Wizzewasjes

Te lezen en te zien

Categorie: Boeken en schrijvers (Page 1 of 8)

Een e-reader

Ik wou geen e-reader, ik wil geen e-reader, ik wil het boek in mijn handen, wat moet ik met een e-reader?

En toch, op het ogenblik dat ik me realiseerde dat er mogelijk nog wel meer druilerige fietstochtjes op mijn hometrainer in het verschiet lagen vroeg ik me af … en ik dacht aan Amke. Die heeft een app waar ze, naar eigen zeggen, verhalen/boeken kan lezen die niet uitgegeven werden. Ieder die zou willen kan er zelf ook verhalen op kwijt.

Maar, volgens Amke zou er tussen het aanbod niets zitten dat ik zou zien zitten. Ze had gelijk.

Dus zocht ik naar een andere app die zo wat hetzelfde zou doen, maar dan met een ander aanbod. Ik vond er ene, zocht me een gratis boek in de lijst en testte hem uit op de fiets. Dat bolde wel goed en al werd rijden zonder handen mij altijd ten strengste verboden, ik telde de tijd of de kilometers niet meer af.

Er is één nadeel, een groot. Als ik in een boek begin dat me aanstaat … ga ik het na een goed half uur fietsend lezen niet wegleggen tot de volgende dag.

Ik wil nog altijd geen e-reader, maar lezen op mijn telefoon is wel erg handig … en dat is het eigenlijk ook voor op vakantie.

Het vroegere lezen

Eigenlijk stond ik er nooit bij stil als iemand het had over een boek lezen in een zetel of onder een fleece dekentje met een lekker drankje erbij.

Maar lezen deed ik -zo goed als- nooit in een zetel. Steeds zat ik op een stoel met het boek voor mij op de tafel. Eigenlijk dateert dat uit mijn jeugd. De zetel was uit den boze, in de zetel zitten -laat staan hangen- was iets voor luieriken.

Lezen deed ik dus, zoals gezegd, niet in een zetel maar aan de tafel … of stiekem in bed.

En toch moet er later een periode geweest zijn dat ik wél in de zetel plofte met een boek, al kan ik mij dat nu, met de beste wil van de wereld niet herinneren.

Nu lees ik, aan mijn laptop gezeten, het boek op de tafelrand rustend. Het drankje hoort er wel bij.

Grom

Wat je ook kan overkomen op dagen dat je tussenhuizig bent is, dat je op zondag een boek aan de prijs van 6€ koopt op de boekenmarkt, op maandag in de daar in de buurt zijnde Kringwinkel binnenstapt en dat eigenste boek vindt voor 3€.

Dat kan je natuurlijk thuis ook gebeuren. In dit geval was het Luc die het vond en het me toonde waarop in gromde, waarop de medewerkster me bekeek, waarschijnlijk kreeg ze nog niet veel te maken met grommende klanten en ik het waarom maar uitlegd.

Me beklagen dat ik het kocht? Bijlange niet. In een Kringwinkel weet je nooit wat je er gaat vinden en zeg nu zelf, als toeval kan dat nu toch wel tellen.

Rustig tempo

Bij het zoeken naar eens andere schrijvers dan diegenen die ik meestal lees -ik heb een klein beetje een indigestie, vrees ik- heb ik al boeken gekocht die ik na een tiental bladzijden terzijde legde. Vraag me niet naar mijn criteria, ik kan het zelf niet verwoorden, het is een gevoel.

Vorige week kwam Luc ineens aan met een boek van Donna Tartt. Luc die geen boekenliefhebber is, behalve dan als hij ze mee mag nemen naar de boekenmarkt, baseert zich op andere dingen dan ik om een boek goed of interessant te vinden.

Waarom dan Donna Tartt? Hij had boeken van die schrijfster al meer (dikwijls) gezien.

Ik had Donna Tartt nog niet gelezen en ik kon net zo goed dat boek als een ander meenemen. ‘s Avonds begon ik in “De kleine vriend”. Enkele dagen later vond ik in de Kringwinkel “De verborgen geschiedenis”, die ook in ons mandje belandde.

Wat is dat nu met dat boek? Vind ik het goed? Vind ik het niet goed? Ik stond er niet bij stil maar las.

Tot ik me ineens realiseerde dat het boek perfect past bij het weer van deze week: een beetje traag, een beetje loom, het zet niet aan tot tempo-lezen, het zet niet aan tot marathon-lezen, het kabbelt rustig verder met uitgebreide persoons- en plaatsbeschrijvingen terwijl ik in de proloog toch te weten kwam welke richting het zou uitgaan.

Het boek heeft één nadeel. Het is zware kost. Ik moet al zittend lezen want liggend krijg ik er pijn van in mijn armen.

Betaald is ’em

De Kilomeet. De winkel van de laatste kans nà de Kringwinkel. Je koopt er niet meer per stuk maar per meter of per kilo.

Er is normaal niets van onze gading maar toch, als we toch in de Kringwinkel zijn en de Kilomeet is open, lopen we er wel eens binnen.

Ik ga dan kijken bij de boekenstand. Meestal overheersen de afgeschreven bibliotheekboeken.

Deze keer stond er een ongelezen exemplaar van Michael Birds “Wie betaalt de veerman?” Ik nam hem mee. Het is tijd om een gat in mijn cultuur te vullen.

Want ik heb lang gedacht dat “Who Pays The Ferryman” van Yannis Markopoulos enkel een mooi muziekstukje was, tot Luc me eens wist te vertellen dat het ooit een reeks op de TV was geweest.

Nu staat op de achterflap van het boek toch ook bij enkele persstemmen:

Wie ooit de tv-serie zag -en wie onzer deed dat niet- …

Ik dus. Maar ter compensatie kan ik wel zeggen dat ik vele jaren geleden wél de reeks “Maelstrom” naar het gelijknamige boek van Michael Bird heb gezien waarvan ik het boek dan in 2008 op een uitverkoop heb gekocht.

Telt dat ook mee?

Rapper lezen

Bij het sorteren van de boeken kwam ik ook weer bij de boeken die ik nog steeds in mijn boekenkast wil zetten … als die ooit afgeraakt natuurlijk.

En ik lees een boek opnieuw al las ik het jaren geleden al en weet ik hoe het eindigt. Maar het gaat me niet om het einde maar om het waarom.

Het is geen dun boek, zo een 530 blz. Het is dus ook niet echt dik.

Maar ik moet me gaan haasten. De TV, die ik ondertussen al enkele weken compleet heb genegeerd, behalve zo af en toe eens een blik in die richting, vertelt me dat de Tour de France er aan komt.

En dan moet dat boek wel uit zijn, want de Tour … met het uitvallen van enkele favorieten zou die wel eens spannend kunnen worden.

Het tempo

Gekluisterd aan huis en haard, enerzijds door de aanhoudende aanmaningen om het vooral rustig te doen tijdens grote hitte, waar ik/wij meestal onze kleine en grote voeten aan vegen maar anderzijds ook door de aanstormende bronchitis van Luc, zag ik me genoodzaakt toch een nuttige passe-temps tijdverdrijf te zoeken.

De boeken die ik nog niet las vormen een mooi decoratief stapeltje en ik wenste ze dan ook niet in hun zalige nietsdoen te storen.

Ik toog naar de boekenkamer waar de dozen nog steeds gegroepeerd staan: aan twee kanten de boeken die wel al mee kunnen naar de boekenmarkt en in de hoek de dozen die ik jaren geleden kreeg toegestopt omdat ik toch zo graag las.

Na wat gegoochel gegoogel vond ik toch bevestiging dat sommige van die oude rommel nog enige waarde had en begon ik me af te vragen wat ik er bij vorige opruimingsactie toch mee had aangevangen aangezien ze volgens mij nog tamelijk nadrukkelijk aanwezig zijn.

Het boek, waarover sprake in het oudere log, is trouwens nog altijd een blijver. Die gaat niet weg. Het toont namelijk aan dat fake news niet enkel van deze tijd is -al denken ze dan nu van wel- maar dat het fenomeen in de jaren ’60 ook al bestond.

Al gesnapt? Vermits ik weer weet waarom ik het boek wou houden, wil zeggen dat ik tijdens het neuzen stil gevallen ben en het boek -dik kan je het niet noemen- opnieuw heb gelezen.

Het zal nog wat voeten in de aarde hebben eer al die dozen gesorteerd geraken, maar er zit wel heel wat boekenmarktpotentieel in, dat is een feit dat zeker is.

Mijn decoratieve stapel kan nog wat gerust zijn.

Foto genomen in de Kringwinkel in Brasschaat.

Ma Joeng

(…) vroeg Ma Joeng: “Waarom zijn we over de grenzen toch altijd aan het vechten met die barbaren? Laten we de kerels in hun eigen sop laten gaarkoken!”

“Je begrijpt er weer niets van” antwoordde Tsjiao Tai. “Het is onze plicht hen van hun barbarendom te verlossen en hun onze beschaving te leren.”

Wat ik over de uitspraak denk, zal wel geweten zijn, mag ik hopen. Ik heb het nu eenmaal niet begrepen op wezens die denken dat hun manier van leven zo verheven is dat ze ze aan een ander moeten opdringen.

Vanwaar komt het citaat?

Lang geleden, in een tijd dat ik enkel stichtelijke boeken kreeg, vond ik in Het Nieuwsblad een vervolgverhaal en aangezien ik de krant van voor naar achter en van achter naar voor uitploos, las ik die verhalen.

Ik herinner er me zo een dat door een -denkelijk- Nederlandse schrijfster werd geschreven, dat ik uitknipte en zelf inbond. Jammer genoeg is dat verloren gegaan en vind ik nu via google ook niks terug. Maar daar gaat het niet over.

Het gaat wel over Rechter Tie, van Robert van Gulik1. Dat knipte ik niet uit maar dat onthield ik wel, in die mate dat ik later op verschillende rommelmarkten, de boeken van Robert van Gulik kocht.

Laatst stond er nog een in een Kringwinkel en ik had hem niet. Dat was een mooie aanleiding om de andere eens uit hun doos te halen en ze voorlopig op de- nog niet afgewerkte- boekenplanken te zetten. Het gevolg daarvan was natuurlijk dat ik ze opnieuw ging lezen en het citaat tegen kwam.

Rechter Tie was een magistraat. Eén van zijn helpers heette Ma Joeng. Die is nog steeds gekend in Vlaanderen afgaand op de talrijke keren dat je hoort: Ma Joeng toch …

1 Wikipedia

Zelfbedrog op de boekenmarkt

  • Dit is geen goeie boekenmarkt, zei ze.
  • Ik verdien hier nooit meer dan 40€, zei ze.
  • Er zijn er die romans verkopen aan 5€, zei ze.
  • Dat vind ik overdreven om aan de mensen te vragen, zei ze.
  • Ik vraag maar 1€ voor een roman, zei ze.
  • Het was waar, ze verkocht de romans aan 1€, maar de logica dat ze daarom minder opbrengst zou hebben dan anderen ging -volgens mij- niet op.

    De logica zegt toch dat de mensen massaal bij het goedkope kraam zouden kopen en de andere kramen voorbij zouden lopen.

    Het kon natuurlijk ook aan het aanbod liggen, maar dat was het echt niet.

    Het kon natuurlijk ook aan haar vrolijke karakter liggen, want bovenstaand gesprek voerde ze met iedereen die het wil horen, kopers en verkopers incluis.


    Het voorval dateert van het najaar, de foto nam ik vorige zondag

    Beloond geduld

    Een update op mijn smartphone, vorige woensdag avond, maakte dat ik met de bancontact app, die twee dagen ervoor Payconiq by Bancontact was gaan heten door een fusie, niet meer kon betalen maar gelukkig nog wel ontvangen. Ik zond Payconiq by Bancontact een mail en ik wou inloggen bij de Community, wat een mooie naam is voor het forum van mijn smartphone, maar dat lukte niet.

    We besloten dan maar naar een Support Center te rijden en daar het probleem uit de doeken te doen. We zouden er wel een dagje uit van maken aangezien dat Support Center niet nevens de deur is. Maar gisterenmorgen net voor het vertrek, bij het controleren van de openingsuren, bleken die op maandag sluitingsdag te hebben.

    We maakten er toch ons dagje uit van, waarbij we ook binnen stapten bij een Kringwinkel daar in de buurt en ik het boek tegenkwam dat ik al een jaar of twintig wel eens wil tegenkomen. Ik had het toen geleend in de bibliotheek en ik wou het later nog eens herlezen.

    Nu niet dat ik constant alle boekenwinkels en het hele internet afschuim maar bij tijd en wijle -en vooral in de Kringwinkels- ga ik op zoek.

    Het was niet het enige boek dat ik er vond. Blijkbaar moeten we af en toe eens een stapje verder zetten.

    Bizar toch: op het ogenblik dat de moderne tijd je in de steek laat wordt hij ingelopen door de tijd van vroeger.

    Page 1 of 8

    Powered by WordPress & Theme by Anders Norén