Wizzewasjes

Te lezen en te zien

Categorie: Zalige zaken, zever & zorgen (Page 1 of 833)

De wolken hingen laag

Na de kleddernatte zaterdag die we kregen hadden we gevoelig meer luchtvochtigheid op zondag.

Nu heb ik dat altijd wel zo geweten, dat ik het sneller maar frisjes vind als het vochtig weer is dan wanneer het vriest dat het kraakt maar droog is.

Nu niet dat ik het echt koud vind maar het verschil met de warmere dagen doet onaangenaam aan.

En ja, zondagavond kon ik niet in slaap geraken omdat ik zulke koude voeten had.

Maar we mogen ons verheugen in een paar komende zomerdagen. Of zou ik, gezien het klimaat, niet liever regen moeten hebben en sokken aantrekken?

Waardevol? Of oud papier

Bij het sorteren van de boekendozen viel ik -en zal ik waarschijnlijk nog vallen- op twee oude boeken waarvan ik niks maar dan ook niks terugvind op internet. De ene staat wel ergens vermeld, maar meer ook niet.

Wat doe ik daar nu in ‘s hemelsnaam mee? Gooi ik ze weg? Of loop ik eens bij een antiquair binnen? Zou De Slegte uitsluitsel kunnen geven?

Of wacht ik tot alle boekendozen uitgezocht zijn en steek er dan een groot vreugdevuur mee aan?

pske van mske:

  • Natuurlijk dénk ik er niet aan om naar een antiquair te stappen. Het antwoord zou me toch nooit zekerheid geven.
  • Natuurlijk dénk ik er niet aan om een vreugdevuur aan te steken. Ik was al anti-vuurkestook nog voor er één klimaatactivist op de proppen kwam.

Klop van de hamer

Wat is me dat nu weer?

We waren gisteren op trot, kwamen thuis, aten en zaten hier alle twee wat te suffen. Ik zei niets van de lome vermoeidheid maar voelde me eigenlijk meurreg.

Toen Luc iets voor 8u ineens zei dat hij doodop was en we tot de conclusie kwamen dat we alle twee stikkapot waren vroeg hij : “Gaan we niet slapen?”. En dat deden we.

De volgende keer dat ik op de klok keek was Luc dat net ook aan het doen. Het was 8.03u vanmorgen.

Dat is de klok rond en we zouden niet weten wat de oorzaak kan zijn.

Ten koste van originaliteit

Canvas zond “Into the Wild1” uit, wij namen op en keken donderdagavond.

Ik bedacht dat ik onlangs nog een artikel las over de bus van “Into the Wild”. Een Russische vrouw, op huwelijksreis, is verdronken in de rivier in kwestie 2. Het water stond er hoger dan verwacht.

Bij het terug opzoeken van dat artikel viel mijn mond niet open van verbazing -niets des mensen is mij vreemd (Terentius)- maar het was wel frappant hoeveel bezoekers er naar die bus trekken om daar diezelfde foto te gaan nemen zoals die welke Chris McCandless van zichzelf had genomen.

Dat deed nog een belleke rinkelen. Ik had toch ook iets gelezen over Abbey Road3. De foto van de Beatles op dat zebrapad is 50 jaar oud4 en het was er een bestorming en ik zag ook dat zowat iedereen ook weer die foto wil imiteren.

Origineel? Zeker(!) En zeker met die toeschouwers die de file doen om ook zo een foto te nemen.

Oh ja, voor de cinefielen … ondanks de gunstige kritieken die ik las vond ik de film maar saai en langdradig.

En nu wil ik hier nog een foto bijzetten. Had ik nu maar geweten waar, welke en van wie ik die kon gaan na-apen.

1 Wikipedia
2 Het Laatste Nieuws
3 Wikipedia
4 VRT NWS – url: https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2019/08/08/50-jaar-geleden-iconische-abbey-road-foto/

Wisselgeld wisselen

Wij, vooruitdenkend, hebben altijd wisselgeld bij als we een rommel- of boekenmarkt doen. Wat betekent dat we een hoop nikkel en een pakske briefjes van 5€ meenemen.

Die briefkes van 5€ kan je bij bepaalde banken zo uit de automaat halen.

Laat ons nu, bij het thuiskomen bemerken dat we geen enkel briefke van 5€ meer hebben maar wel drie van 10€ en ééntje van 20€. Dat kwam ook omdat onze buurman zonder wisselgeld had gezeten en dus zomaar bij ons komen wisselen was. Tja … zeg eens “neen”.

Nu moeten die briefkes tegen de volgende markt terug gewisseld worden. Ik vraag in een winkel, die ik niet ga noemen omwille van wat volgt, om die lap van 20€ om te wisselen. Ik vraag niet alles ineens, er staan nog klanten achter ons. Hij doet dat zonder morren.

Dus vraag ik gewoon de volgende keer in diezelfde winkel om een briefje van 10€ te wisselen. Dat kind zegt dat zij dat niet mogen.

Die bank van ons -ik zucht even- is niet zo eenvoudig. We rijden er nooit voorbij omdat we steeds de straten in het centrum mijden als we met de auto zijn en we gebruiken dan ook meestal de automaat op de grote steenweg. Deze keer reden we dan maar om door de drukke winkelstraat en ik ging naar de bank. Geld wisselen gaat zomaar niet. Dat gaat wel maar dat moet aangevraagd worden. Ze willen dat wel aanvragen maar dat kan enkele dagen duren en dat met een feestdag en een andere aanstormende markt in het verschiet.

“Ach” zegt Luc “ik vraag het wel even bij de bakker”. Daar kan het ook al niet, want dan klopt de kassa niet meer.

Oplossing? Ik ga straks naar onze bank, stort die briefjes op de rekening en daarna gaan we bij die bepaalde bank, waar je die biljetten van 5€ kan krijgen, dat bedragske er terug afhalen.

De vraag die wij ons al dikwijls hebben gesteld: “Hoe doen oplichters dat toch?”

Contactloos

Hij was jobstudent. Ik grijs en halfoud.

“Het is 12,5€” zegt hij. Ik neem de kaart, stop die in de automaat …

“Neenee” roept hij geschokt uit. Hij haalt mijn kaart uit de automaat en houdt die tegen de zijkant.

“Zo moet dat” zegt hij. “Ik weet dat” zeg ik. “Ik wil dat niet” zeg ik ook nog.

Het lag op mijn maag, hoe vaak ik ook probeerde mezelf te overtuigen dat hij het met de beste bedoelingen deed.

Goed, waarom wil ik dat niet? Simpel. Toen ik de kaart eerst had probeerde ik dat uit. Het werkte niet. Dat wil zeggen: rode kop. De tweede keer werkte het niet. Dat wil zeggen: boze kop.

De derde keer probeerde Luc in mijn plaats met mijn kaart. Het haperde wat maar ging uiteindelijk wel. “Ding, ik wil je niet” besloot ik.

Op de boekenmarkt

• Hoeveel vraagt U voor dat boek?

• Dat boek kost …

• Kan er iets af?

• Wat verkiest U: de voor- of de achterflap?

pske van mske: het is nog niet gebeurd, maar voor de toekomst geef ik geen garanties.

Het lot

Iedereen kent waarschijnlijk wel het gedicht “De tuinman en de dood1” van Pieter Nicolaas van Eyck. Wie het niet kent kan het hier gaan lezen.

Volgens het gedicht kan je het noodlot niet ontlopen.

Of dat zo is of niet kan je niet echt bewijzen aangezien je nooit weet hoe de situatie in andere omstandigheden zou lopen.

Ik dacht eraan toen ik las dat Thibaut Dochy bekend maakte dat hij stopt met koersen2 wegens te gevaarlijke situaties.

Op ongeveer hetzelfde tijdstip las ik van drie vrouwen die omkwamen toen een klif was ingestort in Encinitas (Californië) waar enkele dagen later werd gemeld dat die drie vrouwen daar waren om de overwinning van één van hen op borstkanker te vieren3.

Zonder roekeloos te zijn -ik ga echt geen koorddansen boven de Niagara watervallen- ga ik nu toch geen dingen laten waar enig risico aan verbonden is. Want dan denk ik dat ik ook gewoon bij het naar buiten stappen een dakpan op mijn hoofd kan krijgen. Of zoals men vroeger zei dat het bed de gevaarlijkste plaats is, want daar sterven de meeste mensen.

Kan je het noodlot ontlopen? Is dat de toegang tot het eeuwige leven? Ik denk het niet.

Soms denk ik wel eens dat ik wel zo willen weten hoeveel tijd ik nog heb, meestal liever niet.

1 Wikipedia
2 Het Laatste Nieuws
3 Het Nieuwsblad

Kwistet

Blijkbaar is mijn rare hersenkronkel zo raar nog niet.

Een paar jaar nadat ik een bepaalde opinie op het blog verwoordde, komt er nu een een Canadees onderzoek dat uitwees dat oorlogstaal in verband met kanker nu niet de beste motivering is1, integendeel blijkbaar.

Ik las, jammer genoeg, niet het hele artikel, daarvoor moet ik me abonneren en waarom ik dat niet doe, heb ik ook al uitgelegd.

1 Het Nieuwsblad

Iemand op staycation?

Nu hoor je meer en meer van mensen die beweren dat ze voor staycation gaan. Net of het een nieuw idee is.

Het is dan wel wat ruimer dan wat er jaren geleden bedoeld werd met de “Côte de Niverans“, de “Géskàn” en, zoals Luc me vertelde, “onder de Corniche“. Er waren er nog. Ze betekenden allemaal dat men gewoon thuis bleef.

Staycation is niet thuisgebonden maar gaat over vakantie in eigen land.

Wat is er dan mis met: vakantie in eigen land, aan de kust, naar de Ardennen, … dat het niet Engels klinkt? Nu ja, de vroegere bepalingen van thuis blijven hadden dan wel allemaal een Franse slag maar waren geen Frans.

Wij zouden een vakantie in eigen land wel zien zitten, ooit zal het er wel van komen.

Maar thuis? Dat ligt toch iets minder in de lijn der verwachting omdat we de rest van het jaar al thuis zitten te stayeren.

Page 1 of 833

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén