Wizzewasjes

Het is niet omdat het mag … dat het moet!

Categorie: Boeken en schrijvers (Page 1 of 14)

Rap content

Op zeker ogenblik in het verleden had ik alle boeken van één van mijn meest favoriete schrijvers in mijn bezit, behalve het laatste boek en deel twee en drie van een trilogie.

Ook had ik alle boeken van Bollie’s meest favoriete schrijver gevonden en waren op beide lijsten dus zo goed alle titels afgevinkt.

Toen kwam Covid_19 roet in het eten gooien.

En daarna vond ik ergens een, zo goed als nieuw, exemplaar van het ontbrekende boek. Dat vond ik een geslaagde dag.

Een kleine poos terug vond ik een boek van Bollie’s meest favoriete schrijver. Dat stond niet op de lijst. Ik whatsappte en Amke wist me te vertellen dat er na dat laatste nog zeker twee nieuwe waren bijgekomen.

En ik bedacht dat ik de beide boekenlijsten niet meer had bijgewerkt sedert die ene dag dat ze -vóór de pandemie- volledig waren geweest.

Ik dacht het al meer. Ik zei het zelfs al. In mijn bevinden was er een breuk tussen het leven vóór Corona en dat na Corona. Net of er zich een afgrond tussen beide heeft gegaapt.

Dat controleren van de boekenlijsten heb ik toen maar zo snel mogelijk gedaan en ik vulde ze aan, van alle schrijvers en schrijfsters op ons beider lijst. Zo ook van die ene van mijn meest favoriete schrijvers. Daar ontbraken er gewoon -behalve die twee van de trilogie- ook nog drie nieuwere.

Een pozeke later vond ik er een van bij ons in de kringwinkel. Dat vond ik een geslaagde verrassing, zeker omdat ik die boeken niet terzijde kan leggen, behalve als het écht, maar dan echt écht moet.

Daarna vond Luc een omnibus van de trilogie wat ook wel een beetje een juich-moment was. Om terug goed mee te zijn heb ik ook het eerste deel nog eens herlezen.

Ik vond een boek voor Bollie, van een andere auteur, waar ze zeer verheugd op reageerde.

Eergisteren vond ik mijn tweede ontbrekende, ook bij ons in de kringwinkel. Dat was ook net op tijd, ik had niks te lezen meer, behalve natuurlijk de stapel waar ik al in begon maar die me niet aanspraken.

Maar dat laatst gekochte boek moest ik wel terzijde leggen, we waren gisteren de ganse dag, de avond uitgezonderd, op stap.

Hopelijk komt nu snel nóg een geslaagd kringwinkelbezoek. En daarna wordt het -denkelijk- tijd om de lijsten nog maar eens op mogelijke nieuwe onvolledigheden te controleren.

Nora Roberts

Bij de boekenverkoop vorige zaterdag heb ik een boek van Nora Roberts gekocht.

Ooit lang geleden heb ik dat nog eens gedaan, zo in een bevlieging een boek van Nora Roberts meegebracht omdat er zo een mooie foto op de voorzijde stond. Dat boek heb ik nog.

Ik heb later wel meer boeken van Nora Roberts gekocht, toen Amke die boeken massaal ging lezen. We konden uren palaberen over inhoud, nonsens en non-inhoud en dit tot groot jolijt van Ella en Luc. Geroloogd dat die twee toch hebben!

We hebben er beiden samen genoeg van gekregen en zijn ermee gestopt. Zij heeft de hare gehouden. Ik heb de mijne gesorteerd.

Hier staan er wel nog. Die waar toch nog iets of wat verhaal in zit heb ik wel gehouden. De andere gingen naar boeken- en rommelmarkt. Ze gaan er als zoete broodjes.

Waarom ik nu dit exemplaar meebracht is simpel uit te leggen. Het kostte 1€ en het is een omnibus met vier verhalen. Als ik het niet goed zou vinden zou hij rap in één of andere doos zitten.

Het boek is nog niet uit. Ik weet zelfs niet of ik het ga uitlezen. Ik denk zelfs dat ik het niet ga uitlezen. Het is slaapverwekkend.

Daarom heet het ook: “Verhalen van de nacht” waarschijnlijk.


Vondelingskens

Luc vond een oud boekje van Alice Nahon1 in een Kringwinkel. En aangezien ik Alice Nahon al op zeer jonge leeftijd had leren keren door haar Avondliedeke2 en ze later blijkbaar ook les had gevolgd in mijn vroegere -erg katholieke- school, dacht ik dat het geen kwaad kon om eens iets anders te lezen dan het Avondliedeke.

Awel, er staan wel een paar schoon dingskens in dat “Vondelingskens”, beter dan wat ik had verwacht en niet allemaal zo kerkelijk getint als je zou denken.

Fier zijn op je eigenheid3, al moet het dan niet allemaal in zulke oude bewoordingen, het dient gezegd dat het heel wat gemoedelijker klinkt dan in koele standaardtaal.

____________________
1 Alice Nahon
2 Avondliedeke
3 Vondelingskens

Kristien Dieltiens

Ik ben een beetje bij de jeugdboeken beland. Op het einde van het schooljaar kreeg ik een boek van Ella: “Kelderkind” van Kristien Dieltiens1. Dat was nogal een dik volumineus exemplaar.

Het toeval wou dat ik twee dagen later twee boeken van Kristien Dieltiens tegenkwam in de Kilomeet. Beide waren iets minder omvangrijk en ik begon met de dunste: “De Stille Pijn van Luca”.

Vond ik het goed of vond ik het niet goed? Ik was er te oud voor. Zoveel is zeker.

Maar het gegeven -Kroatische man zoekt betere toekomst omwille van de oorlog, vrouw en kinders zullen later nakomen, vrouw en zus worden vermoord en jongetje van zes komt, samen met zijn vader, op zijn 19de terug naar Kroatïe- vind ik wel wat lijken op “Illuminated” film naar het boek van Jonathan Safran Foer.

Mijn bedenking daarbij gaat ook op voor dit boek. Ik begrijp die logica niet. Een man ontvlucht zijn land en laat vrouw en kinders -in het gevaar- achter. De reden is nobel. Hij wil hun overkomst voorbereiden. In mijn ogen … Ach laat maar, ik zit waarschijnlijk verkeerd in elkaar.

Nu de twee andere boeken -Kelderkind en Candide- nog.

____________________
1 Kristien Dieltiens

Nog efkes bij de boeken blijven

Gisterenmorgen kom ik uit bed, doe een kattewasje, steek mijn haar in een snelle staart en stap naar beneden, klaar om er na het ontbijt weer in te vliegen.

Dan vraagt Luc of ik het zie zitten om even naar een open huis te gaan. Iemand die gaat emigreren verkoopt een hele hoop spullen die niet meegaan. En dan gooit hij er nog zo terloops achter: “Er zijn boeken ook”.

Ik zucht, echt waar, ik zucht. Want op die manier krijg ik nooit ofte nooit die ene fruitkistenboekenkast af -die ik uiteindelijk toch niet ga vernissen- en alle boekenkasten geordend.

“Had ik dat van die boeken niet gezien had, ik niks gezegd” zegt Luc. Ik zucht nog harder. “Okee, dan gaan we niet” zegt Luc.

Twee zjatten koffie en een uur later maan ik Luc aan om tijdig klaar te zijn, maak zelf deftig toilet en we gaan kijken.

Er waren toch boeken ook? Jawel. Zo een stuk of tien? Vijftien misschien? Ik heb er twee meegebracht.

Daarna heb ik thuis boeken van beneden naar boven gezeuld, van boven naar beneden gezeuld, de situatie zoals op de uitgelichte foto hierboven bestaat niet meer, heb mijn hoofd gebroken over hoe ik de reisboeken moet zetten, hoe ik de -nu nog- open vakken moet vullen, waar ik de nooit uitgepakte oudere boeken, waaronder alle Agatha Christie’s ga onderbrengen, heb op 2dehands nog een bijkomende kist besteld die we maandag mogen halen en dan blijft er nog plaats over voor drie kisten om het geheel volledig te maken, … kort gezegd: ik heb me kapot geamuseerd.

Eigenlijk blijft er dan nog plaats voor nog meer van die fruitkisten, maar dan moeten ze meer de hoogte in en dat zie ik niet zitten, dan wordt het onhandig en te veel en oogt het niet meer mooi.

Het resultaat is dat er nog meer open vragen zijn dan oplossingen. Ik verheug me al op voorhand …

Vandaag? Tweede zondag van de maand! Boekenmarkt in Aarschot!

Davidsfondsboeken

Al heel vroeg begon ik met graag te lezen wat me ook maar in handen en/of voor ogen kwam. Eens ik goed kon lezen was dat blijkbaar niet meer nodig, integendeel, het getuigde van luiheid en ik las en herlas vele malen dezelfde boeken waar ik ondertussen eigenlijk al te oud voor was.

Tijdens een zekere vakantie moest ik, niet enkel de boven kuisen, maar ik moest de zolder een beurt geven t.t.z. dozen verplaatsen, stofnesten weghalen, vegen en dozen terugplaatsen. En ik merkte dat drie van die dozen vol boeken zaten.

Dom -of naïef- als ik toen was vroeg ik of ik die boeken mocht lezen. Dat mocht niet. Die waren van mijn vader. Die kwamen van het Davidsfonds1 van voor zijn trouwen.

Raar en bizar, niet lang daarna stopte mijn vader mij twee van die boeken toe en zei dat hij dacht dat ik ze wel kon lezen. Dat kon ik. Ik nog altijd dom -of naïef- ging het daarna met hem over die boeken hebben. “Je snapt er niks van” zei hij kortaf en het was gedaan met lezen.

Stiekem eentje uit die doos gaan halen was er niet bij, ik sliep samen met mijn zus en mijn kamer was mijn kamer niet, ik mocht er enkel slapen.

Eens getrouwd werd ik lid van ECI -nu BookSpot- dat ik na een tweetal jaren opzegde omdat ik geen boeken wou kopen die me niet aanspraken en hun aanbod was wat klein. Ik vond mijn gading meer op rommelmarkten.

Mijn moeder werd lid van het Davidsfonds, dat merkte ik aan de boeken die mijn kinderen van haar kregen.

Toen mijn ouders overleden waren en het huis leeggemaakt moest worden, werd me gevraagd wat ik wou hebben. Niks dus. Broer vroeg: “En onze vader zijn boeken?” Ik heb ze geweigerd. Ik snapte er toch niks van.

____________________
1 Davidsfonds

Verandering van spijs

Heb je dat ook? Ik ga lezen, maar wat? Een thriller waarvan ik al een twintigtal bladzijden heb gelezen leg ik terzijde. Ik heb voorlopig een beetje genoeg van thrillers.

Een ander dan maar. Iets met -maar weer- een dissociatieve amnesie1. Echt schrijfster? Derde boek op rij over een vergeten stuk leven? En dat terwijl men er op TV ook mee rond mijn oren slaat? Hup! Ook terzijde. Ik heb voorlopig een beetje genoeg van dissociatieve amnesie.

Een ander dan maar. Een spannend boek, dat wel maar eigenlijk té spannend. Als ik dàt lees voor ik ga slapen krijg ik nachtmerries. Ook op het stapeltje met begonnen maar niet uitgelezen boeken. Ik heb voorlopig een beetje genoeg van nachtmerries.

Een ander dan maar. Het tweede uit een reeks van drie. Het eerste deel las ik al. Het tweede dan maar … maar oei, dat is in het Duits. Ik heb efkes geen zin in moeite doen.

Een ander dan maar. En ik pak een boek dat ik al las, ook uit een reeks. Ik kocht het eerste deel ooit op de evenementen. En ik lees het voor de tweede keer in één keer uit. En ik heb het tweede een paar maanden terug in de Kringwinkel gevonden. Dat lees ik maar ineens mee door.

Het is niet mijn genre, het is niet mijn stijl, het is te zot voor woorden. De boeken zijn zo zoet dat je tanden aan elkaar gaan plakken. Nu dacht ik dat men dat chicklit noemt, maar bij het opzoeken blijkt dat chicklit door en voor jonge vrouwen is2. Dus ja, niet dus.

En dan denk ik, als ik er nog zie in de Kringwinkel … maar het derde deel vond ik niet in de Kringwinkel, maar wel op 2dehands. Ik ben het gisteren gaan halen. Je weet maar nooit wanneer ik weer zin in zoetigheid krijg.

____________________
1 Dissociatieve amnesie
2 Chicklit

Japans papier en een vouwbeen

Het is al een hele poos dat we niet meer naar “The Repair Shop” kijken. We zijn het beu gezien

Maar toch, hier lagen twee boeken met een afgescheurde voorpagina en ik kocht voor mezelf nog een boek waarvan de stofomslag scheurtjes vertoonde en ik herinnerde me de uitleg van Christopher Shaw, de book restorer van het programma. Die had het altijd over Japanese Tissue of Linen gehad voor dat soort problemen.

Maar waar vind je dat spul? Blijkbaar nergens hier in de omtrek.

Tot een meisje met een speciale hobby ons op de laatste boekenmarkt richting Hasselt uitwees en zei dat we in die bepaalde winkel eens een kijkje moesten gaan nemen.

Dat deden we en we brachten een rolleke mee. Daar had die verkoper gezegd dat ik dat mijn mijn nagel moest aandrukken en aanwrijven, maar dat ene boek is nu echt geen kleintje. Ik googelde wat en vond een vouwbeen, gelukkig niet in Hasselt, maar in een winkel in Sint-Truiden.

De boeken zijn hersteld en dat is een goed ding. Maar is het nu echt Japanese Tissue? Dat was toch onzichtbaar bij Christopher Shaw? De herstelling van de boeken is meer dan bevredigend, is zo goed als onzichtbaar maar toch niet echt helemaal.

Nu wil ik dat boek met de stofomslag sowieso nog eens kaften en al ben ik daar niet slecht in, ben ik er niet zo happig op om dat te doen met doorzichtige zelfklevende folie. Er kan echt wel veel scheef gaan zitten met dat spul.

De volgorde

Bij alle hedendaagse schrijvers die, naast hun losstaande romans, ook nog met een of meerdere vaste hoofdpersonages in zee gaan, dat of die in meerdere boeken opduikt of opduiken, loopt er in deze opeenvolgende boeken een rode draad doorheen deze verhalen, die op die manier wel afzonderlijk te lezen zijn, maar toch enige volgorde vergen om compleet mee te zijn.

Dat is allemaal heel goed voor de verstokte liefhebbers, die telkens opnieuw het allernieuwste boek aan hun bibliotheek toevoegen, maar dat houdt geen rekening met de lezer die het boek pas koopt als het in een of andere Kringwinkel in de rekken staat.

Zo kan het gebeuren dat je toevallig de vier eerste verhalen uit de reeks in handen krijgt én het zesde. In dat laatste verwijzen ze dan naar een paar voorvallen uit het vijfde. Je weet in grote lijnen wat ze bedoelen maar je snapt het niet echt. Snap je?

En dan krijg je het vijfde in handen en dan denk je dat ze je nog wat moeten vertellen zodat het past tussen het vierde en het zesde. En als je betreffend fragment gelezen hebt, voel je eigenlijk de nood om het zesde te herlezen, want: “hoe zat dat nu ook weer?”

Jammer genoeg kan je ze in de Kringwinkel niet op volgorde kopen.

Wie oh wie is het genie?

Weet je wat wij gisteren vonden in de Kilomeet? Zomaar boek tussen de boeken?

Een boek waarin de eigenaar mag kribbelen, knippen en verknoeien, het heet “The Pointless Book1” en het lijkt wat in de stijl van “Wreck this Journal2“, dat enkel gemaakt was om het te vernielen waarbij dat creatief genoemd werd. Bovenstaande vergelijking wordt trouwens in de beschrijving van Wikipedia1 ook gemaakt.

(Lees verder onder de foto)

Waarom zou zo een boek nu mijn aandacht trekken in een Kilomeet? Ik die alles doe om boeken geen pijn te doen, die reclameer als er iemand nota’s heeft gemaakt in een boek, ik die foeter als iemand een hoek heeft omgeplooid, ik die sakker als iemand een rug verkeerd plooit?

Wel simpel, het was een afgeschreven boek uit een bibliotheek. Nieuw, dat wel. Wel dan …?

Dan is mijn logische vraag: “Welke slimmerik van een bibliotheek heeft ooit een boek aangekocht om uit te lenen, waarbij het niet de bedoeling is dat je het leest, maar dat je het het vernielt?

Wilden ze schadevergoeding vragen bij het terugbrengen?

____________________
1 The Pointless Book
2 Wreck this Journal

Page 1 of 14

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén