Tag: Kerstkaarten

Za za, ze & zo

De kras

Het geheugen is een raar ding. Ik had altijd al een zeer goed geheugen al komt er de laatste tijd wel wat sleet op … wat gans normaal blijkt te zijn.

Maar er zijn dingen die blijkbaar niet te vergeten zijn omdat ze, zoals normale zaken, niet gewoon in mijn geheugen zijn opgeslagen, maar er blijkbaar op een woeste manier in werden gegegrift.

Dat ik wél kan vergeten bleek zaterdag nog, toen ik in een opruimbui, boven op zolder alle kerstkaarten van de laatste twintig jaar heb nagekeken -en weggegooid- op zoek naar een telefoonnummer dat -volgens Luc- in één ervan moest genoteerd staan.

Bij sommige namen uit het verleden moest ik even bij mezelf te rade gaan wie ze geweest waren. Bij andere. stond ik verbaasd dat ik hen zo lang had gekend, bij nog andere haalde ik gewoon mijn schouders op. Feit is dat er van jaar tot jaar minder kerstkaartjes aankomen. De enveloppen, waar ze in gesorteerd zaten, werden van jaar tot jaar dunner.

Bij de ingekraste herinneringen gaat het meer om verjaardagen. Van sommige mensen die al lang uit mijn leven verdwenen zijn kan ik nog steeds hun verjaardag vertellen, bij sommigen stoort dat niet of brengt dat een soort weemoedige herinnering naar boven.

Maar laat juni niet beginnen, laat me op de agenda geen datum in het begin van juni zien of ik ga uitrekenen …

Je zou toch denken dat het ooit eens zou slijten.

Uitgelichte afbeelding:

    Gegenereerd met Artificiële Intelligentie – Image Creator in Bing (aangepast voor uitgelichte afbeeldingen).



Za za, ze & zo

Kerstdag

Er was een tijd dat kerstmis enkel om kerstdag ging, in mijn leven tenminste. De dag ervoor was een gewone weekdag, behalve als die op een zondag viel, en tweede kerstdag telde niet mee.

Er was wel een nachtmis, om middernacht. Daar ben ik ooit één keer met mijn vader naartoe mogen gaan en dan was die nog boos ook. Ik was op de gewone tijd in bed gemoeten en hij had me een paar uur later niet goed wakker gekregen. Het is dus bij één keer gebleven.

Ik herinner me wel dat hij en ik in het donker door de sneeuw naar de kerk liepen, maar of dat dat nu écht die kerstmis was of niet, ik kan dat niet met zekerheid zeggen.

Nu denk ik wel dat anderen die naar de nachtmis gingen, die avond ervoor wel aangeschoven waren aan tafel. Was het dat misschien wat mijn vader had bedoeld toen hij het had over “halfzat in de kerk zitten”?

Ach ja, jaren later werd die middernachtmis naar 22u verschoven, ik weet niet meer voor welke reden. En dat vond ik onnozel. Zoiets als doen alsof.

Wij doen nu gewoonlijk ook wel iets op kerstavond, vroeger met de kinderen, nu meestal onder ons twee. Ook vandaag gaan we het rustig onder ons beidjes houden. De wereld daarbuiten eist dat bepaalde beroepen ook deze dagen blijven functioneren. Door de wereld daarbuiten worden kerstwensen ook veel kleinschaliger.

We wensen dan iedereen ook het beste voor wat overblijft: een warm gevoel, een veilige thuis en genoeglijke dagen met allen die je lief zijn.


Afbeelding van G.C. via Pixabay