Wizzewasjes

Het is niet omdat het mag … dat het moet!

Categorie: Amke en Ella (Page 1 of 73)

De kerstmarkt

De verzuchtingen in coronatijden, je weet niet vanwaar ze komen … ook niet meer hoe we er op kwamen, maar ergens begin maart kwam er ineens een kerstmarkt oppoppen in ons gesprek.

“Ik wou daar nog eens naartoe” verzuchtte Amke.

Bollie had wat bedenkelijk gekeken en gezegd dat ze dat met oma moest regelen, die deed dat graag. Dat we al jaren geen kerstmarkt meer hadden bezocht omdat het toch altijd hetzelfde was, wist Bollie blijkbaar niet, maar ze wist ook niet dat we in december 2020 een week Kassel hadden afgezegd waarbij we ook hadden uitgekeken naar nog eens een Duitse kerstmarkt.

Dit terzijde.

“Een Duitse dan?” opperde ik. Amke was direct akkoord. Ella had wat bedenkelijk gekeken. “Dan boek ik wel een overnachting … of twee” zei ik. Want ik dacht aan Kassel want die van Aachen en Köln zijn wat te druk, zo vreesde ik. “Laat het ons hopen” dacht ik er in stilte bij.

Toekomstmuziek uit het verleden.

Ik boekte Koblenz op 29 maart … en annuleerde voorbije zondag. De coronatoestanden zien er niet best uit en kleindochter en ik waren blij dat we het onderwerp ter sprake brachten omdat we geen van beiden de stoorzender hadden willen zijn.

“We kunnen het beter een jaartje uitstellen” zei ze.

____________________
Featured image/Uitgelichte afbeelding: Fragment van: “Light city traffic holiday” – Photo by Pat Whelen on Pexels.com

Ooit eens, deze datum

Mijn kleindochter, die groter is dan ik, wordt vanaf vandaag bij de volwassenen gerekend.

Het lijkt wel of het bij haar sneller gegaan is dan bij haar vader. En dan bedoel ik wel in tijd, niet in het verstandelijk volwassen worden. Daarvan heeft ze een aardje naar haar vaartje.

Ooit heb ik op dit blog haar naam genoemd, achteraf gezien was dat niet zo slim, gezien het tempo waaraan haar kindertijd, in mijn ogen voorbij gegaan is.

Een volwassen kleindochter, dat betekent twee generaties zien opgroeien, maar ook ouder worden.

En dan denk ik aan mezelf op die leeftijd, hoe ik naar mijn grootmoeders keek en vraag me af of zij me op dezelfde manier bekijkt. Ik hoop van wel. De kleine vriendelijke interventies zijn soms sneller dan mijn handelingen. Ik vind dat lief en ik zeg niet, zoals zij zei, zoveel jaren geleden: “Kanne zelf” terwijl ze mijn hand wegduwde.

Vanaf nu zal ik waarschijnlijk niet zoveel meer vertellen, een volwassen meisje heeft recht op eigen privacy.

Het WK, een feest toch wat in mineur

Vrijdagnamiddag, onderweg in Leuven. We gaan Ella ophalen aan de school.

“Kijk daar” zegt Luc begeesterd “een banner van het WK”.

Later, als we Ella thuis afzetten, blijkt dat WK niet bij iedereen dezelfde euforie op te wekken: Bollie zucht, Ella zucht.

Het ziet er voorlopig naar uit dat het een hele historie zal worden om Ella die dagen heelhuids zowel in als uit de school te krijgen.

Jammer voor de Leuvense schoolgaande jeugd blijkt een WK geen geldige reden voor enkele dagen thuisonderwijs.

En dan verneem ik -met ontzetting- dat nog voor het WK goed en wel van start ging, Chris Anker Sørensen verongelukt is in Zeebrugge. Chris Anker Sørensen heeft ons in het verleden enkele mooie en spannende momenten bezorgd.

____________________
Uitgelichte afbeelding: “WK 2021 – banner – Leuven” – Foto van Luc.

Eindelijk

Waar ik al aanhaalde dat de routine ontbrak waar het de boekenmarkt betrof, stonden we vrijdag weer te overwegen: “Hebben we alles? Ontbreekt er niets? Is de kamer in orde?” En ga zo maar verder.

Want zie je, sedert het weekend van 28 april-1 maart 2020 is het geleden dat de kleindochters nog kwamen overnachten. Zaterdag zouden we ze halen.

Waar ze ooit van vrijdag tot zondag kwamen was dat nu pas van zaterdag na de middag tot gisterenavond.

Niet echt verwonderlijk, de kleindochters zijn geen klein(e)kinderen meer, maar jonge vrouwen en die hebben dan af en toe ook nog andere bezigheden.

We zijn er uit geraakt.

En dan werd het tijd om er naar uit te kijken …

En toen was het voorbij.

Einde van een tijdperk?

Al die jaren dat Amke en Ella hier zo ongeveer een weekend per maand verbleven, hadden ze hier ook een badpak. Dat vonden we alle vier handig.

De badpakken groeiden mee. Wat te klein was ging weg en er kwamen nieuwe.

Binnenkort vertrekken ze op vakantie. Na enig weifelen vroeg ik of ze niet graag de badpakken van hier als extra zouden meenemen.

We hebben altijd geweten dat die weekends niet voor eeuwig zouden doorgaan. Ze worden stilaan volwassen. En als ze toch nog eens een weekendje willen blijven en/of we kunnen een slot vastkrijgen in het zwembad … dan zien we wel.

Eergisteren hebben we de twee badpakken verhuisd.

Ruilhandel

Eergisteren bakte ik koekjes en bracht die gisteren naar hen.

Eergisteren bakten zij een taart en brachten we gisteren een stuk mee naar hier.

Foto van de koekskes? Jammer, die zijn daar.

Foto van het stuk taart? Jammer, maar dat is op.

Een perimeter

De eerste keer dat één van de raadgevers over de te nemen maatregelen het woord “perimeter” in de mond nam dacht ik: “Het zal toch wéér niet waar zijn”.

Dat zou namelijk betekenen dat wij zelfs niet in de hof bij Amke en Ella zouden geraken. We besloten direct dat we nog vóór vandaag het zekere voor het onzekere zouden nemen en repten ons woensdag richting kleindochters.

We namen de DVD’s mee die we nog samen zouden bekeken hebben mocht corona geen roet in het eten gegooid hebben en ik nam enkele gemberkoekjes mee … om hen te laten proeven. Dan weet ik of ik er meer mag bakken mochten we ergens rond Kerstmis toch nog die richting uit kunnen.

Een perimeter … het is toch van de zotte. Want dan zitten we in de auto … met ons twee. En wij winkelen al nooit als hobby, dus zullen we nu zeker en vast geen kilometer te ver rijden om eens zomaar naar de grote magazijnen te gaan kijken.

We blijven zelfs op ons versleten sloefen lopen nu we niet met twee binnen mogen en ik geen pantoffels voor Luc kan passen … Ik weet natuurlijk wel dat ik nonsens vertel, maar strikt genomen …

Een perimeter dus. Wij zitten dus altijd in de hoek waar de klappen vallen. Want als dat erdoor komt is er is er zelfs geen handjezwaai voor het raam mogelijk en mogen we onszelf weeral uitlaten op een rondje gebetonneerde veldwegen van het dorp.

Ach misschien is er gewoon niks aan de hand en dan hebben we de meisjes toch eens meer gezien … en weten we dat ze gemberkoekjes lusten.

Vooruitzicht blijft vooruitzicht

Nog wat voort borduren op dat log van gisteren?

Dat ze bij Plopsaqua niet in het najaar maar pas op 5 december de deuren openen maakt dat ik me -nog steeds- niet moet haasten om een nieuw badpak te kopen.

Het mijne, jaren oud, meegegroeid in de breedte, zou nog passen maar ik weet wat het heeft meegemaakt en wens liever een relatie aan te gaan met een nieuwer exemplaar.

Dat Center Parcs binnen twee weken ook niet zal doorgaan maakt de beslissing er alleen maar eenvoudiger op.

Hier zijn nochtans badpakken genoeg. Die van Amke en Ella liggen hier namelijk ook nog. Dat zijn die, welke hier blijven om er niet steeds te moeten aan denken dat ze het moeten meebrengen of meenemen.

Dat van Ella, gekocht voor haar verjaardag in maart, heeft ze één maal gedragen.

Voor Amke een nieuw badpak kopen zou nutteloos zijn, het hare paste laatste keer nog en bovendien hebben we geen vooruitzicht op een zwempartij voor de eerstkomende maanden.

Vandaag is Amke jarig.

Goe-Ge-Bakken

Wafels bakken! Daarna nog eens …

Allemaal goed en wel. Het was de tweede keer dat ik voor de eerste keer een recept bakte. Recepten bijhouden dan maar. Ze bakken is plezant. Ze opeten ook. Niet te veel van eten is iets moeilijker.

Daarom nam ik van het tweede baksel het grootste deel mee naar Zoneke die me later whatsappte dat ze ze hadden opgegeten met crème fraîche en dat ze ook aardbeien waren gaan halen … de smulpapen.

Er was echter een groot probleem: het probleem van de smiley. Deze smiley: ?

Die kreeg ik telkens ik aan Amke verhaalde over wafels en andere baksels.

Resultaat? Ik heb gisteren wafels gebakken -derde recept om bij te houden- en ben en passant naar het bos dat pak wafels in een bepaalde brievenbus gaan steken. Ik kan de meisjes toch niet blijven verlekkeren zonder te delen.

Misschien koop ik me toch nog een echt wafelijzer … of een tweede … om galettewafelkes te bakken.

Luc en de Colruyt

Wat is dat nu toch met Luc en de Colruyt?

Eigenlijk dacht ik dat ik het ooit al vertelde, maar ik vind het niet zo direct terug. Op risico dat het nu voor de tweede keer aan bod komt …

Luc houdt van boodschappen doen. En waar ik mijn boodschappen doe omdat dat erbij hoort is dat voor hem eerder een uitstap. Ook is de nabijheid van een supermarkt op vakantie voor Luc wel van belang.

Vanwaar nu die overgang naar Amke en Ella? Het gebeurde ooit eens dat we de meisjes meenamen naar de Colruyt omdat we vooraf de tijd niet hadden gehad om de boodschappen te halen en we grapjes maakten omdat hij er bijna een museumbezoek van maakte.

En dan was er de keer dat we er voorbij reden en Luc plots de parking op reed en zei dat hij nog iets ging halen. Terwijl wij met ons drie in de auto wachtten heb ik -domweg- de opmerking gemaakt: “Luc gaat graag naar de Colruyt”. “Precies wel” had Amke gezegd.

Hij heeft het zelf ook nog wat aangewakkerd toen ik het had over een uitstap voor de volgende keer en hij verheugd uitriep: “Jààà! Naar de Colruyt”.

“Luc en de Colruyt” en “Het huis met de drie billen” zijn grapjes die de jaren overleefden en een eigen leven gingen leiden.

Bovenstaande afbeelding is samengevoegd. Het zijn enkele selectieve fragmenten uit een whatsappgrap die begon met:


en -voorlopig- eindigde met:

Page 1 of 73

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén