Wizzewasjes

Dubbel gebubbeld

Categorie: Boeken en schrijvers (Page 1 of 10)

Mo Hayder

Ik las een boek. Niet dat dat eigenaardig is, ik las er al zo veel. Maar sedert corona had ik daar blijkbaar wel een probleem mee. Ik was te snel afgeleid, ik verzonk niet in een boek, ging er niet in mee en ze gingen me meestal tegen.

In de doos die van bij Bollie kwam, zat ook “Ritueel” van Mo Hayder1. Ik kneep ze wel een beetje toen ik las dat haar boeken wel gekenmerkt worden door een fascinatie voor gruweldaden1.

En toch begon ik er in. En het was een beetje een verademing. Eens geen ontvoerde jonge vrouwen, geen verkrachtte en vermoordde jonge vrouwen maar wel twee handen op hun eentje. De lugubere feiten werden niet zo expliciet beschreven. Het werd wat aan de eigen inbeelding over gelaten.

Wat ik zei: ik las. Niet in één ruk door, maar met kleine stukjes, altijd een stapje verder. Op een avond stopte ik zelfs omdat ik vermoedde dat wat volgde me wel eens parten kon spelen in mijn dromen.

De volgende ochtend gaf me gelijk. Maar diezelfde namiddag kwam het fiasco. Het verhaal blokkeerde, het klopte niet, het volgde niet … En jawel, de paginanummering sprong van 288 naar 305 en dat zonder merkbare verwijderde bladen. Net toen inspecteur Jack Caffery en ik op een cruciaal punt waren aangekomen? Wat nu? Verder lezen? Een stuk missen en gissen wat er was gebeurd …

We stapten na de wandeling een Kringwinkel binnen, je kon nooit weten dat … hahahaha … noppes natuurlijk.

Ik bracht er wel een ander mee van Mo Hayder: “Gone”. Luguber of niet luguber. Lezen is lezen.

1 Mo Hayder

Nicholas Sparks

De eerste keer -of was dat de tweede- dat ik over Nicholas Sparks hoorde, was toen iedereen zwijmelde over de film: “The Notebook”.

Later, toen ik zowel het boek had gelezen als de film had gezien vond ik er het mijne van. Het boek gaat over een dementerende oudere vrouw waarin verwezen wordt naar vroeger. De film gaat over een vroeger jong koppel waarin verwezen wordt naar een dementerende vrouw in het heden.

De jonge kerelin de film is onuitstaanbaar opdringerig. Dat type man zou bij mij nooit een kans hebben gehad, aangezien mijn “neen” ook “neen” betekent.

Maar soit, blijkbaar is dat het type om over te dromen en bij te zwijmelen, gezien het succes van de Nora Roberts boeken ook.

De tweede keer -of was dat nu de eerste- was toen ik een TV-film “The Wedding” zag waarin trouwbeloften werden hernieuwd en ik me afvroeg waarom dat nodig was. Waren ze van elkaar niet meer zeker?

Trouwbeloften hernieuwen is nu wel ingeburgerd, maar ik vraag me nog steeds af of ze van elkaar niet zeker zijn. Het is zo een beetje als ‘s morgens bij het ontbijt zeggen: “vergeet je afspraak van 16u niet”. Komaan hé …

Ik las wel meer boeken van Nicholas Sparks tot de dag dat ze me tegenstonden. Dat zweverige en flirten met de dood ging me niet meer af, al waren er dan wel weer die me wel konden bekoren. Zo is die van de foto er één van, zowel boek als film.

De meeste van mijn boeken van Nicholas Sparks zitten echter in de dozen voor de boekenmarkt.

Nu zijn ze op TV toch begonnen met een reeks Nicholas Sparks-films zeker. Na de zoetsappige Hallmarks krijgen we nu de, lang uitgebreide hopeloze pseudo-romantische, films van Nicholas Sparks à la “Message in a bottle” en “The best of me” in één week tijd.

Het is te veel van het goed(j)e. Ik bedank of …

misschien moet ik in het vervolg eerst maar eens grondig de korte inhoud bestuderen.

Tafel en bed

Het nietsdoen beu, het bakken niet maar overdaad schaadt, besloot ik dat ik, terwijl we toch naar de Colruyt in Sint-Truiden reden om zaken die ze in onze kleinere niet hebben, ik bij de Kringwinkel binnen wou.

Ik wou snuisteren tussen de boeken, tussen de keukenspulletjes, tussen de frulletjes en stofjes, ik wou dat.

En ik bedacht dat, aangezien twee mensen die elkaar niet kennen wel tegelijk in die winkel mogen en dat wij als koppel dat niet mogen terwijl Luc toch andere dingen zoekt dan ik, we beter maar even een uurtje van tafel en bed gescheiden konden zijn, vooral ook omdat we die tafel en dat bed toch niet meenamen.

Ik vond wel één en ander. Ik vond o.a. een deegrol, ik had er wel ene met veel moeite op de kop kunnen tikken, maar deze was gloednieuw en voor een prijske. En je weet nooit of er geen tekort aankomt.

Ik nam ook een boek van Tatiana de Rosnay mee. Natuurlijk heb je in de Kringwinkel niet de meest recente boeken, ik loop dus wat achter wat de boekenactualiteit betreft.

Even later zaten we in de auto elkanders buit te bespreken en we knikten genoeglijk.

Natuurlijk vind je in een Kringwinkel niet alles wat op je verlanglijstje staat. Wat inhoudt dat we nog eens zullen terug moeten, maar dat zal niet voor de eerstkomende dagen zijn.

Efkes over iets anders

Ik heb -zoals gezegd- problemen met lezen momenteel. Ik kan mijn gedachten er niet bij houden. Toch blijf ik het proberen en neus wat tussen de boeken die we nog moeten uitzoeken.

Daar vind ik een boek: “Beroemde zaken van Scotland Yard”, deel 1, door Luc eens meegebracht uit de Kringwinkel … en terzijde gelegd.

Wat lees ik in de eerste zaak, eerste hoofdstuk, eerste alinea?

Ah neen, dat mag niet, want:

      In de eerste aanhaling zou een zin moeten staan die vertelt dat alle passagiers die besmet waren geweest met ziektes uit die tijd in quarantaine moesten tot het gevaar geweken was.
      In de tweede aanhaling zou moeten staan dat ik die eerste niet mocht overnemen omdat ik niks uit het boek -door hen “de uitgave” genoemd- mag verveelvoudigen. En daarom mocht ik die beperking hier natuurlijk ook niet zetten.

Afin, as afleiding kon dat tellen. Ik las het fragment aan Luc voor, sloeg het boek dicht en zo ligt het er nog.

Ik zal het nog wel eens vastpakken … maar of ik het ga lezen?

Vers van de pers

Ergens halfweg tussen toen en nu kwam de mail. Er werd een boek uitgebracht over de “Omloop van de Slagvelden”.

En omdat we toen interesse hadden getoond wilden ze weten of we wilden intekenen. Dat wilden we. Dat deden we. We konden kiezen voor afhaling bij de persvoorstelling op 29 augustus 2020 of we konden het laten opsturen.

We kozen voor de persvoorstelling. Tegen 29 augustus zou corona toch al geweken -of tenminste toch geluwd- zijn. Zo dachten we.

In de aanloop naar 29 augustus kwam de volgende mail. De persvoorstelling werd uitgesteld tot 26 september. Mochten we het alsnog willen laten opsturen …

Dat wilden we niet. Zeker dat we op die fameuze 26ste september in de buurt op vakantie zouden zijn. Waar in de buurt? Zou ik dàt zeggen? Het verleden leerde me dat het geen goed idee is om dat kond te doen en al zeker niet het verblijf te bestoefen.

Uiteindelijk ging ook déze persvoorstelling niet door maar konden we het boek de 26ste gewoon afhalen.

Of we het verblijf zouden kúnnen bestoefen? Heh … dit is een voorgeprogrammeerd log. Als ik dit schrijf, weet zelfs ik dat nog niet.

Het enige wat nog aanpassing vergde was de foto van het boek. Die heb ik er gisteren nog bij geplakt.

De reisgids

Een tweetal weken geleden liep ik in een kringwinkel en zag een reisgids voor Slovenië. Ik nam hem mee.

Waarom nam ik die mee? Dat vraag ik mezelf ook wel af. Ik die nooit reisgidsen gebruik, ik die alles opzoek en uitvlooi met internet. Ik hoef eigenlijk geen reisgids. Ik zoek dan ook geen reisgids.

En dan vraag ik me ook af, als dat zo is waarom ik dan tussen de reisgidsen en toeristische boeken ging kijken.

Vandaag, één jaar geleden zat onze vakantie aan het meer van Bled er zo goed als op en zo ongeveer twee weken daarvoor waren we druk doende met de regelingen voor ons vertrek.

Een vorm van compensatie?

Als het eens geen nonsens zijn

Er is veel gezever op TV. Er zijn veel nonsens op TV. Maar er is ook veel onzin op TV. De keuze is niet gemakkelijk.

Soms kijken we naar nonsens. Gezever en onzin zijn aan ons niet besteed. Nonsens dus, zoals gemakkelijke feuilletonnekes met een herkenbaar terugkomend gegeven, tussendoortjes op regenachtige dagen, dode momenten vullend.

Willen we het wat zwaardere werk kijken we naar “Manifest1” en “Absentia²”. Het eerste is -voor zover ik weet- -nog- niet mogelijk, het tweede zou -helaas- wel kunnen maar niet op de -Amerikaanse- manier waarop het wordt verteld.

Soms zijn er films, meestal te zoete, te kleverige kerstfilms zonder kerst. Soms houden we kuis en soms kijken we er eentje uit, zoals “Just go with it³”. Was het voorspelbaar, we konden toch eens lachen.

Bij het welles/nietes selecteren vielen we op “Child 444“. Ben ik blij dat we hem goed keurden. Achteraf blijven wel -heb ik vaker- enkele vragen, maar ondanks de vele nogal negatieve recensies die ik achteraf las -die lees ik nooit op voorhand, kwestie van beïnvloeding- vond ik het een goeie film.

De grote verrassing vond ik wel dat hij nog maar vijf jaar oud was. Een redelijk recente film die niet werd opgenomen op de zenuwachtige, zenuwslopende manier die nu als normaal geldt … een verademing.

Resultaat? Als ik een boek van Tom Rob Smith tegen kom in de Kringwinkel, zal ik het niet laten staan.

En dan hadden we “Nell5” nog niet gezien.

Nog een paar van dat kaliber en ik kan mijn mening over dat gezever, die nonsens en de onzin gaan herzien.

1 Manifest
2 Absentia
3 Just go wih it
4 Child 44
5 Nell

De afloop

Dit is één van die logs waarvan ik reeds zei dat ik ze wat in beraad had gehouden. De mensen zouden maar denken dat ik aan het doemdenken was moest ik ze tijdens de volle coronacrisis gepost hebben.

Er was een tijd, vroeger dus, dat alle films en boeken een goede afloop kenden. Je wist dat dat in realiteit niet zo was, maar films en boeken, fantasie dus, waren een middel om aan die hardheid te weerstaan.

Tot iemand vond dat al die goede aflopen een beetje te veel waren van het goede en besloot om er eens ene -boek of film- tussen te gooien die niet zo goed eindigde.

Wat was het resultaat? Dat ze dat gingen navolgen. Dat mag als het maar met mate blijft. Maar dat deed het niet, het werd gewoon schering en inslag. Een goeie afloop wordt nu als zoetsappig aanzien.

Nu lijkt het wel of het kwade altijd overwint en dat is nu toch ook een ietsie of wat té neerslachtig.

De tweede ronde …

… en dat voor de tweede keer.

Het begon maar weer met een reeks op TV, die Luc opgenomen had: “Just One Look”, naar Harlan Coben, wist hij me te vertellen, maar dan op zijn Frans.

Ik zette me ervoor, kreeg stress en foeterde wat af. Ze moeten niet woordelijk een boek volgen als ze verfilmen maar als ze in de eerste aflevering al de clou van het boek gebruiken …

Maar wat wist ik nu nog van dat boek? Zo goed als niks.

Ik heb alle boeken van Harlan Coben, behalve de twee laatste nieuwe, net omdat ik op zeker ogenblik gestopt was met hem te lezen omdat ik er wat op uitgekeken was. Vandaar ook dat ik die twee -nog- laatste niet kocht al speelt daar ook de prijs een rol bij, met mijn zelfstandigenpensioen kan ik beter wachten tot ik koopjes kan doen in de Kringwinkel.

Terug naar “Just One Look”, ik zocht het boek en begon het te lezen en vroeg me af of ik het wel gelezen had of diagonaal of terzijde had gelegd, want zie je, bepaalde zaken herinnerde ik me, andere helemaal niet.

Toen het uit was bedacht ik dat ik evengoed al de boeken van Harlan Coben eens kon triëren want er zaten er op zijn minst twee bij, waarvan ik wist, dat ik ze niet had gelezen omdat, wel ja, ik er op uitgekeken was.

Het volgende boek dat ik vastpakte wou ik eens opnieuw lezen, het volgende ook … zodoende heb ik tot nu toe enkele boeken herlezen maar ben ik nog steeds de ongelezen exemplaren niet tegen gekomen.

Gelukkig doe ik het ditmaal anders. Als ik ze nu lees, leg ik ze op een stapel apart. Dat scheelt voor de volgende trieerbeurt.

Boeken herlezen, ik deed het wel meer: soms hele boeken, soms zocht ik enkel bepaalde passages, Agatha Christie …

Voor sommige van die boeken haar gaat het Chinese spreekwoord* op, dat zegt:

Wie een boek voor de eerste keer leest, leert een vriend kennen; wie het voor de tweede keer leest, ontmoet een oude vriend.

Hoofdzaak was: ik las … met nadruk op “làs”. De zin in lezen was namelijk vorige zondag ineens weer over.

*Behoudens enige twijfel over de oorspronkelijkheid van al die Chinese spreekwoorden.

De boekenlijsten

Het was eens lang geleden … op een avond dat we Amke en Ella naar huis brachten en Bollie aan de slag ging in haar boekenkast omdat ze de boeken die ze had gelezen en niet wilde houden er uit wou om plaats te maken voor nieuwe boeken en zei dat we de uitgesorteerde mochten meenemen voor de boekenmarkt.

Ze vertelde dat ze graag Karin Slaughter las waarop ik haar beloofde dat ik de boeken van Karin Slaughter, die in onze dozen voor de boekenmarkt zaten, er uit zou vissen en dat zij die in ruil mocht hebben. Bollie dicteerde me even welke titels ze al had … die ik thuis netjes in een lijstje in een -met Amke- gedeelde boekenlijst zette.

In de auto echter zei Luc dat hij dacht dat we die al hadden verkocht. Hij had gelijk.

En al is Karin Slaughter niet echt mijn favoriet, velen lijken daar anders over te denken. In Kringwinkels bijvoorbeeld vind je haast niets van haar.

Die dag dat ik er ene vond griste ik hem mee, whatsappte Amke om dat te melden -stel je voor dat Bollie die ondertussen nog eens koopt- om twee Kringwinkels verder er nog ene te vinden. Die veranderde ook prompt van eigenaar.

Nog even en ik moet een lijst aanleggen om te weten welke boekenlijsten ik moet nakijken. Ik heb er namelijk meerdere, allemaal op Dropbox, gedeeld met Luc of Amke of niet gedeeld.

Page 1 of 10

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén