Wizzewasjes

Te lezen en te zien

Categorie: Amke en Ella (Page 1 of 72)

Een e-reader

Ik wou geen e-reader, ik wil geen e-reader, ik wil het boek in mijn handen, wat moet ik met een e-reader?

En toch, op het ogenblik dat ik me realiseerde dat er mogelijk nog wel meer druilerige fietstochtjes op mijn hometrainer in het verschiet lagen vroeg ik me af … en ik dacht aan Amke. Die heeft een app waar ze, naar eigen zeggen, verhalen/boeken kan lezen die niet uitgegeven werden. Ieder die zou willen kan er zelf ook verhalen op kwijt.

Maar, volgens Amke zou er tussen het aanbod niets zitten dat ik zou zien zitten. Ze had gelijk.

Dus zocht ik naar een andere app die zo wat hetzelfde zou doen, maar dan met een ander aanbod. Ik vond er ene, zocht me een gratis boek in de lijst en testte hem uit op de fiets. Dat bolde wel goed en al werd rijden zonder handen mij altijd ten strengste verboden, ik telde de tijd of de kilometers niet meer af.

Er is één nadeel, een groot. Als ik in een boek begin dat me aanstaat … ga ik het na een goed half uur fietsend lezen niet wegleggen tot de volgende dag.

Ik wil nog altijd geen e-reader, maar lezen op mijn telefoon is wel erg handig … en dat is het eigenlijk ook voor op vakantie.

Chaos

Bij hun vorig verblijf vroeg Ella wanneer we nog eens gingen zwemmen. Daarmee bedoelt ze dan in Sunparks, niet gewoon in ons lokaal zwembad.

Donderdag herinnerde ik Luc eraan dat hij nog tickets moest bestellen, want Luc doet dat via Groupon als daar een actie loopt. Dan kom je de helft goedkoper uit. Er was een actie voor het laagseizoen. Vermeld stond dat je alle dagen van juni en september kon gaan.

Luc schrijft in, betaalt en krijgt de vier uitnodigingen waarop hij de gewenste datum moet melden. Alléén kan dat ineens niet op zaterdag of zondag. Dat is buiten de waard gerekend, want we halen Amke en Ella pas op vrijdag avond.

Er zijn drie mogelijkheden:

  • Luc maakt ruzie met Groupon, waar we geen van beiden zin in hebben;
  • Luc en ik gaan samen twee keer zwemmen ergens in de week, waar we ook geen van beiden zin in hebben;
  • De examens zijn gedaan, misschien kunnen we Amke en Ella die vrijdag rond de middag al gaan halen.

Dat kunnen we. Probleem opgelost.

Neen, toch niet helemaal, want “Dwars door het Hageland” gaat door op 21 juni en er wordt opgeroepen om de streek van Aarschot en Diest te mijden en daar moeten wij nu toch door om de autosnelweg nemen.

Misschien moeten Amke en Ella dan maar hun koffertjes én hun zwemgerief meenemen naar hun andere oma en kunnen wij hen daar oppikken en de autosnelweg in Leuven nemen.

Dat kan. Probleem opgelost.

Onderweg willen we picknicken. Dan blijkt dat Luc zijn bokes vergeten heeft. Gelukkig hadden we ergens een toastbrood gekocht en had hij twee bananen voorzien voor bij de picknick van Amke en Ella.

Probleem opgelost.

Bij Sunparks stond de parking afgeladen vol. Blijkbaar reden er van daaruit pendelbussen naar Graspop en hadden vele bezoekers besloten dan maar een huisje te huren. We vreesden al dat we ergens bij de ingang moesten gaan parkeren, maar gelukkig was er nog een verlaten, vergeten plaatske waar we de auto in manoeuvreerden.

Probleem opgelost.

Bij de receptie konden ze ons geen zwemtickets geven want de mails van Groupon hadden geen barcode. Gelukkig wist de receptioniste dat Luc daarvoor de Groupon app moest downloaden en inloggen. Dan zou hij de barcodes te zien krijgen. Dat was blijkbaar veranderd sedert de vorige keer.

  • Luc en app in één zin is een wreed slechte combinatie.
  • KPN van Sunparks en onze telefoon in één zin is een wreed slechte combinatie.
  • Luc en wachtwoord in één zin is een wreed slechte combinatie.
  • De drie voorgaande samen in één combinatie is het noodlot tarten.

Drieëntwintig minuten later kwam het in orde, scande de receptioniste de codes en kregen wij onze tickets.

Probleem opgelost.

Het gedoe met de lockers doe ik even kort uit de doeken, het leek een klein beetje een stoelendans: het riempje van Lucs sleutel was gerafeld en onveilig, Ella kreeg de sleutel niet uit het slot na afsluiten. Ze namen beide een andere locker. Ella kreeg dit deurtje niet op slot. Luc hielp haar.

Probleem opgelost.

Het zwemmen was zalig, er was niet veel volk wat ons verwonderde.

Er was geen probleem op te lossen.

Na het zwemmen nemen we onze spullen uit de locker, we stappen in de kleedhokjes of … dat willen we doen als Luc zegt: “Waar is mijn taske?” “Waar is mijn zwemzak?” “Waar is mijn jas?”

We blijven versteend staan. Effectief, de locker is leeg en Luc heeft enkel zijn kleren, zijn shampoo en douchegel.

De paniek moet ik niet beschrijven zeker? ID-kaart, rijbewijs, sleutels, telefoon … alles weg. Ik ga ervan uit dat er een fout is gebeurd bij de lockerwissel vóór het zwemmen.

Het heeft geen nut om daar met vier te staan rillen en Amke en Ella gaan zich aankleden. Luc haalt er de redder bij. Die informeert zich bij de redders en wil dan naar de receptie om te horen of het daar is binnengebracht.

Ik ga me ook snel aankleden want Luc heeft ook geen handdoek. We zullen even aan handdoek-delen moeten doen. Als ik de handdoek wil doorgeven en op de redder wachten komt hij er net aan mét alle vermiste voorwerpen, behalve de jas, die lag uiteindelijk nog in de auto.

Probleem opgelost.

Was dat nu niet goed afgelopen dan hadden we het verdere verloop van de uitstap geschrapt, maar nu stapten we welgemoed de McDonald’s binnen. Ging er iets fout? Behalve de portie friet die ontbrak maar die we direct kregen? Neen toch.

Stond de 4km file er nog die Touring Mobilis meldde? Neen toch.

Was de E313 echt afgesloten in Lummen? Neen toch.

Achteraf gezien, eens thuis vonden we het toch wel een geslaagd dagske.

pske van mske: toch even ter verduidelijking. Niets van het voorgaande kan aan Sunparks in Mol verweten worden, integendeel, ze zijn daar erg behulpzaam en vriendelijk.

De rare gewenning

Het went moeilijk.

We zijn zo gewend aan het genoeglijke rustige leven samen. En dan ineens heb je twee tieners in huis en is er leven in de brouwerij.

We trekken er op uit en zij trekken mee. Er is leven in de auto … of ze vallen in slaap tijdens de terugrit.

Ze lezen, ze kijken romantische films en wij kijken mee.

Ze zetten hun laptop naast de mijne en spelen Star Stable. Ze babbelen tegen hun paardminnende schermvrienden, maar ook tegen mij.

Ze grappen en grinniken, ze giechelen en lachen, soms stil en genietend, soms hardop. En wij lachen mee.

Van de eerste minuut zijn we eraan gewend.

Ze zijn weg van gisteren in de vooravond. De stilte verwoordt zich in gezoem in mijn hoorapparaat.

Het duurt nog wel een dag of twee eer we het genoeglijke rustige leven samen weer gewend zijn.

Afscheid

Ooit was hij de schrijver van het blog.

In mei leek het dat hij wel 30 jaar kon worden. Deze zomer kreeg hij last van de hitte. Het ging hem terug beter toen het koeler werd.

Gisteren, bij onze thuiskomst nadat we Amke en Ella hadden gehaald, hebben we Sloef gevonden. Hij lag dood voor onze slaapkamerdeur.

De stille bondgenoot

Dit is een vervolg over Jim. Wie Jim is deed ik in de beginperiode van het blog al uit de doeken.

Over de onthoofding van Jim vertelde ik ook al , maar niet over het feit dat Jim ergens in de loop der jaren zijn stem heeft verloren.

Dat gebeurde tijdens een afwezigheid van Ex, Zoneke en mezelf. Zus bleef alleen thuis en heeft toen maar een party gegeven, waarna ik Jim ergens op zijn kop achtergelaten heb gevonden. Jim was daardoor zo getraumatiseerd dat hij geen woord meer gesproken heeft.

Eens hier zat hij oorspronkelijk dus naast het bed. In het bed was geen plaats meer en het was toch ook niet zo bevorderlijk voor zijn zwakker geworden ligamenten.

De jaren erna zat Jim nog naast het bed, maar later verhuisde ik hem omdat het daar boven te koud was voor zo’n oude beer1 -we slapen met het venster open ziede- en zocht hij gewoon -terwijl ik in het buro werkzaam was- in de woonplaats wat gezelligheid bij enkele andere knuffels, tot Amke en Ella ouder werden, de knuffels links lieten liggen en Ella besloot dat ze afzag van het gebruik van de prinsessenstoel. Jim verhuisde nog eens, al was het enkel van zitplaats.

Sedert die ene dag in januari moest de stoel nog maar eens verplaatst worden en heb ik Jim maar tot co-auteur gebombardeerd. Hij zit nu naast mij aan de laptop, hij praat nog steeds niet maar luistert wel.

(Lees verder onder de foto)

Voor wie zich nu afvraagt waarom Jim twee fluitjes heeft is het antwoord heel simpel. Dat is om ze niet meer te verliezen.

En voor wie zich afvraagt waarom Jim hier met een buff in een warme woonkamer zit, wel dat kwam omdat ik vond dat hij ook wat mocht doen om den brode en ik liet hem poseren met mijn wandelmutske.

De buff was een probeersel, maar die heeft hij al sedert het voorjaar niet meer afgezet. En nu loont het niet meer, het is haast winter.
_________
1 Voor wie echt mocht denken dat ik gek ben kan ik zeggen dat het me hier meer om de vochtigheidsgraad, zijn leeftijd, zijn vulsel (wie-weet-wat dat is) en zijn kartonnen implantaat ging.

2 De fotosessie met de buff komt nog, maar eerst moeten we nog een gaatje in ons beider agenda vinden. (Dat is om niet te moeten zeggen dat ik er nog geen zin in had.)

Gamma bij de Burger King

Het stond op de vakantieplanning. We zouden onderweg naar of van onze reisbestemming ergens in een Burger King binnenstappen want ik wou wel een foto van een sweet chili chicken wrap om die bij het betreffend logje van vier jaar geleden te plaatsen.

Nu was dat niet de enige reden. Ik wou ook wel weten of het waar was dat die lekkerder was geweest dan die van McDonald’s of dat mijn herinnering me parten speelde.

We liepen dus de Burger King binnen, ik bestelde een wrap, maar ze konden mij die niet geven. Ze mochten die niet verkopen bij Services waar ook een Kentucky Fried Chicken gevestigd was. Nu was ik niet zo desperaat om er eentje te vinden, maar uiteindelijk stond er telkens wel een KFC vermeld als we het Burger King logo zagen opduiken. Het resultaat was dat ik geen foto kon nemen van de wrap.

Nu zijn ze ook bij ons, in België, en op één van die keren dat we langs de E40 over Leuven op huis aanreden, vroeg Luc of we niet even zouden stoppen bij de Burger King om daar eens een wrap te gaan eten. Ze hadden er geen wraps want ze volgen niet het gehele gamma.

Ik heb me dan maar de kleinste burger besteld en kreeg een kinderwhopper, die wel in de smaak viel.

We zijn vorige vrijdag, samen met Amke en Ella nog eens bij die Burger King binnengestapt, al nam ik dan geen kindermenu meer.

En verder kan ik op mijn fotohonger blijven zitten. Dat krijg je als je geen foto’s wil maken van je eten. We zullen het bij een volgende overtocht nog eens moeten proberen

Halloween of geen

Toen Amke en Ella nog kindjes waren kochten we enkele halloweenspulletjes die rond die dagen her en der in de woonplaats verspreid stonden.

Halloween nu? Nu Amke en Ella groter zijn komen zelfs de spookjes niet meer uit de kast.

Of misschien toch wel? Straks gaan we beide jongedames halen. We zullen de beslissing aan hen overlaten.

Disco

Gisterenmorgen zagen we zomaar honderden lichtjes op ons plafond. Ze dansten en huppelden en het was schitterend om zien.

(Lees verder onder de foto)

Het was geen raadsel, het was geen mysterie en ook geen probleem. Het was de ochtendzon die weerspiegelde in de pailletten van Ella’s t-shirt.

(Lees verder onder de foto)

Vandaag blijven -ondanks de ochtendzon- de lichtjes uit.

Hoe onnozel!

Laat ons zeggen dat ik me bezig hield. Daarmee bedoel ik dan een zogenaamd -mogelijk in de ogen van anderen- nutteloos tijdverdrijf.

Dat mensen oordelen over wat bij anderen nuttig en nutteloos is, over wat anderen moeten doen en laten, dat wist ik jaren geleden al.

Ik wist ook al dat er mensen zijn die elke hobby van anderen nutteloos noemen omdat zij er niet achter staan. Zo werd mijn lezen ooit als nutteloos -lees: luierikerij- bestempeld terwijl handwerken gepromoot werd.

Het kwam me zelfs ooit voor of alles waar ik plezier aan beleefde uit den boze bleek te zijn en alles wat ik een korvee vond wel degelijk een meerwaarde aan mijn leven zou geven.

Ik hield me dus -zoals gezegd- bezig met onnozeliteiten. Ik nam namelijk foto’s. Dat is natuurlijk geen uitzondering, dat doe ik wel meer.

Maar de foto’s in kwestie waren van een ander kaliber. Het waren namelijk foto’s die één of ander domme afbeelding op het blog moesten vervangen en dat enkel en alleen omdat ik domme afbeeldingen op het blog wíl vervangen.

Ik amuseerde me in mijn eentje en toen hoorde ik ineens in gedachten de stem uit het verleden boosaardig sneren: “Hebde nu echt niks beters te doen?” Ik was er even van de kaart van. Even maar. Gelukkig.

Gisteren liepen we zomaar wat te wandelen en bleek ineens dat wij met ons vieren -Amke en Ella zijn hier- echt niks beters te doen hadden.

(Lees verder onder de foto)

Eigenlijk was de foto voor een logje van vroeger bedoeld, maar ik vond het jammer dat ik hem onder het stof zou moeten verbergen. Voor dat oudere logje zal ik wel eens een andere foto nemen … als de gelegenheid zich voordoet.

Mevrouw Blaauw van Draet? Tsss …

We dachten dat we nooit nog Cluedo zouden spelen aangezien Amke en Ella niet wisten waar die van hen gebleven was: thuis? Of bij hun andere oma? Ze hadden er het raden naar. En wij nog meer.

Sedert wij onze pogingen hadden gestaakt om zelf aan een Cluedo te geraken, liep Luc echter wel langs de spellendozen en puzzels van de Kringwinkel, waar dan ook, waar we binnen liepen.

Als dat spel op 2dehands telkens zo snel verkocht was, dacht ik dat het een ijdele poging zou blijken.

Gisteren echter liep ik eerst de speelgoedafdeling binnen, bekeek de puzzels en greep de Cluedo.

Bingo! Hebbes! We hebben een winnaar!

Het is niet de oude vertrouwde versie, maar een kleine, ooit een promoproduct van een gazet.

We passen al minstens één nieuwe regel toe: de afgrijselijke Nederlandse namen gaan we niet gebruiken, we houden ons aan de oorspronkelijke. Hoe bedenken ze het!

Nu nog wachten tot Amke en Ella er nog eens zijn, want met ons tweetjes … Nee hoor!

Page 1 of 72

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén