Wizzewasjes

Het is niet omdat het mag … dat het moet!

Categorie: Za za, ze & zo (Page 20 of 961)

Bluetooth

Het idee om muziek te beluisteren via laptop en Bluetooth was niet bepaald slecht en we kregen het al snel in orde.

Maar het hielp niet. Bepaalde muziek hoorde ik wel goed, bij andere klonken de zangers metalig en bij enkele kon ik gewoon niet herkennen wat er speelde en moest ik er de afspeellijst op nakijken.

Ook waren er de liedjes die ik vergeten was.

Het idee om muziek te beluisteren via laptop en Bluetooth was het slechtste idee ooit en ik zou willen dat we het nooit in orde hadden gekregen.

Sedert die dag speelt constant een liedje in mijn hoofd en ik krijg het niet weg. Telkens opnieuw en opnieuw en opnieuw:

En als ik dood ga huil maar niet
Ik ben niet echt dood moet je we-eten
’t Is maar een lichaam/het heimwee/verlangen dat ik achterliet
Dood ben ik pas als jij dat/me bent vergeten
Bram Vermeulen

Ooit vond ik het mooi. Nu wil ik dat het zwijgt.

Uitgelichte afbeelding:

De wandel- en slentertocht

“Willen we, in plaats van hier een toerke rond het blok te doen, zondag te voet naar Landen naar de rommelmarkt gaan?” vroeg Luc. Ik ging akkoord. Van hier naar Landen rommelmarkt zou zo een 3,5km zijn, een peulschil. En terug ook natuurlijk. Twee peulschillen dus.

We vertrokken via het geheime paadje, voorbij de waterzuivering, zagen ook daar zonnebloemen, al waren ze dunner gezaaid en doken de Beemden in en weer uit. Onderweg kreeg ik de meldingen van de wandelapp over de afgelegde afstand.

En ook op de rommelmarkt kreeg ik een melding dat we al 4km gestapt hadden. Ik had die app vergeten op pauze te zetten.

Ach ja, het was geen serieus lange tocht geworden, uiteindelijk klokte de app af op 8km in totaal.

En het leverde nog een boek, een DVD en een paar zonnebloemenfoto’s op.

Vroeger en nu Deel 1: De Makro

Denkelijk zat ik in het vierde of vijfde leerjaar toen de leidsters van de chiro op een avond bij ons aanbelden en aan mijn moeder vroegen of ze geen kookouders wilden zijn. Dat moest ze nog in beraad houden aangezien mijn vader niet thuis was.

Maar het was eigenlijk al duidelijk dat de zaak beklonken was, toen ze vroeg hoe het in zijn werk ging en ook hoe het zat met de voorraden en de aankopen.

Dat was blijkbaar geen probleem, volgens de hoofdleidster, want er bestond een nieuwe winkel, die enkel verkocht aan kleinhandels en jeugdbewegingen e.d. Je kon er ook zomaar niet binnen lopen, je had een kaart nodig. De winkel heette Makro.

Jaren later hoorde ik wel eens één of andere zeggen: “Oh maar, ik heb een kaart van de Makro” en echt waar, in dat gezegde klonk toch telkens weer een zekere vorm van stoefen door.

Eens getrouwd konden wij, als we dat wilden, óók naar de Makro. Mijn ex kon de kaart van het werk gebruiken. Nu erg veel hebben we daar geen gebruik van gemaakt; de weg naar Machelen was nu ook niet echt de vlotste te noemen.

Toen ik zelf een zaak had, kreeg ik zelf een Makro-kaart, twee zelfs. Maar we reden dan wel naar Luik.

Maar de Makro was de Makro niet meer. Iedereen kon zo’n kaart bekomen. Iedereen kon er binnen maar er was zoveel interesse niet meer. Dat kon ook niet min, de rekken waren keer op keer minder gevuld en het aanbod werd kleiner en kleiner …

En de Makro ging failliet1.

pske van mske:

    En nu was het de bedoeling om er hier een wat gelijklopend verhaal aan vast te knopen, maar ik heb het maar in twee delen voorzien. De andere episode is voor later.

____________________
1 VRT NWS – url: https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2023/01/10/makro-failliet/

Allemaal zonnig

Het was een mooi zicht geweest, die eerste keer dat ik een heel veld met zonnebloemen zag. We waren onderweg van Aarschot naar huis en stopten en ik nam foto’s.

Dit jaar viel het me op dat er meer velden met zonnebloemen waren, maar we stopten niet meer. We genoten enkel van het uitzicht.

Toen ik een artikel vond dat uitlegde waarom er zoveel zonnebloemenvelden te zien zijn1 vond Luc het jammer dat wij, om daar foto’s van te nemen, naar Aarschot zouden moeten.

Maar toen we gisterenvoormiddag via de andere kant ons dorp binnenreden zagen we niet één maar twee zonnebloemvelden die bijna tot in het dorp bloemden.

We pasten onmiddellijk onze voorziene wandeling aan zodat we er voorbij zouden komen. Maar door een inschattingsfout mijnentwege -ik dacht dat ze zowel aan de drukke straat als de veldweg grensden- deden we dat niet. En over die straat? Mij niet gezien.

Maar dat krijg ik dan, als iets niet lukt, moet dat opgelost geraken en gaat het malen. En ik bedacht dat, als we zo gingen en daarlangs en dan zo maar efkes dat deden, we toch aan de achterkant van die velden moesten uitkomen.

Ik pakte mijn fototoestel, mijn sleutel en zei: “Ik ga langs achter bij de zonnebloemen op bezoek. Ga je mee?”

Zoiets moet ik nu echt niet vragen. Want nog voor ik achter mijn laptop uit was, stond Luc al aan de voordeur te trappelen van ongeduld.

Heen en terug, één kilometer. Gelukkig dat we niet naar Aarschot reden.


____________________
1 VRT NWS – url: https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2024/09/18/na-regen-komt_-zonnebloem

Boter bij de vis

Hoe vaak je ook leest over bedrog en afzetterij via internet en telefoon, er komen nog altijd berichten bij waar je van op kijkt en die je verbazen.

Zo las ik: “Mégane werd opgelicht met valse bankapp1“. Ja bankapps, die ken ik wel. Ik betaal met mijn telefoon, met Payconic, met mijn eigen bankapp. En ik ontvang ook via Payconic en mijn eigen bankapp.

Dus ging ik toch eens grondig lezen. Maar wat me opvalt is dat je moet geloven dat de ander betaalde, per overschrijving, en dat terwijl ik, als ik een betaling ontvang, op mijn eigen telefoon wil en kan zien dat de betaling gebeurde.

En dàt krijg je niet bij een overschrijving. Dat zou ik niet aanvaarden. Goederen en geld moeten gelijktijdig oversteken. Dat denk ik ervan.

Wat me ook opvalt is dat er toch mensen zijn die zich bezig houden met het vervaardigen van die bedrieglijke valse apps. Het moet een nogal lucratieve bezigheid zijn.

Uitgelichte afbeelding: ____________________
VRT NWS – url: https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2024/09/12/oplichting-valse-bankapp/

Omwille van de schijn

De voorbije week las ik een artikel in de media en ik dacht: “Aja! De rommelmarkt”. Niet dat ik dus altijd aan de rommelmarkt denk, enkel en alleen als het in mijn kraam te pas komt.

Wat was dat artikel nu? Het handelde over de Kringloopwinkels die werden overspoeld door binnengebrachte kleren en daar een zwaar probleem in zien omdat er veel “ultrafastfashion” bij zit.

En dat wijten ze weer aan Shein, met te goedkope kleren van slechte kwaliteit. Dus willen ze nu alle kleren ineens naar de Kilomeet, de dumpwinkel van de Kringwinkel1, brengen.

Vanwaar komt nu mijn “Aja! De rommelmarkt”? Ik had bij, zowel Kringwinkels als Kilomeet, al de karrenvrachten kleren gezien die sommigen in hun winkelmandje of -karretje stapelden om pas daarna te gaan selecteren. En ik had toen ook al gedacht dat dat toch niet voor eigen gebruik was.

Als je nu op een rommelmarkt rondloopt zijn de klerenkramen in de grote meerderheid en ze verkopen aan dumpprijzen, weliswaar meer dan wat je er in een Kilomeet zou aan geven.

Bij sommige rommelmarkten vraag je je af of je nog wel op een rommelmarkt bent en niet op een klerenmarkt.

En weet je wat? Op die markten blijven de kramen met rommel -daarom nog geen brol- dan ook weg.

Uitgelichte afbeelding:

    Gegenereerd met Artificiële Intelligentie – Image Creator in Bing.

____________________
1 Het Nieuwsblad

Het gemis

Ik mis de zomer en hij is nog niet eens voorbij.

Gelukkig heb ik de hele zomer door het winterdekbed op gehad. Dààr moest ik tenminste niet aan wennen.

Maar het is verdorie koud op dat binnenhuisveloke, zo met blote armen en blote benen. Het voordeel is wel dat ik meer dan een kilometer méér afleg per half uur.

Zou ik er een accu kunnen mee opladen?

Laster? En wat als ’t waar is?

En over recensies gesproken … ik ben toch blij dat ik dat nooit doe, dat ik denk dat ik betaal voor goede diensten en dat ik bij slechte wel rechtstreeks contact zal opnemen.

De voorbije week las ik namelijk over een man die een advocaat “op zijn dak kreeg” na een slechte review. Met daarachter de vraag of je veroordeeld kan worden voor laster1.

Dus is de bedoeling van die vraag om een oordeel gewoon dat je enkel “ja” en “amen” mag zeggen en zeker veel sterren geven.

Voor dat pakje waarover sprake heb ik trouwens nog geen vraag gekregen. Misschien weten ze het zelf al wel … dat dat een brug te ver zou zijn, al zou ik er, zoals gezegd, nooit een geven …

… al zeg ik dat wél tegen de muren als ik me er kwaad in maak, wel met wat meer decibels dan normaal, maar als de kwaadheid bekoeld is, is de intentie over en de recensie mondeling gegeven.

Uitgelichte afbeelding: ____________________
1 VRT NWS – url: https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2024/07/26/online-reviews-laster-recensies/

Gegijzeld

Op 4 september doe ik, via een verkoopplatform, een bestelling bij een firma die een achtervoegsel “België” heeft. Bij het afhandelen blijkt het item toch uit Nederland verzonden te worden en kan ik geen afhaalpunt in België opgeven. De levering kan ik verwachten tussen 6 en 9 september.

Nog op 4 september ’s avonds krijg ik de melding dat mijn pakje aan de vervoerder werd overhandigd.

Op 5 september héél erg vroeg ’s morgens (5u) krijg ik een bericht van de vervoerder dat mijn pakje in het magazijn in België is aangekomen en dat ik vanaf dan mijn afleveradres niet meer kan wijzigen, om dan om 8u een e-mail te krijgen dat de vervoerder onderweg is en dat terwijl wij nog inkopen moesten doen, die we in zeven haasten hebben gedaan, terwijl er een briefje aan de voordeur hing dat ze het pakje maar in de brievenbus moesten stoppen.

Eens thuis hangen we ons ander briefje op de voordeur, waarop in stripverhaal gemeld is dat er geen bel is en ze moeten kloppen op de ruit. Waarom in stripverhaal? Omdat niet alle bezorgers Vlaams spreken tiens.

Iets na de middag krijg ik de mededeling dat het pakje toch niet vertrokken is, wegens een anomalie buiten hun wil om.

En op 6 september begint dat spelleke opnieuw: bericht dat ze geladen zijn, bericht dat ze vertrokken zijn … en om halfvijf een bericht dat hun chauffeur bij ons heeft aangebeld maar dat er niemand was. De leugenaars! Wélke bel? En wat dan met ons briefke? En in de brievenbus?

Maar om dat in het vervolg te vermijden, mocht ik nu wél een afhaalpunt opgeven. En dat deed ik.

Later kreeg ik de melding dat mijn pakje opnieuw bij hen in het depot was aangekomen.

Op 7 en 8 september gebeurde er niks in pakjes land, al wist ik toen al dat mijn pakje hier nooit op 9 september zou kunnen zijn zoals eerst aangegeven, want dat afhaalpunt heeft de sluitingsdag op maandag.

Op 9 september krijg ik een bericht dat ze onderweg zijn -de stomme kalveren- naar een winkel die gesloten is. Het vervolg laat zich raden. Ik krijg in de namiddag bericht dat er niemand was komen opendoen. En dat op anderhalve kilometer van ons deur.

Later kreeg ik de melding dat mijn pakje opnieuw bij hen in het depot was aangekomen.

Op 10 september vertrekt dat pakje terug en ik krijg daar melding van. Deze keer gaat het goed en rond vier uur krijg ik bericht dat ik mijn pakje kan halen.

Bijkomend moet ik nog even zeggen dat ik al die berichten twee keer heb gekregen: zowel de verkoper als het verkoopplatform hielden me op de hoogte.

Tot nu toe kreeg ik dus 22 e-mails en er zijn er waarschijnlijk nog komende. Ze vroegen nog geen recensie. En dan kan ik eigenlijk noch de verkoper noch het platform iets verwijten … tenzij ze misschien eens moesten overwegen om gewoon met de meer voor de hand liggende bezorgers te werken.

En dat allemaal voor een pakje dat gewoon in de brievenbus kon – zie uitgelichte afbeelding.

En die vervoersfirma, wat is me dat voor iets? Die kennen de sluitingsdagen van hun eigen afhaalpunten niet. Het heeft hen toch een ferme lap aan transport gekost. De leugenaars! Ik zal in het vervolg uitermate wantrouwend zijn als ik maar weer eens lees over mensen die bestellen en dan niet thuis geven.

Nog iemand die zich afvraagt waarom ik altijd kies voor levering in afhaalpunten?

Wie weet wat

Zegt de standhouder waar ik de reeks van drie boeken van één van mijn favoriete schrijfsters wil kopen dat die schrijfster maar drie boeken schreef.

Zeg ik dat ik er een hele boel in mijn boekenkast heb staan, dat er op een kraam wat verder nog ene staat en dat er bij mij in het kraam ook nog een ligt die ik dubbel had.

Waarmee ik weerom een dubbele koop want de eerste van de reeks had ik al. Maar dat kan geen kwaad. Die kan dan wel weer in ons boekenkraam.

***


Vraag ik zo terloops aan Luc of de man die geïnteresseerd is in Art Deco boeken ook geen Art Nouveau boeken zou willen en ik wijs hem op een boek met als titel “Jugendstil”. Zegt Luc dat dat Jugendstil is. Zeg ik dat dat het zelfde is als Art Nouveau.

Zegt de standhouder dat dat niet hetzelfde is en begint het verschil uit te leggen. Vertelt hij dat Jugendstil er eerst was en gevolgd werd door Art Nouveau. Vraag ik of hij niet verwart met Art Deco.

En ik zie zijn spreekwoordelijke nikkel vallen.

***


Komt een vrouw aan ons boekenkraam, haalt er een boek uit. Man begint hele lijst door te nemen. Zegt dat ze hem nog niet heeft.

Zeg ik dat ze moet oppassen met dat boek. Dat boek is namelijk door twee verschillende uitgevers uitgegeven, elk met een eigen titel. En dat boek, met de andere titel, heeft ze wél.

Ze dankt me voor het verwittigen.

***


Conclusie? Die houd ik voor mij. Ik mag elk van die personen in deze kleine verhaalkes.

Page 20 of 961

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén