Wizzewasjes

Te lezen en te zien

Categorie: Boeken en schrijvers (Page 1 of 7)

Betaald is ’em

De Kilomeet. De winkel van de laatste kans nà de Kringwinkel. Je koopt er niet meer per stuk maar per meter of per kilo.

Er is normaal niets van onze gading maar toch, als we toch in de Kringwinkel zijn en de Kilomeet is open, lopen we er wel eens binnen.

Ik ga dan kijken bij de boekenstand. Meestal overheersen de afgeschreven bibliotheekboeken.

Deze keer stond er een ongelezen exemplaar van Michael Birds “Wie betaalt de veerman?” Ik nam hem mee. Het is tijd om een gat in mijn cultuur te vullen.

Want ik heb lang gedacht dat “Who Pays The Ferryman” van Yannis Markopoulos enkel een mooi muziekstukje was, tot Luc me eens wist te vertellen dat het ooit een reeks op de TV was geweest.

Nu staat op de achterflap van het boek toch ook bij enkele persstemmen:

Wie ooit de tv-serie zag -en wie onzer deed dat niet- …

Ik dus. Maar ter compensatie kan ik wel zeggen dat ik vele jaren geleden wél de reeks “Maelstrom” naar het gelijknamige boek van Michael Bird heb gezien waarvan ik het boek dan in 2008 op een uitverkoop heb gekocht.

Telt dat ook mee?

Rapper lezen

Bij het sorteren van de boeken kwam ik ook weer bij de boeken die ik nog steeds in mijn boekenkast wil zetten … als die ooit afgeraakt natuurlijk.

En ik lees een boek opnieuw al las ik het jaren geleden al en weet ik hoe het eindigt. Maar het gaat me niet om het einde maar om het waarom.

Het is geen dun boek, zo een 530 blz. Het is dus ook niet echt dik.

Maar ik moet me gaan haasten. De TV, die ik ondertussen al enkele weken compleet heb genegeerd, behalve zo af en toe eens een blik in die richting, vertelt me dat de Tour de France er aan komt.

En dan moet dat boek wel uit zijn, want de Tour … met het uitvallen van enkele favorieten zou die wel eens spannend kunnen worden.

Het tempo

Gekluisterd aan huis en haard, enerzijds door de aanhoudende aanmaningen om het vooral rustig te doen tijdens grote hitte, waar ik/wij meestal onze kleine en grote voeten aan vegen maar anderzijds ook door de aanstormende bronchitis van Luc, zag ik me genoodzaakt toch een nuttige passe-temps tijdverdrijf te zoeken.

De boeken die ik nog niet las vormen een mooi decoratief stapeltje en ik wenste ze dan ook niet in hun zalige nietsdoen te storen.

Ik toog naar de boekenkamer waar de dozen nog steeds gegroepeerd staan: aan twee kanten de boeken die wel al mee kunnen naar de boekenmarkt en in de hoek de dozen die ik jaren geleden kreeg toegestopt omdat ik toch zo graag las.

Na wat gegoochel gegoogel vond ik toch bevestiging dat sommige van die oude rommel nog enige waarde had en begon ik me af te vragen wat ik er bij vorige opruimingsactie toch mee had aangevangen aangezien ze volgens mij nog tamelijk nadrukkelijk aanwezig zijn.

Het boek, waarover sprake in het oudere log, is trouwens nog altijd een blijver. Die gaat niet weg. Het toont namelijk aan dat fake news niet enkel van deze tijd is -al denken ze dan nu van wel- maar dat het fenomeen in de jaren ’60 ook al bestond.

Al gesnapt? Vermits ik weer weet waarom ik het boek wou houden, wil zeggen dat ik tijdens het neuzen stil gevallen ben en het boek -dik kan je het niet noemen- opnieuw heb gelezen.

Het zal nog wat voeten in de aarde hebben eer al die dozen gesorteerd geraken, maar er zit wel heel wat boekenmarktpotentieel in, dat is een feit dat zeker is.

Mijn decoratieve stapel kan nog wat gerust zijn.

Foto genomen in de Kringwinkel in Brasschaat.

Ma Joeng

(…) vroeg Ma Joeng: “Waarom zijn we over de grenzen toch altijd aan het vechten met die barbaren? Laten we de kerels in hun eigen sop laten gaarkoken!”

“Je begrijpt er weer niets van” antwoordde Tsjiao Tai. “Het is onze plicht hen van hun barbarendom te verlossen en hun onze beschaving te leren.”

Wat ik over de uitspraak denk, zal wel geweten zijn, mag ik hopen. Ik heb het nu eenmaal niet begrepen op wezens die denken dat hun manier van leven zo verheven is dat ze ze aan een ander moeten opdringen.

Vanwaar komt het citaat?

Lang geleden, in een tijd dat ik enkel stichtelijke boeken kreeg, vond ik in Het Nieuwsblad een vervolgverhaal en aangezien ik de krant van voor naar achter en van achter naar voor uitploos, las ik die verhalen.

Ik herinner er me zo een dat door een -denkelijk- Nederlandse schrijfster werd geschreven, dat ik uitknipte en zelf inbond. Jammer genoeg is dat verloren gegaan en vind ik nu via google ook niks terug. Maar daar gaat het niet over.

Het gaat wel over Rechter Tie, van Robert van Gulik1. Dat knipte ik niet uit maar dat onthield ik wel, in die mate dat ik later op verschillende rommelmarkten, de boeken van Robert van Gulik kocht.

Laatst stond er nog een in een Kringwinkel en ik had hem niet. Dat was een mooie aanleiding om de andere eens uit hun doos te halen en ze voorlopig op de- nog niet afgewerkte- boekenplanken te zetten. Het gevolg daarvan was natuurlijk dat ik ze opnieuw ging lezen en het citaat tegen kwam.

Rechter Tie was een magistraat. Eén van zijn helpers heette Ma Joeng. Die is nog steeds gekend in Vlaanderen afgaand op de talrijke keren dat je hoort: Ma Joeng toch …

1 Wikipedia

Zelfbedrog op de boekenmarkt

  • Dit is geen goeie boekenmarkt, zei ze.
  • Ik verdien hier nooit meer dan 40€, zei ze.
  • Er zijn er die romans verkopen aan 5€, zei ze.
  • Dat vind ik overdreven om aan de mensen te vragen, zei ze.
  • Ik vraag maar 1€ voor een roman, zei ze.
  • Het was waar, ze verkocht de romans aan 1€, maar de logica dat ze daarom minder opbrengst zou hebben dan anderen ging -volgens mij- niet op.

    De logica zegt toch dat de mensen massaal bij het goedkope kraam zouden kopen en de andere kramen voorbij zouden lopen.

    Het kon natuurlijk ook aan het aanbod liggen, maar dat was het echt niet.

    Het kon natuurlijk ook aan haar vrolijke karakter liggen, want bovenstaand gesprek voerde ze met iedereen die het wil horen, kopers en verkopers incluis.


    Het voorval dateert van het najaar, de foto nam ik vorige zondag

    Beloond geduld

    Een update op mijn smartphone, vorige woensdag avond, maakte dat ik met de bancontact app, die twee dagen ervoor Payconiq by Bancontact was gaan heten door een fusie, niet meer kon betalen maar gelukkig nog wel ontvangen. Ik zond Payconiq by Bancontact een mail en ik wou inloggen bij de Community, wat een mooie naam is voor het forum van mijn smartphone, maar dat lukte niet.

    We besloten dan maar naar een Support Center te rijden en daar het probleem uit de doeken te doen. We zouden er wel een dagje uit van maken aangezien dat Support Center niet nevens de deur is. Maar gisterenmorgen net voor het vertrek, bij het controleren van de openingsuren, bleken die op maandag sluitingsdag te hebben.

    We maakten er toch ons dagje uit van, waarbij we ook binnen stapten bij een Kringwinkel daar in de buurt en ik het boek tegenkwam dat ik al een jaar of twintig wel eens wil tegenkomen. Ik had het toen geleend in de bibliotheek en ik wou het later nog eens herlezen.

    Nu niet dat ik constant alle boekenwinkels en het hele internet afschuim maar bij tijd en wijle -en vooral in de Kringwinkels- ga ik op zoek.

    Het was niet het enige boek dat ik er vond. Blijkbaar moeten we af en toe eens een stapje verder zetten.

    Bizar toch: op het ogenblik dat de moderne tijd je in de steek laat wordt hij ingelopen door de tijd van vroeger.

    Aan mij de keuze

    Als ik mag kiezen tussen een boeken- of een rommelmarkt, dan weet ik het wel.

    Voorlopig gaan we natuurlijk beide blijven doen, tot er van de spullen voor de rommelmarkt enkel nog rommel overblijft dat we dan met het grootste genoegen bij het containerpark zullen bezorgen.

    Waarom? Op een boekenmarkt hebben de mensen/kopers het over de inhoud en over boeken. Ze nemen een boek, kijken naar de prijs en beslissen. Of ze nemen een boek, kijken niet naar de prijs en komen afrekenen. Nemen ze meer dan één boek wordt er soms gevraagd of we er een prijs voor willen maken.

    De meeste mensen die op een rommelmarkt op zoek zijn naar één of ander kennen het verschil niet meer tussen bieden/afdingen en bedelen/eisen. Sommigen worden echt agressief als je hen niet involgt.

    Zoals Luc zegt zijn wij niet hard genoeg. Dat klopt niet echt, want in de toekomst zal het wel hard tegen hard gaan. Je mag er al eens iets afdoen maar om het hen gratis mee te geven en misschien nog 5€ toe omdat ze het moeten dragen, zo zot zijn wij ook niet.

    Eén keer hadden we dat op een boekenmarkt. De vrouw zei: “voor die prijs kan ik het nieuw gaan kopen” waarop we haar met uitgestreken gezicht hebben aangeraden om dat dan toch zeker te doen.

    Nog maar eens …

    Een boekenmarkt! “Gaan we ze doen?” vraagt Luc.

    Na wat heen en weer gepalaber blijkt dat de auto niet tot bij de stand kan komen. De boeken moeten van de parking over een hellend vlak naar binnen. “Dan moeten we eerst nog een pirrewitteke kopen” zeg ik “en wat gaan we daar daarna nog mee doen?”

    Eigenlijk zouden we daar eerst eens een kijkje moeten kunnen gaan nemen.

    Zodoende zijn we misschien vandaag of morgen of misschien wel vandaag én morgen in Kermt op de boekenmarkt te vinden.

    Je moet er niet gaan zoeken hoor, wij maken ons niet bekend.

    Op boekenjacht

    Luc las over de stockverkoop van De Markies, van 23 tot 25 november in Antwerpen.

    Luc vond de bibliotheekverkoop op 24 november in Lint.

    Mooie aanzet om de kleindochters in de auto te laden, in te stappen en eens een kijkje te gaan nemen, ondanks dat we bij een vorige uitgave van die stockverkoop ook al noteerden dat ze niet echt goedkoop zijn en dat we weten dat bibliotheekverkopen meestal niet veel bijzonders te bieden hebben.

    Alhoewel we op beide locaties wel enkele boeken naar onze gading vonden, waren we niet echt enthousiast te noemen.

    We plakten er dan maar een Kringwinkelbezoek aan vast, waar we met veel plezier tussen de boeken gingen snuisteren.

    Conclusie? Snuisteren is een noodzakelijk onderdeel van boeken kopen.

    De marathon

    Eerst hebben we op twee dagen tijd de hele reeks van Beau Séjour bekeken.

    Nu zit ik sedert vorige zaterdag in een leesmarathon. Buiten de noodzakelijke levensnoden zoals slapen, eten en me wassen doe ik zo goed als niets behalve lezen.

    Ik had vrijdag mijn knie lichtjes bezeerd en besloot alle activiteiten af te lasten tot ik zeker was dat er niets fout zat.

    Ik begon eindelijk aan de boeken van Charlotte Link en ik kan er niet mee stoppen.

    Wat schiet er nog bij in? Veel blogtijd.

    Ik blog wel, maar de lijst van concepten wordt langer en langer en ik heb geen zin om ze uit te schrijven. Ik plaatste dan maar een logje dat zo goed als klaar was, zette iets over een bloemetje hier en iets grappig daar. Het moet niet altijd zo heel serieus zijn, dacht ik.

    En als jullie me nu willen excuseren … Charlotte roept!

    Page 1 of 7

    Powered by WordPress & Theme by Anders Norén