Wizzewasjes

Het is niet omdat het mag … dat het moet!

Tag: Vaccinatie

Vijf jaar

Nadat ik las in de media -net of ik dat niet meer wist- dat corona vijf jaar geleden is en ik bepaalde reacties en overdenkingen en overwegingen las, ging mijn haar net niet meer rechtop staan. Dat zou het nu niet meer kunnen, het is er te lang voor.

Ik las namelijk dingen zoals dat er voor jongeren langer gevolgen waren, dat er boven ons hoofd werd beslist en dat meerderen spijt hebben dat ze zich lieten vaccineren.

Eigenlijk vind ik dat dat écht niet aanvoelt als vijf jaar geleden. Ik heb zelfs sedertdien de subtitel van het blog niet veranderd.

Maar zijn er mensen die daar géén gevolgen van hebben gevoeld? Wij wel. De kleindochters kwamen voor die periode nog alle maanden een weekendje hier. Erna niet meer. Soms vind ik dat ook jammer, maar kleine meisjes worden nu eenmaal groot. We gaan dan niet meer naar Plopsa om maar iets te noemen, maar we gaan er wel nog mee op stap.

Heb ik gelijk of heb ik ongelijk als ik denk dat ik na die vaccinatie last kreeg van een soort vergetelheid die ik voordien niet had? En neen, het heeft niks te zien met de verstrooidheid waar ik al mijn hele leven zo bij tijd en wijle mee te maken heb. Maar vergeten deed ik vroeger niet.

Maar eigenlijk, al bij al, ben ik tevreden over de manier waarop het toen is aangepakt. Zij die aan het roer stonden kregen óók te maken met iets dat ze niet kenden, ze moesten óók hopen dat ze de goeie beslissingen namen. En ik heb toen wél respect gekregen voor diegenen die hun kop uitstaken en beslissingen namen waar ze later op afgerekend werden.

Nog wat? Als de spoken van vroeger weer opduiken en ik die kwijt wil, krijg ik als antwoord dat ik geen ouwe koeien uit de gracht moet halen.

Dat er toekomstgericht geëvalueerd wordt is aannemelijk en zelfs aan te raden. Maar met scherp schieten naar vijf jaar geleden lost niks op.

Die koe is nog niet oud. Leer ze zwemmen.

Uitgelichte afbeelding:

    Gegenereerd met Artificiële Intelligentie – Image Creator in Bing (aangepast voor uitgelichte afbeeldingen).



Gestoken

Rare mensen zijn we toch. We lopen ons een hele zomer en herfst in te smeren tegen de steekbeesten die ons vol vuiligheid spuiten.

En als we die goed en wel verjaagd hebben maken we een afspraak bij een dokter en laten twee steken zetten die ons vol vuiligheid spuiten.

Bij deze zijn we er weer voor een jaar vanaf … mogen we hopen.

Gestoken

Oepekee! De spuiten!
Het is tijd! Pak ze mee
Jassen aan, Naar buiten
Haast je wat! Weg!

Astemblief, goed mikken
Assistentsteekmadam
Twee armen. Twee prikken
Zwaar karwei … Ség!

[© ms – 20 oktober 2023]
____________________
Ollekebolleke

De booster

Sedert men het had over de derde vaccinatie vermoedde ik het.

Toen men het had over de periode van vier maanden voor de mensen die twee maal AstraZeneca kregen en de periode van zes maanden voor de mensen die twee maal Pfizer hadden gehad voelde ik het aankomen.

Toen MyHealthviewer mijn deactivatiedatum op 1 november ging zetten wist ik het.

Bij het krijgen van de uitnodiging voor mijn derde vaccinatie had ik gewild dat ik niet altijd gelijk zou krijgen.

De datum voor mijn derde vaccinatie viel namelijk pal in de midweek Gunderath. En dat had ik nu precies al die tijd al voorspeld.

Ik nam de telefoon, wou die datum laten aanpassen maar het was 2 november -allerzielen- en ze werkten er niet.

Normaal was die boostervaccinatie dus voor vorige woensdag voorzien, maar die is nu voor straks.

Toorn of doorn

Het kon niet meer. Ik kon het ook mentaal niet meer aan.

Na ons besluit om het wandelen tijdelijk op een laag pitje te zetten, zijn we nog wel alle dagen een klein stukje gaan schuifelen, zijn we wat gaan manken en hinken en uiteindelijk toch een stukje echt wandelen.

Dat het nut had om te niksen bleek ook al snel, dus wat deed ik? We gingen niksen. We niksten de hele week vóór de vaccinatie wat inhield dat we niet gingen wanden, maar niet dat we de hele dag in bed lagen of op een stoel zaten natuurlijk.

Het beterde zelfs in die mate dat ik de schokabsorberende halve zool in mijn rechter sneaker als storend ging ervaren en besloot dat ik die versleten sneakers ook beter zou afschrijven.

De dag nà de vaccinatie had ik prijs. Het was gewoon terug, in volle glorie. Gelukkig had ik de versleten sneakers nog niet weggegooid en de halve zool nog niet opgeborgen.

Enige bedenkingen achteraf? Woensdag was ik boven in de boekendozen gaan neuzen en had die ene doos toch wat te zwaar gevonden …

Na verder nadenken kon ik me nu echt niet herinneren of de eerste symptomen, die ik eerst niet aan deze situatie had gelinkt ook had gekregen na het verplaatsen van volle bananendozen met boeken. Want maanden geleden had ik in die heup wel eens een paar dagen een prikkerig gevoel als had ik op een speldenkussen gelegen. Zou het?

Dan zou ik niet alleen het plezier van het wandelen maar ook van de boekenmarkten kwijt zijn. Hoe meedogenloos!

Neen, ik had geen zin meer in hopen. Ik had geen zin meer in afwachten. Ik had geen zin meer in het ongewisse. Ik had geen zin in een doktersbezoek maar maakte toch een afspraak.

Gisteren om kwart voor twee …

Al moesten de kraaien het uitbrengen

Je weet dat ze -zowel de politiek als de media- moeten stoppen met zeveren en mensen bang te maken als je ’s nachts begint te dromen dat er zwarte kraaien aan je woonkamerraam komen tikken.

Een bepaald vaccin was oorspronkelijk niet goed voor ouderen. Maar nu blijkt dat er risico’s aan verbonden zijn en je er aan dood kan gaan, gaan ze het enkel aan de ouderen geven. Logisch! Echt logisch! Werkelijk …

Ben ik bang? Neen. Maar je denkt toch maar dat het toch wel een duizendste luk zou zijn, mocht je … Niet bang dus, wel licht ongerust. Er is minder kans op een trombose door een vaccin dan dat je een auto-ongeval krijgt.

Wil -of kan- er iemand dat eens aan die kraaien komen uitleggen?

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén