zijn mening daar even over geven en blijkt het er vooral om te gaan dat ze vooral een oudere groep aanspreken4, zoals de mensen die groot geworden zijn met vol-au-vent en ballekes in tomatensaus en mosselen. Als ze overal de hippe Poké bowls en Japanse Ramen gaan aanbieden blijven die ouw in-de-wegzitters wel weg.

Mogelijk is het wel nodig om wat te snoeien. Een verlieslatend bedrijf laten bestaan is ook de oplossing niet.

Maar ik hoop dat die van Tienen blijft. We rijden er elke maand na de boekenmarkt voorbij. Waarom we er dan niet gingen eten om thuis niet te moeten koken?

Omdat we er op tegen zagen om met een volle maag daarna die auto nog te lossen.

____________________
1 VRT NWS – url: https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2025/01/17/lunch-garden-ondernemingsraad/
2 Het Nieuwsblad
3 Het Laatste Nieuws
4 Het Nieuwsblad
____________________

De rare en de raren

Jaren geleden reden we met een collega mee van het hotel naar de evenementenhal en ’s avonds terug mee naar het hotel ook, natuurlijk. Onze auto bleef op de parking, behalve als wij zouden rijden.

En ineens slaat die collega een weg in, zegt: “Oh, hier is een McDonald’s”, rijdt recht de drive in en vraagt: “Nog iemand iets hebben?”

Ik vond het toen echt wel overbodig, rekening houdend met het overvloedige hotelbuffet, de broodjes ’s middags en het restaurant ’s avonds, maar de collega vond een McDonald’s op zijn weg onweerstaanbaar.

Dat deed hij dus elke keer als we nog maar een McDonald’s teken boven de daken zagen uit steken.

Gisteren morgen heb ik aan die collega gedacht. De titel viel effenaf op:

Hun food is fast, de weg ernaartoe iets minder1

Het betrof de publiciteitspanelen die je soms langs de wegen ziet staan en die aangeven dat je binnen x-aantal minuten een McDonald’s of een Quick in de buurt hebt. En blijkbaar zou het wel wat langer duren als je daar op in gaat, waarop de artikelschrijver zich gaat afvragen waarom McDonald’s en Quick daarover liegen.

Jaren geleden vond ik het raar van die collega. Nu blijkt dat wij de rare zijn, want ja, normale mensen krijgen blijkbaar een hongerke bij het zien van een McDonald’s of een Quick.

We zien die publiciteitspanelen ook, maar het is nog nooit, maar dan ook nog nooit in ons hoofd opgekomen om daarom een afslag te nemen en daar iets te gaan eten.

En waarom zijn wij dan de rare? Wel, pas als wij een hongerke krijgen, gaan we aan een restaurant in de buurt denken.

____________________
1 Het Nieuwsblad

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén