Wizzewasjes

Te lezen en te zien

Categorie: Amke en Ella (Page 1 of 72)

Afscheid

Ooit was hij de schrijver van het blog.

In mei leek het dat hij wel 30 jaar kon worden. Deze zomer kreeg hij last van de hitte. Het ging hem terug beter toen het koeler werd.

Gisteren, bij onze thuiskomst nadat we Amke en Ella hadden gehaald, hebben we Sloef gevonden. Hij lag dood voor onze slaapkamerdeur.

De stille bondgenoot

Dit is een vervolg over Jim. Wie Jim is deed ik in de beginperiode van het blog al uit de doeken.

Over de onthoofding van Jim vertelde ik ook al , maar niet over het feit dat Jim ergens in de loop der jaren zijn stem heeft verloren.

Dat gebeurde tijdens een afwezigheid van Ex, Zoneke en mezelf. Zus bleef alleen thuis en heeft toen maar een party gegeven, waarna ik Jim ergens op zijn kop achtergelaten heb gevonden. Jim was daardoor zo getraumatiseerd dat hij geen woord meer gesproken heeft.

Eens hier zat hij oorspronkelijk dus naast het bed. In het bed was geen plaats meer en het was toch ook niet zo bevorderlijk voor zijn zwakker geworden ligamenten.

De jaren erna zat Jim nog naast het bed, maar later verhuisde ik hem omdat het daar boven te koud was voor zo’n oude beer1 -we slapen met het venster open ziede- en zocht hij gewoon -terwijl ik in het buro werkzaam was- in de woonplaats wat gezelligheid bij enkele andere knuffels, tot Amke en Ella ouder werden, de knuffels links lieten liggen en Ella besloot dat ze afzag van het gebruik van de prinsessenstoel. Jim verhuisde nog eens, al was het enkel van zitplaats.

Sedert die ene dag in januari moest de stoel nog maar eens verplaatst worden en heb ik Jim maar tot co-auteur gebombardeerd. Hij zit nu naast mij aan de laptop, hij praat nog steeds niet maar luistert wel.

(Lees verder onder de foto)

Voor wie zich nu afvraagt waarom Jim twee fluitjes heeft is het antwoord heel simpel. Dat is om ze niet meer te verliezen.

En voor wie zich afvraagt waarom Jim hier met een buff in een warme woonkamer zit, wel dat kwam omdat ik vond dat hij ook wat mocht doen om den brode en ik liet hem poseren met mijn wandelmutske.

De buff was een probeersel, maar die heeft hij al sedert het voorjaar niet meer afgezet. En nu loont het niet meer, het is haast winter.
_________
1 Voor wie echt mocht denken dat ik gek ben kan ik zeggen dat het me hier meer om de vochtigheidsgraad, zijn leeftijd, zijn vulsel (wie-weet-wat dat is) en zijn kartonnen implantaat ging.

2 De fotosessie met de buff komt nog, maar eerst moeten we nog een gaatje in ons beider agenda vinden. (Dat is om niet te moeten zeggen dat ik er nog geen zin in had.)

Gamma bij de Burger King

Het stond op de vakantieplanning. We zouden onderweg naar of van onze reisbestemming ergens in een Burger King binnenstappen want ik wou wel een foto van een sweet chili chicken wrap om die bij het betreffend logje van vier jaar geleden te plaatsen.

Nu was dat niet de enige reden. Ik wou ook wel weten of het waar was dat die lekkerder was geweest dan die van McDonald’s of dat mijn herinnering me parten speelde.

We liepen dus de Burger King binnen, ik bestelde een wrap, maar ze konden mij die niet geven. Ze mochten die niet verkopen bij Services waar ook een Kentucky Fried Chicken gevestigd was. Nu was ik niet zo desperaat om er eentje te vinden, maar uiteindelijk stond er telkens wel een KFC vermeld als we het Burger King logo zagen opduiken. Het resultaat was dat ik geen foto kon nemen van de wrap.

Nu zijn ze ook bij ons, in België, en op één van die keren dat we langs de E40 over Leuven op huis aanreden, vroeg Luc of we niet even zouden stoppen bij de Burger King om daar eens een wrap te gaan eten. Ze hadden er geen wraps want ze volgen niet het gehele gamma.

Ik heb me dan maar de kleinste burger besteld en kreeg een kinderwhopper, die wel in de smaak viel.

We zijn vorige vrijdag, samen met Amke en Ella nog eens bij die Burger King binnengestapt, al nam ik dan geen kindermenu meer.

En verder kan ik op mijn fotohonger blijven zitten. Dat krijg je als je geen foto’s wil maken van je eten. We zullen het bij een volgende overtocht nog eens moeten proberen

Halloween of geen

Toen Amke en Ella nog kindjes waren kochten we enkele halloweenspulletjes die rond die dagen her en der in de woonplaats verspreid stonden.

Halloween nu? Nu Amke en Ella groter zijn komen zelfs de spookjes niet meer uit de kast.

Of misschien toch wel? Straks gaan we beide jongedames halen. We zullen de beslissing aan hen overlaten.

Disco

Gisterenmorgen zagen we zomaar honderden lichtjes op ons plafond. Ze dansten en huppelden en het was schitterend om zien.

(Lees verder onder de foto)

Het was geen raadsel, het was geen mysterie en ook geen probleem. Het was de ochtendzon die weerspiegelde in de pailletten van Ella’s t-shirt.

(Lees verder onder de foto)

Vandaag blijven -ondanks de ochtendzon- de lichtjes uit.

Hoe onnozel!

Laat ons zeggen dat ik me bezig hield. Daarmee bedoel ik dan een zogenaamd -mogelijk in de ogen van anderen- nutteloos tijdverdrijf.

Dat mensen oordelen over wat bij anderen nuttig en nutteloos is, over wat anderen moeten doen en laten, dat wist ik jaren geleden al.

Ik wist ook al dat er mensen zijn die elke hobby van anderen nutteloos noemen omdat zij er niet achter staan. Zo werd mijn lezen ooit als nutteloos -lees: luierikerij- bestempeld terwijl handwerken gepromoot werd.

Het kwam me zelfs ooit voor of alles waar ik plezier aan beleefde uit den boze bleek te zijn en alles wat ik een korvee vond wel degelijk een meerwaarde aan mijn leven zou geven.

Ik hield me dus -zoals gezegd- bezig met onnozeliteiten. Ik nam namelijk foto’s. Dat is natuurlijk geen uitzondering, dat doe ik wel meer.

Maar de foto’s in kwestie waren van een ander kaliber. Het waren namelijk foto’s die één of ander domme afbeelding op het blog moesten vervangen en dat enkel en alleen omdat ik domme afbeeldingen op het blog wíl vervangen.

Ik amuseerde me in mijn eentje en toen hoorde ik ineens in gedachten de stem uit het verleden boosaardig sneren: “Hebde nu echt niks beters te doen?” Ik was er even van de kaart van. Even maar. Gelukkig.

Gisteren liepen we zomaar wat te wandelen en bleek ineens dat wij met ons vieren -Amke en Ella zijn hier- echt niks beters te doen hadden.

(Lees verder onder de foto)

Eigenlijk was de foto voor een logje van vroeger bedoeld, maar ik vond het jammer dat ik hem onder het stof zou moeten verbergen. Voor dat oudere logje zal ik wel eens een andere foto nemen … als de gelegenheid zich voordoet.

Mevrouw Blaauw van Draet? Tsss …

We dachten dat we nooit nog Cluedo zouden spelen aangezien Amke en Ella niet wisten waar die van hen gebleven was: thuis? Of bij hun andere oma? Ze hadden er het raden naar. En wij nog meer.

Sedert wij onze pogingen hadden gestaakt om zelf aan een Cluedo te geraken, liep Luc echter wel langs de spellendozen en puzzels van de Kringwinkel, waar dan ook, waar we binnen liepen.

Als dat spel op 2dehands telkens zo snel verkocht was, dacht ik dat het een ijdele poging zou blijken.

Gisteren echter liep ik eerst de speelgoedafdeling binnen, bekeek de puzzels en greep de Cluedo.

Bingo! Hebbes! We hebben een winnaar!

Het is niet de oude vertrouwde versie, maar een kleine, ooit een promoproduct van een gazet.

We passen al minstens één nieuwe regel toe: de afgrijselijke Nederlandse namen gaan we niet gebruiken, we houden ons aan de oorspronkelijke. Hoe bedenken ze het!

Nu nog wachten tot Amke en Ella er nog eens zijn, want met ons tweetjes … Nee hoor!

Wat …

Wat uitslapen, wat laat ontbijten, wat kringwinkelen, wat rommelmarkten, wat boekensnuffelen, wat lezen, wat Star Stabelen, wat lachen dat je buikpijn krijgt, wat lamzakken, wat … zuchten dat het weer voorbij is.

De eiersnoepers

Na herhaalde pogingen om chocolade paaseitjes in huis te hebben als Amke en Ella komen, zijn we er deze keer -hopelijk- toch in geslaagd.

Gisteren brachten we voor de zoveelste keer eitjes mee en deze keer heeft een groot aantal ervan het overleefd. Het weze gezegd dat ze nog niet in de eierschaal werden gelegd, maar veilig in de keukenkast opgeborgen bleven.

Nog een paar uurtjes er afblijven zal ons wel lukken zeker?

Enjoy

Ik had gezegd dat ik een oplossing zou vinden voor de dag dat ik mogelijk, door de griep geveld, in bed zou blijven. Dat deed ik. Ik gaf Sloef de opdracht een paar logjes te voorzien. Sloef, onze kat, heeft hier vroeger het overgrote deel van het blog geschreven tot hij besloot op pensioen te gaan.

Maar aangezien ik (nog) niet door de griep werd geveld en aangezien de houdbaarheidsdatum van die logjes voorbij is en aangezien de meeste lezers de dag van vandaag niet meer weten wie Sloef is, ga ik hier nu, nu ik weer een voorraadje op voorhand moest schrijven, die logjes maar zetten. Ik quote wel wat Sloef schreef.

Gelukkig heb ik hier nog wel enkele voorvallekes meegemaakt, die mske niet zou vertellen.

Het eerste dateert van in de kerstvakantie, toen Amke en Ella hier waren.

Er zijn die commerciële zenders en als ze daar een programma aankondigen dan wensen ze de kijkers: “have fun” of iets gelijkaardigs. Op een keer zuchtte mske en vroeg zich luidop af: “En Joy? Wat Joy? Hoe Joy? Wat komt die hier nu altijd naar de televisie kijken?”

Dat was natuurlijk om onnozel te doen. Ik zal dat er maar bij zeggen want ik weet niet of iedereen weet dat mske nogal tegen verengelsing is. Maar meestal zegt ze dan gewoon: “zijn er geen Vlaamse woorden genoeg?”

Page 1 of 72

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén