Categorie: Za za, ze & zo

Na een aantal jaren was de jonker zwakker en meer van haar afhankelijk geworden. Zelfstandig lopen zonder hulpmiddelen lukte niet meer.

Toen ze op zekere dag van een wandeling terugkwam waarbij ze onderweg Sebastien de boswachter was tegengekomen, met natuurlijk het bijhorende praatje, zag ze geschrokken hoe verre achterneef en verre achternicht, de kok en andere personeel het vuur uit hun schoenen liepen als zat de duivel hen op de hielen.

“Wegwezen!” schreeuwden ze. En “Vier gewapende mannen” riepen ze haar toe.

Maar waar was de jonker? En in plaats van weg te lopen, zoals de anderen haar aanmaanden, liep ze -impulsief als die keer bij de brandende auto- langs de zijdeur naar binnen.

Terwijl ze de de smalle trap op rende belde ze de politie en eens boven gluurde ze door de deur die ze zachtjes op een kier had geopend. Ze liep voorzichtig richting de kamer van de jonker als ze de discussie hoorde. Ze keek om de hoek en zag hoe die laatste uiterst dwars en boos weigerde om met twee gemaskerden mee te lopen.

Ze haalde stil de rolstoel uit de de verpleegsterskamer en zag nog net hoe de jonker zijn kruk tussen de benen van één van de aanvallers stak en die met een hefboomachtige joep de grote trap af gooide.

De tweede keek ontsteld over de reling, gaf de tweede kruk van frustratie een schop waardoor de jonker viel en toen greep hij de jonker vast bij zijn revers, waarop Laura riep: “Héla, kan je wel tegen een oude zwakke man?” en ze met de rolstoel in aanslag de kerel schepte en hem met rolstoel en al de trap afduwde.

“Oude zwakke man” en “nu moet ik nog een nieuwe rolstoel kopen zeker” mopperend probeerde Henri-Armand recht te komen. Laura sloeg zijn arm om haar schouder, duwde de overgebleven kruk onder zijn arm en sleepte hem via de verpleegsterskamer zijn eigen kamer binnen, waar ze hem op het bed zette en de beide deuren op slot deed en er een stoel onder de klink schoof.

Toen ze de zwaailichten door het raam zag en stemmen hoorde, wachtte ze nog even tot iemand zijn naam en zijn dienstnummer opgaf en zei: “Alles is veilig”. Toen opende ze de deur en zag een bonk van een politieman de trap opkomen. “Hoofdinspecteur Georges Steinekes” stelde hij zich voor en hij vertelde dat er wel degelijk vier criminelen waren geweest. Twee hadden de jonker moeten meenemen om de kluis te openen, die waren nu beiden naar het hospitaal onderweg, de twee anderen waren op rooftocht geweest. De wapens waren nep.

Wie gedacht dat Jonkheer Henri-Armand van Raffelghem-de Crabbecockere gebroken in zijn stoel zou zitten kwam verkeerd uit. Die was euforisch! Hij bewierookte Laura en kon niet stoppen met haar op te hemelen voor haar moed, haar pit, haar …

En hij had het ook over zijn verre verwanten. “Heb je ze zien rennen?” riep hij uit “De lafaards! De bange hazen! Ze konden niet snel genoeg weg geraken van dat wat ze zo graag in hun grijpgrage handen hadden gekregen”.

Hij riep uit: “Ik onterf ze! Ik bel zo snel mogelijk mijn notaris en die dure advocaat”.

Die avond had hij, nadat Laura hem in bed had gestopt, haar hand gegrepen en nogal emotioneel gezegd: “Laura, dank je. Ik dacht eerst even dat je bij hen hoorde, toen je met die rolstoel kwam aangestormd.”

De oude kokkin was door de schok en de schrik zo gepakt dat ze gezondheidsproblemen kreeg van de stress. Daarom werd een jonge vrouw aangeworven, een jonge weduwe met een kind, als hulpkok. Ze was Pools, was zelf ook kok, had zelf een restaurant gehad en heette Pawlina.

Wordt mogelijk vervolgd …

Jonkheer  Henri-Armand van Raffelghem-de Crabbecockere was op het eerste zicht een sjagrijnige vent gebleken. Ze was geschrokken van zijn harde eerste woorden die hij haar had toegesnauwd. Ze had terug gesnauwd. En hoewel ze had gevreesd dat ze daarna onmiddellijk haar koffers zou kunnen pakken, was dat niet gebeurd.

Al snel waren er een verre aangetrouwde achterneef en -nicht opgedoken en die hadden haar nogal neerbuigend de kamer uitgewerkt.

Een dik kwartier later had hij de knop van de bel ingedrukt gehouden en “Meisje! Meisje!” gebruld. “Ze hebben gezien dat ik nog niet dood ben en dat bij lange na nog niet zinnens ben ook. Ze kunnen vertrekken” zei hij. De verre achterneverij was vertrokken zonder haar nog een blik waardig te gunnen.

Zij had hem verwittigd. Ze zou met respect behandeld worden of hij zou niet behandeld worden. Zij was niet “meisje”, ze had een naam. Hij had haar met een vrolijke blik aangekeken. Hij was haar dan maar op Franse wijze “Madame” gaan noemen. Het was niet “meisje”, het was ook niet “Laura”, maar ze had er genoegen mee genomen.

Bij een volgend bezoek van nog zo een soort familielid uit het zevende knoopsgat had hij weer de knop van de bel ingedrukt gehouden en “Madame! S’il vous plaît!” geroepen. Aan de bezoeker had hij de boodschap meegegeven dat hij zeker nog niet zinnens was om de pijp aan Maarten te geven. Het leven was veel té amusant. En hij had naar Laura geknipoogd.

De rondborstige kokkin had dat “Madame” op nogal overdreven manier overgenomen als had ze het tegen een hertogin gehad -ze had nog net niet gebogen- en Sebastien de jonge boswachter zei het respectvol amicaal.

Uiteindelijk was iedereen haar daarna “Madame” gaan noemen behalve Philippe De Koninck die woord en contact hield; Philippe is haar altijd Laura blijven noemen.

Deed ze iets waarmee de jonker niet akkoord was of wou hij iets waarmee zij niet akkoord was, begon hij over zijn testament.

En zij? Zij had door dat ze daar zeker niet op in mocht gaan, het was zijn manier om haar uit te dagen. Ze liet zich niet intimideren en zette haar wil door.

Wordt mogelijk vervolgd …

De brief kwam een goeie week later. Men zocht een inwonende verpleegster voor de verzorging en verpleging van een langzaam aftakelende zeventiger.

De job hield eigenlijk veel meer in dan enkel de verpleging van een patiënt. Ze moest er zorg voor dragen dat het dieet stipt werd nageleefd en ze moest een schema opmaken voor de thuisverpleging. Er stond ook dat ze wel degelijk de nodige rusturen per dag zou kunnen nemen en dat ze twee dagen per week vrij zou zijn, maar ook dat deze uren en dagen nooit vast stonden maar flexibel waren.

Er werd een datum vooropgesteld voor een afspraak op een advocatenkantoor. Even twijfelde ze. Ze was nog maar pas afgestudeerd. Maar anderzijds … het salaris was nogal aan de royale kant.

In de begeleidende brief had men het ook over haar perfecte verpleegkundige skills en snelle reacties in noodsituaties gehad zodat ze al snel begreep hoe deze plotse jobaanbieding bij haar terecht kwam. En ze aarzelde niet meer. Lukte het haar niet en was het te hoog gegrepen, dan moest ze zich niet beklagen dat ze het niet geprobeerd had.

Wordt mogelijk vervolgd …

Laura had geprobeerd om meer te weten te komen over de slachtoffers van het ongeval, maar ze kreeg overal de mededeling dat omwille van de privacy van de betrokkenen zij niks te weten zou komen.

Ze liet het rusten, ze had genoeg aan haar hoofd met haar sollicitaties en afspraken.

Zo een twee weken na het ongeval werd er in de late namiddag op de deur van haar kot geklopt. Toen ze de deur opende zag ze een man in een rolstoel die zich excuseerde. “Juffrouw De Groot” zei hij “ik ben U de nodige excuses verschuldigd omdat ik zo met mijn eigen situatie begaan was dat ik U nooit heb bedankt”.

“Mijn naam is Philippe … Philippe De Koninck” zei hij en hij vervolgde “en neen, dit is geen grap van mijn ouders. Toen ik geboren werd, wisten ze nog niet …”

Ze noodde hem binnen, bood hem een tas koffie aan. Ze kwam te weten dat hij eerst niet had willen accepteren dat zijn echtgenote het niet had gehaald en dat hij de rolstoel had vervloekt, al bleek nu dat die waarschijnlijk maar tijdelijk zou zijn en dat hij na een lange revalidatie wel weer de oude zou worden”.

“Waarom zwijgt hij over het kind?” vroeg Laura zich af. Maar toen zei hij het. Hij was opstandig geworden over de ernstige letsels van zijn dochter. Ze wisten nog niet hoeveel hersenletsel Anna opgelopen had. Ze konden het nog niet met zekerheid zeggen. Misschien was ze verstandelijk wel in orde, maar één ding was zeker. Ze zou nooit meer zien.

Hij vertelde dat hij werkte als advocaat bij een groot advocatenkantoor. Zij vertelde van haar verpleegstersopleiding. Hij hoopte hogerop te komen en ooit zijn eigen advocatenkantoor te hebben. Zij hoopte snel interessant werk te vinden en meer ervaring op te doen.

“We houden contact” zei hij bij het afscheid.

Wordt mogelijk vervolgd …

Het is al zo een 17 jaar geleden dat Laura De Groot, 22 jaar oud, net afgestudeerd, gefrustreerd, boos, verdrietig, maar met besliste blik en droge ogen kordaat over de E40 reed, terug naar haar kot, dat ze pas een drietal uren geleden had verlaten.

Ze kwam van “thuis” -het is maar hoe ge ’t noemt-, het huis van haar ouders dat zij en Renilde, haar zus, hadden geërfd, waarvan Renilde en Stefaan, haar schoonbroer, haar deel hadden overgekocht aan een verminderde prijs omwille van een clausule dat zij in dat huis kon blijven wonen zolang ze geen vaste job en onderkomen had.

Ze had die morgen haar hele hebben en houden uit haar kot in haar kleine auto geladen en was vertrokken om bij aankomst te merken dat ze helemaal niet welkom was geweest, want haar schoonbroer had geopperd dat ze op deze manier nog heel lang van hen zou kunnen profiteren en ze hadden haar kamer ook al als opslagplaats ingenomen.

Gelukkig had ze haar hebben en houden nog niet uitgepakt en had ze de sleutels van haar kot nog niet afgegeven. Zo had ze tenminste nog tot maandag tijd om iets te zoeken.

“Hopelijk hebben jullie nooit iets van mij nodig” zei ze waarop haar schoonbroer haar had uitgelachen.

Dus ja, nu reed ze dat hele eind terug toen ze plots een auto voor haar van de baan zag gaan en in de gracht zag belanden en ze zag ook dat de motor nogal rookte.

Ze aarzelde niet, ze stopte, ze was verpleegster -zij het dan nog maar pas- maar misschien kon ze helpen.

Ze zag dat het niet goed was. Ze haalde de man uit de auto. Ze haalde de vrouw op de passagierszetel uit de auto, maar die was -volgens haar- overleden. Ze hoorde de man plots stamelen: “Mijn dochter … op de achterbank” en ze zag de vlammen al uit het motorblok komen. Ze opende zeer snel het achterportier, zag een kind van een jaar of acht en zei: “Kom liefje” al was het meisje buiten bewustzijn, of erger …

Gelukkig waren de hulpdiensten er snel. De ambulanciers trokken haar weg. Ze zegden: “Wég! Die auto gaat …”

Nog vóór het uitgesproken was, stond de auto in vuur en vlam.

Het was een dag die ze nooit zou vergeten. Er kwam veel bij kijken: politie, ondervragingen, nog maar eens opnieuw alles vertellen, …

En uiteindelijk was ze pas heel laat terug op haar kot aanbeland.

Een geluk bij een ongeluk vond haar kotbaas dat ze zeer heldhaftig gehandeld had, hij gaf haar een maand respijt om het kot vrij te maken en hij zou wel mee uitkijken voor een klein appartement in de stad.

Wordt mogelijk vervolgd …