Wizzewasjes

Het is niet omdat het mag … dat het moet!

Categorie: Za za, ze & zo (Page 2 of 928)

Is ’t alles?

Ooit, lang geleden toen we nog dagelijks naar de beenhouwer moesten om ons vlees, was het de gewoonte dat je je bestelling niet ineens opgaf, maar stapsgewijs, waarna de beenhouwer dan vroeg: “Dat zal ’t zijn?” of “Is dat alles?” Dat was normaal. Of beter: dat vonden wij toch normaal.

Nu hebben we die gewoonte niet meer en kan diezelfde vraag nogal raar overkomen als je in een cafetaria een koffie en iets fris gaat drinken.

Die keer, in september, aan de Bostalsee, vond ik het zelfs licht arrogant. Het was in de namiddag, te laat en/of te vroeg om te eten. Hij noteerde de bestelling en vroeg: “Is dat alles?” Okee, er lag geen klemtoon op die verkeerde intenties zou aantonen, maar de vraag zat me wat dwars. Luc vond het een gewone vraag en verwees naar de beenhouwer, ik vond het toen toch wat opdringerig.

Nog zo een voorval, in Aachen. We gingen een koffie drinken in de stad, voor we naar de auto terug gingen. Omwille van zijn toenmalige rugpijn zette Luc zich al op het terras en ging ik bestellen, zoals gewoonlijk: een koffie en iets fris. “Wollen Sie keine Kuchen?” vroeg ze, met haar blik de standaard met taart aanwijzend en weer met die licht afkeurende ondertoon.

Ik bedankte gewoon, ik ga niet aan iedereen een uitleg doen over een maximum van 1.200kcal.

Maar dan bedenk ik, dat ik, bij het schrijven dezes, enkel deze twee voorvallen voor ogen heb, dus zal het me bij andere zaken niet opgevallen zijn. Zodoende vraag ik me af of ik toch geen beetje gelijk heb, dat ze bij beide voorgaande voorvallen toch wel licht arrogant ontstemd waren over onze -volgens hen ontoereikende- bestelling.

De reddingsstrook

Een poos geleden reden wij op een avond over de E19 naar huis en kwamen tussen de twee afritten van Mechelen in een vrijwel stilstaande file terecht.

Een taxi hupte als een zenuwachtige vlo van rijvak naar rijvak naar rijvak naar rijvak waarbij hij telkens één auto probeerde voorbij te steken. Dat hij daarbij de kans op een ongeval “in de staart van de file” vergrootte deerde hem blijkbaar niet, maar dat staat nu eenmaal buiten kijf.

Door een verkeerde inschatting van de springlustige taxi kwam die echter niet vóór ons maar een paar auto’s achter ons terecht. Ik kreeg er al lichtekes de kriebels van.

En dan hoorden we het pioewioe pioewioe nader komen en reed Luc tegen de linker borduurstenen aan en gaven de voertuigen van het middenvak ook de nodige ruimte. Het politievoertuig naderde snel, haalde ons bijna in, gevolgd door … de taxi.

“Wel verdraaid” zei Luc. Natuurlijk zegt Luc geen “wel verdraaid”, zo spreekt hij niet, maar nog voor hij uitgesproken is deed de tweede auto na ons de deur dicht, tussen politieauto en taxi in. En ik vond dat hij gelijk had.

Een beetje tijd winnen door achter de hulpdiensten aan te rijden en te profiteren van de goede burgerzin van anderen … daar dient een reddingsstrook niet voor.

Toen dacht ik dat dat mogelijk wel meer zou voorvallen met reddingsstroken waar dan ook en als het dat al niet deed, het toch in de lijn der verwachting kon gaan liggen.

En dan bleek uit FactCheckers dat je die reddingsstroken ook al dient te voorzien als je al gewoon in een file terecht komt1. Zou een mens zich niet belachelijk gaan voelen als er dan zo ene alle regels aan zijn laars lapt en die reddingsstrook gebruikt om sneller op zijn bestemming te zijn?

Nu had ik ondertussen niet stilgezeten, had op Google Maps gekeken en zei: “Dat ongeval is in Zemst. Rijdt er dus in Mechelen-Zuid maar af, we rijden wel langs binnen door”. En dat dat de juiste beslissing was, werd bewezen door de brandweerwagen die met dringende sirene richting snelweg vlamde.

____________________
1 VRT NWS – url: https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2023/11/29/factcheck-de-reddingstrook-redt-mensenlevens/

Brooddozen

Zijn we bedot? Of bekocht? Of welke andere term je ook wil gebruiken voor een licht gevoel van -zelfs geen- irritatie als blijkt dat maar wéér een van de alarmartikelen uiteindelijk niet zo erg blijkt te zijn.

Het is nu al een paar jaar dat men het heeft over kinderen die met een lege brooddoos naar school komen. En er kwamen acties. Zo hadden we hier een boekenverkoop ten gunste van de brooddozenzaak. En ja, een boekenverkoop en terwijl meewerken aan een goed doel, wat wil een mens nog meer.

Nu blijkt dat het toch zo erg niet gesteld is met die lege brooddozen. Slechts 3% van de gecontroleerde brooddozen was leeg mààr de inhoud is vaak ongezond1.

Was dat het doel van het onderzoek? Kijken wat de ouders aan hun kinderen meegaven? Ze hebben het zelfs over een problematiek. En wat ik eigenlijk best eigenaardig vond was dat het stuk fruit (64%) dat als tussendoortje in de boekentas zat, blijkbaar niet meetelde bij de mààr 4% in de brooddoos.

En in Het Nieuwsblad las ik dan weer hetzelfde2 maar met lichte nuancering.

Ik begon nu over Het Nieuwsblad omdat men daar verder borduurt op de ongezondheid van de witte boterham met choco2. Wij hadden geen brooddoos nodig, we gingen onder de middag naar huis. Dus hadden we ook geen pottenbrooddooskijkers die ons kon vertellen dat de witte boterhammen mét choco -Kwatta- die Broer dagelijks naar binnen speelde, eigenlijk niet zo gezond waren.

Waarop Het Nieuwsblad ook nog verder experts hun woordeke laat meeklappen in nog een artikel, maar ditmaal werd er wat genuanceerd over de witte boterham met choco3.

Maar kijk! De oplossing lag voor de hand. In een basisschool hebben ze alle kinderen een nieuwe brooddoos gegeven -leeg wel te verstaan- maar wel met info over gezonde voeding.

Kijk, vandaar die lichte vorm van jeuk in mijn hersens waar ik niet bij kan om te krabben.

____________________
1 VRT NWS – url: https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2024/05/01/onderzoek-brooddozen/
2 Het Nieuwsblad
3 Het Nieuwsblad
4 Het Nieuwsblad
____________________

Americano

Die eerste keer – vergeet ik nooit meer. Het was in Oostende, we waren aan een opkikker toe, maar aan de dijk zat alles barstensvol. Maar in één van de zijstraten vonden we een leeg terrasje -inderdaad- met een viertal kleine tafeltjes -ook inderdaad- en een tweetal stoelen per tafeltje. Dat was voor ons.

En ondanks de gekende men-zegt, die stelt dat men bij lege terrassen of lege cafés op niet veel goeds moet rekenen, gingen we zitten. Binnen in de zaak was er wel geroezemoes van klanten en we zagen dat er wel redelijk wat volk binnen was. En zoals een ander gezegde over voorbeelden die trekken, zat het terrasje na onze aankomst ook snel vol.

Ik bekeek de kaart, ik wou geen kopje koffie dat je in één slok naar binnen kan krijgen -mocht je dat al willen- maar een zjat waar je met je neus in kan en de geur opsnuiven en waarvan je ogen gaan tranen van geluk en je haar staat te dansen op je hoofd terwijl je slokje na slokje neemt.

Normaal bestel ik een Cappuccino als we ergens iets gaan drinken in koffietijd en ondanks de puristen, die beweren dat je Cappuccino enkel bij het ontbijt zou mogen drinken1, neem ik die als ik goesting heb, net zoals ik ook vierkant mijn voeten veeg aan de uitleg over ananas op pizza en ik denk dat ieder beter in zijn eigen zjat en talloor zou kunnen kijken dan in de mijne.

Terug naar Oostende dus, waar ik met mijn neus nog in die kaart zat en daar een foto van een zjat koffie zag staan, met de vermelding: “Americano” en ik bestelde.

Even later zat ik met een gelukzalig gevoel met met mijn neus in die zjat, de geur op te snuiven, maar gelukkig zonder tranende ogen, van slok na slok te genieten.



Daarna heb ik nog, telkens ik het op de kaart zag staan, een Americano besteld, maar aan de grootte van de kopjes te zien, die dansend op het dienblad stonden, kon ik telkens al merken dat het voor de zoveelste keer noppes was.

Vorige week, na Lucs afspraak, wilden we nog een uitstap doen en stelde Luc voor er in Leuven aan ’t Motel, door ons zo genoemd omdat er een Ibis Hotel bij hoort, een tussenstop te maken om iets te gaan drinken. Eigenlijk formuleerde hij het als: “dan kan je de Starbucks automaten eens uittesten”.

Maar daar vind je, behalve die Ibis, het snelwegwinkeltje en een BurgerKing, ook een échte Starbucks. Ik zette mijn Starbucks zjat op de toog en bestelde een Americano, de -laatste- dubbele chocolade muffin en een foto nemen van de muur. Ik kreeg ze alle drie.

(Lees verder onder de foto)

En even later zat ik blij met Lucs ingeving te genieten van een Americano zoals ik hem graag heb … en mijn haar ook.

Gelukkig zit die Starbucks-zjat –én de beker– altijd bij in de auto. Dan kan ik tenminste later die automaten nog eens gaan uittesten.


____________________
1 Americano-koffie

Verwaarloosd leven

Er was het artikel waarin verteld werd dat het leven van vrouwen écht zwaarder is omdat hun gezondheid wordt verwaarloosd1 en het raakte een gevoelige snaar.

Natuurlijk kan ik niet voor alle vrouwen spreken. Natuurlijk denk ik soms over bepaalden dat ze lijden aan hypochondrie. Maar het is wel een feit dat ik al vaker dan vaak, maar niet constant, heb gedacht dat ik er gewoon niet lijk toe te doen.

Daarom heb ik eens een lijstje opgemaakt van de huisdokters die ik in mijn leven heb geconsulteerd met mijn ervaringen daaromtrent.

Een heel simpel voorbeeld? Als ik lees over menopauze bij anderen, hebben die altijd wel één of ander hulpmiddel gekregen. Ik? Iedere vrouw moet daardoor hé madam! Voilà. Daarmee wordt het wat duidelijk?

Maar blijkbaar ben ik daarin niet alleen, als men het zelfs als algemeen voorkomend als nieuwsbericht in de media gaat zetten.

Die huisdokters dus …

Wel, die heb ik netjes in een lijstje gezet voor mijn eigen herinnering, al denk ik niet dat ik ze zal vergeten. Maar dat lijstje is dus niet voor publicatie geschikt.

Nu ben ik gezegend -en nu ga ik efkes hout vasthouden- want ik ben haast nooit ziek, heb een beetje artrose, mijn oren zijn niet meer hoe ze moeten zijn, ik draag een bril, maar al bij al vind ik dat ik op gezondheidsvlak goed scoor.

Behalve … die hevige stressaanvallen op bepaalde onverwachte momenten. Ik ken de oorspronkelijke oorzaak en ook zijn nageslacht, al is dat wel allemaal verwerkt. Maar het hele zaakje is nogal chronisch geworden en soms weet ik waardoor het getriggerd wordt, maar soms is er helemaal geen aanleiding toe maar kan ik zitten schudden en beven van stress.

In elk geval, toen men het begon te hebben over psychologen voor de jeugd, zou ik er eindelijk eens werk van gaan maken.

Ik sprak er de dokter op aan, die me zei dat een beetje vermageren wel zou helpen …

Ondertussen heb ik zo een afkeer van dokters, maar zo een tegenzin om ze te consulteren omdat ik toch altijd het deksel op de neus krijg, waardoor ik voor de kleine ietsjes, die mijn broer kleine bobokes noemt, wel zelf een oplossing zoek –al ben ik er dan tegen– en ook voor die stress een bevredigend medicijn vond.

____________________
1 Het Nieuwsblad

Plannen in de steigers

Vertelde ik hier ergens in een log dat ik het gevoel heb dat er sedert de coronaperiode een breuk zat in mijn leven, kreeg ik onderweg naar Center Parcs Erperheide plots een eigenaardig gevoel. De goesting kwam terug en ik begon te denken over Schotland, over de Yorkshire Dales, over Slovenië, over …

Nu stond/staat er sedert een paar maanden al een bestemming in mijn agenda die nog in mijn gedachten zit, al heeft Luc er al weet van. Hij reageert niet erg enthousiast, maar dat komt nog wel. Voor één of andere reden, die wij kennen, wil ik een drietal dagen naar München. Dat staat vast, dat komt ervan en waarschijnlijk nog dit jaar.

Over Schotland, over de Yorkshire Dales, over Slovenië, over … is het laatste woord nog niet gesproken. Het eerste eigenlijk ook nog niet. Het is nog maar een voorontwerp. Luc reageerde nogal lauw met: “dan moeten we een internationaal paspoort kopen”.

En plots sedert een bepaald log realiseer ik me dat drie jaar blijkbaar de tijd is die ik nodig heb om over de, voor mij schokkende zaken te komen.

Of gewoon … de parking

Het overkwam me de laatste tijd regelmatig, dat ik omwille van een teveel aan mogelijkheden, een verkeerde term ging gebruiken. Niets wereldschokkends, niets dat me aan mijn verstandelijke vermogens deed twijfelen. Het ging enkel en alleen over een verspreking bij één bepaald onderwerp.

En telkens ik daar iets over kwijt wilde of iets wou vragen kon ik gewoonweg niet op dat woord komen en zei dan maar, om zonder haperingen verder te kunnen: de Park & Ride.

Maar dat is het niet. Een Park & Ride bevindt zich ergens bij de grote steden en je kan vandaar het OV nemen naar je bestemming.

Ik bedoelde dan de carpoolparking naast de autosnelweg. Waarom dat woord zo moeilijk lag? Ik weet niet.

Om het gemakkelijk te maken heeft Landen ook nog een Kiss & Ride, dat is een strook op de parking van het station. Maar die is hier louter informatief vermeld en komt niet te tussen bij de verwarring van de vorige twee.

(Lees verder onder de foto’s)

En wie nu denkt dat ik volledigheidshalve nog langs een Park & Ride ging rijden om een foto te maken …

De carpoolparking en de Kiss & Ride liggen op onze weg als we na het zwemmen naar huis willen, vandaar …

En eigenaardig genoeg lijkt dat idioot probleemke wel helemaal van de baan sedert ik dit log uitschreef en in concept zette. Daaraan alleen al heeft het zijn recht op verschijnen verdiend, vind ik … al is het eigenlijk maar een onnozel log.

De Water Challenge

“Goeie Morgen!” dacht ik gisteren bij het openen van de nieuwsberichten. Ze sloegen me ermee in het gezicht. Met de Water Challenge kreeg ik ineens een gulp schuldgevoel in mijn pas wakker geworden hersenen gegoten en dat nog voor ik mijn bed uit was. Mijn haar zou er rechtop van gaan staan, ware het niet dat ik er nog op lag. En dat allemaal nog voor mijn eerste zjat koffie.

Maar dàt was nu precies het probleem. Koffie is niet goed voor het waterverbruik want1

(…)Om de bonen voor één kop koffie te produceren, hebben de koffieboeren aan de andere kant van de wereld 130 liter water nodig(…)

We zouden zo dus 75 procent van het totale volume water dat we verbruiken gewoon importeren. En op die manier berekend zouden we met inbegrip van voedsel en kledij, wat ze ons verborgen waterverbruik noemen, aan een totale watervoetafdruk van 7.400 liter per persoon per dag komen.

Je kan natuurlijk meewerken met die Water Challenge en dan krijg je betutteling tips over hoe je kan besparen.

We hebben een regenwatervat, we hebben geen zwembad, we sproeien ons gazon niet. Als ze het zo stellen wil ik wel stoppen met de auto te wassen of met te dweilen en de ruiten te kuisen …

Dat ze durven aanraden om maar thee te drinken in plaats van koffie, ze moesten zich schamen. Wat een bemoeizucht! Dat ze eens op de Meir of de Nieuwstraat alle mensen, die nieuwe kledingstukken kopen, gaan lastig vallen. Ge zoudt wat horen! Want dat is goed voor de economie.

Maar thee? Een zjat heet water waar ze met één of andere bloesem doorgeroerd hebben kan geen koffie vervangen. Koffie werd altijd al een bakje troost genoemd en ik kan wel enkele bakskes troost per dag gebruiken.

En binnenkort nog meer, als ze me met zulke dingen om de oren blijven slaan.

____________________
1 VRT NWS – url: https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2024/04/22/de-water-challenge-gaat-van-start-onze-watervoetafdruk-bedraag/

De dag van de Arbeid

Het is vele jaren geleden dat we in de school leerden over één mei, dat was een vrije dag en daarom had die wat extra aandacht verdiend.

We leerden dat het de dag van de arbeid was.

Op die dag kwam mijn vader binnen in de woonplaats en zei dat Ons Heer toch wel voor de Sossen was, want telkens tijdens de optocht op één mei was het schoon weer.

En daar hadden ze het in de school niet over gehad. Na enig vragen bleek, volgens mijn vader, dat één mei ook de feestdag van de Socialisten was en zodoende vroeg ik me af of ze dat in de school wel geweten hadden.

Maar het ergste moest nog komen, want toen ik zei dat toch niet alleen socialisten moesten werken/arbeiden, kwam mijn moeder ertussen en zei dat ik zo’n stomme vragen niet moest stellen.

Ik heb gedurende mijn verdere kinderjaren de socialisten scheef bekeken wegens het inpikken van de vrije dag voor iedereen en één mei enkel maar gelinkt aan de dag waarop wij niet moesten arbeiden al was het dan schoolwerk.

En vandaag gaan we ook maar weer eens profiteren van onze vrije dag, maar eerst even naar buiten kijken om te zien of Ons Heer nog altijd met de Sossen is.

Jup met Lef

Ooit, toen ik 14 was, zei de enige dokter die ik ooit aan mijn kant heb weten staan, dat ik beter een pilsje dronk bij mijn eten in plaats van de -gesuikerde- limonade die bij ons thuis het enige was dat we mochten drinken buiten water en koude koffie. Ik vond het niet lekker, maar het leste de dorst.

Toen ik uitging zou ik ook eerder een pils genomen hebben dan frisdrank, ik hield niet echt van gesuikerd. Eens getrouwd dronk ik liever donker bier, maar dan wel ’s avonds voor de TV, of als we ergens iets gingen drinken natuurlijk.

Maar er was wel een ander eigenaardig iets. In het begin van de lente, bij de eerste warmte, kon ik in de late namiddag, na verrichte arbeid wel een pils verdragen, meer nog, ik had er zin in. Dat duurde dan geen hele maand want dan kwam de tegenzin.

En dat herhaalde zich jaar na jaar. Vorig jaar zag ik de Jupiler 0,0% en ik probeerde. Vroeger was die niet te drinken -echt bweuk- maar vorig jaar viel die mee. Wat ik vorige lente niet uitdronk, zou wel wachten op deze lente.

En toen kwam die dag in de jeugdherberg, waar ik plots een Leffe 0,0% uit de drankautomaat toverde en die echt best lekker vond, al had ik dan altijd liever Grimbergen gehad.

Sedertdien is er altijd donkere Leffe 0,0% in huis en vraag ik telkens als we iets gaan drinken ook naar alcoholvrij bier. Dat kan. Soms kan het niet.

En ik vind het vervelend dat we in de hamburgerketens, waar we af en toe eens stoppen, enkel de keuze hebben tussen bier mét ofwel frisdrank, waarbij ik bier een gezondere keuze zou vinden, maar dan liever niks drink dan iets alcoholisch waar ik slaperig van word. Er is natuurlijk altijd een mouw aan te passen.

En nu lees ik dat alcoholvrij bier in België in de lift zit. Er is een toename van zo een 25 procent op twee jaar1.

Ik kan me ook niks riskeren hé. Ze hebben me altijd in het snotje!

____________________
1 Het Nieuwsblad

Page 2 of 928

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén