Wizzewasjes

Blijf in uw kot!

Search results: "thermometer" Page 1 of 2

Nog een thermometer

Dat Luc vindt dat je nooit genoeg thermometers kan hebben, hebben we wel al meer verteld.

We hadden het al over zijn poging om de complottheorie te ontzenuwen en de groepsaankoop van de Aldi thermometers.

Maar die dag op de rommelmarkt, bij een kraam waar alles gewoon los in dozen gegooid leek, dacht ik opeens aan vroeger. Nog voor dat we op het blog gewag maakten van Lucs kleine manie was er al iets met een thermometer geweest.

“Weet je nog” vroeg ik aan Luc “dat je in onze beginperiode gezegd had dat je een Galileothermometer wou?” en ik wees met mijn kin naar de betreffende doos waar het ding bovenop lag. Wikipedia noemt dat dan wel een Galileithermometer1, maar daar gaan we nu niet over struikelen.

Luc bromde wat ongeïnteresseerd en liep door.

Toen we de hele markt hadden afgedweild wilde hij nog even … en even later kwam hij glunderend met zijn trofee aangelopen. Het kraam in kwestie is nogal gemakkelijk wat bieden betreft. De man had 5 gevraagd, Luc had 2 gezegd en de verkoop was beklonken.

1 Wikipedia

Van Patiënten

We hadden geen koortsthermometer, al die jaren dat wij samen waren hadden wij er geen nodig. Even met de hand voelen volstond. Maar nu met die dreiging vonden wij de tijd gekomen om er eentje aan te schaffen.

Dat ding heeft de laatste dagen overuren gedraaid. Sedert ik maandagavond lichtjes warm aanvoelde en met een verhoging zat kreeg ik te maken met een dokter. En wat voor één: Dr. Guy Vago. Dinsdag heeft Luc me zeker drie keer mijn temperatuur doen opnemen. “Van Patiënten” … zei hij dan.

Wie en/of wat Van Patiënten is/was? Kijk maar even naar het filmke van Kama en Herr Seele. Het dateert uit een tijd dat Zoneke ook een beetje gek was op Billy en Billy, twee cowboys, die samen met dokter Guy Vago en Van Patiënten te zien waren in “Lava1“.

Dat Luc erg bezorgd is, wist ik al. Maar dat hij ook graag dokterke speelde …

1 Wikipedia

Hij had het koud

In een tijd, lang geleden, werden de huizen gebouwd met inzicht. De ruimte die koud moest blijven werd noordwaarts gericht. Dat was hier bij ons zo in het vroeger buro, nu eetplaats.

Luc echter heeft de onhebbelijkheid ‘s nachts die verwarming in de eetplaats veel te laag te zetten … om energie te sparen. We hebben daar al heel wat woorden aan verspild. Mijn argument? Een verwarmingstoestel moet dubbel zo hard draaien om een koude ruimte terug op temperatuur te krijgen.

Nu zaten we zondag met Querida en Zoneke in de eetplaats en Zoneke bleef maar klagen over kou en de deur mocht niet op een kier, ook niet om even wat te halen uit de keuken. Maar Zoneke zei ook dat de kou uit de schouw leek te komen. Ik zou gefronst hebben ware het niet dat Zoneke nogal geloofwaardig is.

Die avond vond ik de thermometers … Luc was aan de slag gegaan. Er hing een thermometer gewoon tegen de muur maar er lag ook een thermometer op de stoel waar Zoneke had gezeten.

Het bizarre? Er zat vijf graden verschil op. Luc ging eindelijk akkoord om ‘s nachts van die verwarming te blijven en gisterenmorgen zat er nog steeds 5° verschil op beide.

Ik whatsappte Zoneke waarop hij antwoordde: “zie je wel, ik ben nog niet gek”.

Ik zei ook dat hij waarschijnlijk bij ons spook op schoot had gezeten. Volgens spokenjagers voelen spoken koud aan.

Maar het is een mysterie. Amke heeft nog nooit gewag gemaakt van koude als zij op die stoel zit.

Ook van slag

Ergens rond drieën in de namiddag merkte ik op dat de weerapp op de telefoon 34° aangaf. Benieuwd -ik had al eens gemerkt dat je bij die app meer graden krijgt voor hetzelfde geld- ging ik eens op Buienradar krijgen dat mààr 30° vermeldde.

Even later wou ik er toch snel een schermafbeelding van maken en zag dat de tussenstand geslonken was met 2°, dus moest ik de buitenthermometer gaan controleren.

En die, wel die gaf zo een 37° aan. Maar eerlijkheidshalve moet ik zeggen dat die dan toch in de volle zon hangt.

Later was er dan weer wel 4° -36° vs 32°- verschil, maar toen had ik geen zin meer om te herbeginnen.

Het is zomer en zelfs de thermometers zijn van slag.


Voor op reis

Nu we tot onze grote tevredenheid kunnen zeggen dat zo goed als elke ruimte in huis over een eigen thermometer beschikt, verbaasde het me toen Luc vorige week in de Kringwinkel het exemplaar links ter hand nam en de mening toegedaan was dat het wel eens handig kon zijn om ook op vakantie te kunnen zien hoe warm het er is.

Ik daarentegen was een andere mening toegedaan. Ik voel eigenlijk altijd wel of het warm genoeg is en dat zonder thermometer. Ik vroeg me luidop af of hij soms overwoog om toch maar naar een grotere camionette uit te kijken.

Hij grinnikte.

Even later liep hij tussen de beebiespullen.

Op dat ogenblik had ik kunnen weten dat er nog wat zat aan te komen.

Hij draaide zich om, toonde me het exemplaar hier rechts en vroeg: “En deze? Voor in het zwembad?”

Ik antwoordde niet. Deze keer was ik namelijk zeker dat het voor de zwans was.

Aldi centraal in dit verhaal

Sedert een pozeke halen wij op zaterdag rozijnenkoeken voor bij het ontbijt. Luc, vroege vogel, ging die eerst wel halen nog voor ik op was. De laatste tijd ben ik echter vroeger op en gingen we samen.

Onze Aldi ging dicht, ze gaan verbouwen. Tot in juli moeten we naar één van de verderaf gelegen Aldi-filialen.

Sedertdien vroeg Zoneke eens of we voor hem wat wilden halen dat in de Aldi-aanbieding stond, Querida was met de auto werken. Die dag kregen we het grote winteroffensief.

Eigenlijk wilden we dan de koeken maar op vrijdag halen.

Dat deden we deze keer niet, want Luc –warmtecontroleur– wou thermometers, uit de Aldi, die staan nu in de aanbieding. Zijn ‘mobiele’ was kapot. Mobiele thermometer? Inderdaad. Dat was een klein thermometerke dat ooit bij een vroegere diepvriezer had gehoord en die vond ik zo een beetje overal hier in huis: in de gang, in de keuken, … Hij zou er wel een paar meebrengen. Zodoende kon hij dan op zaterdag die rozijnenkoeken meebrengen.

Maar toen begonnen ze weer over sneeuw en gladheid. Ik bezwoer Luc zijn leven niet te riskeren voor rozijnenkoeken en een paar thermometers.

Rozijnenkoeken op zaterdag werd rozijnenkoeken op zondag.

De vrieskou

We gaan geen victorie kraaien, de winter is nog niet voorbij, maar de week waarin de temperaturen niet boven 0 kwamen, die hebben we overleefd.

Niet dat we aan doodvriezen dachten, dat niet. Maar één en ander baarde ons toch zorgen.

Dat we met vriestemperaturen goed voor ons vuur moesten zorgen is verleden tijd. De verwarming nam het van ons over.

Maar die verdommelingen die hier ooit die waterleiding over die open zolder legden, die hebben ons toch maar weer kopzorgen bezorgd.

Na een lichte bevriezing in 2009, waarover we het toen uitgebreid hadden in:

gingen in 2012, om redenen waar we het niet meer over willen hebben, tijdens onze afwezigheid de stoven uit. En wij zaten met de gebakken peren. Het water was bevroren en in die mate dat de douchekraan uit de muur was gekomen.

We namen bijkomende maatregelen en sedertdien hebben we zulke koude periodes niet meer gehad … tot nu. Maar gingen die maatregelen voldoende zijn?

De nacht van zondag op maandag lieten we het venster dicht, maar die nacht ben ik alle uren, maar dan ook alle uren, die waterkranen gaan proberen. ‘s Morgens stond ik op met die verkoudheid.

Ik ben dus de hele week meermaals daags het water gaan groeten. Het feit dat het niet bevroor gaf me geen beter gevoel. Ah neen, stel dat de elektriciteit uit zou vallen? Wat dan?

Ik was dan ook al blij toen ik donderdag om kwart voor drie de thermometer 0 zag aangeven. En ik ben nog veel blijer dat die week achter de rug is, al was het niet echt nodig om me zorgen te maken. De waterleiding zit blijkbaar veilig.

Maar toch ben ik er nog niks gerust in, ik wil het voor de toekomst nog veiliger. Die moet van die open zolder weg zodat ze, zelfs al moest de elektriciteit uitvallen, toch nog beschut zou zitten in het huis. Maar ik mag er niet aan denken dat Luc daarboven nu nog zulke toeren zou gaan uithalen.

Al bij al zijn we voorlopig weer een beetje gerust, nu alles weer -misschien maar tijdelijk- positief zit, al zag dat er vrijdagnamiddag en -avond niet naar uit dat het ooit zover zou komen.


Foto 2 maart 2018 – 16:29u.


Foto 2 maart 2018 – 18:53u.

Het complot

Luc maakt vergelijkingen. Je wil niet weten wat hij soms zit te vergelijken.

Toen ik dan ook op één januari én de badkamerthermometer én de woonplaatsthermometer samen op de badkamervensterbank vond zou ik dat nog niet bepaald eigenaardig gevonden hebben, ware het niet dat ook de grote buitenthermometer op dezelfde vensterbank prijkte.

Ik wéét wel dat hij beweert dat de thermostaten van de verwarming niet de juiste temperatuur aangeven of precies wél maar dat in dat geval de thermometers liegen.

Ik wéét wel dat hij het nogal snel te warm heeft. Ik trouwens ook. Maar op de badkamer, in mijn blootje, mag het voor mijn part best iets warmer zijn dan in de woonplaats. Daar hoeft dat niet, omdat ik daar niet in mijn blootje belief rond te huppelen.

“Ze geven alledrie 23° aan” grapte ik. Luc dacht dus dat het er warmer was. Ha! Hij had gedacht dat hij een leugenachtige jokkebrok van een thermometer zou ontmaskeren.

Misschien spanden ze wel samen.

De vergissing

Enkele jaren terug kregen Slow en mske van Zoneke een pakket met vogelbosje. Ze plantten dat op de berg. Er schoten toen drie struikskes over. Die hebben ze dan maar op het koerke tegen de muur in het bloemenperkske geplant.

Ondertussen hebben we al verteld over één of andere die alles blijkt kapot te spuiten dat daar buiten op die berg staat te groeien, dus hebben we nu nog enkele boomkes daar op die berg én de drie op het koerke. maar die wassen zo verschrikkelijk goed dat die scheef gaan hangen zodat Slow vorig jaar al zei, spijt te hebben dat ze die boomkes daar gezet hadden.

Die boomkes omdoen? Oh, daar had mske zo een hartzeer van en ze ging eens nakijken of ze die niet konden verplanten. Bijkomend probleem is natuurlijk dat die wortels ondertussen ook al onder de kasseikes zullen zitten. Nog een bijkomend probleem is dat vorige herfst één van de drie boomkes ineens hazelnootjes droeg. Het verkeerde boomke trouwens, want mske dacht dat de uiterst linkse de hazelaar was. Nu eerlijk gezegd, ze zou niet meer weten wat die derde dan wél is. Een hazelaar, een waterwilg en een onbekende. Die ziet er dan eigenlijk nog hazelaarachtig uit.

Maar daar hadden we het niet over. In de winter zei mske: die boomkes gaan er uit. We moeten die mooie muur terug bloot hebben voor een zonnewijzer, een thermometer en nog wat van dat fraais tegen te hangen.

De boomkes staan er nog. Laatst zei mske: “nu moeten die boomkes er toch uit want die gaan serieus in de weg hangen”. Zei Amke: “oh, dat is jammer! Kan je ze niet verplanten?” en lap! Daar ging mske weer aan het twijfelen.

Het leven is toch moeilijk zé, als ge zelfs genen boom kwaad kunt doen.

Zorro rides again

Tegen tweeën zei mske ineens dat ze naar ‘t stadje wou. Het weer zou er niet beter op worden en het was tenminste droog. Ze ging efkes buiten gaan staan voelen of ‘t warm of koud was, terwijl Slow daar de thermometer voor nodig had die natuurlijk was weggewaaid. “Doe jij een lange broek aan?” vroeg Slow. “Doe jij een lange broek aan?” antwoordde mske. “Doe jij een fleece aan?” vroeg Slow. “Neen” zei mske “wel mijn regenjaske”. Dat houdt dan ondertussen al niet veel regen niet meer tegen maar het voelt zalig aan als ‘t niet te koud is.

Even later stapte ze op haar fiets en zei: “Zjust Zorro!” Tja, zwarte trainingsbroek, zwart euhm ‘t is geen t-shirt maar ook geen bloes, zwarte regenjas, zwarte schoenen, zwarte zonnebril. Haar sokken waren niet zwart maar dat zag geen mens. Ah ja, die zonnebril dat is tegen de wind en om geen vliegskes in haar ogen te krijgen.

Briefke-brievenbus-bank, Kruidvat, Krantenboer, W-winkel, Zjeebee.

En toen begon het te regenen. mske zette de kap van haar regenjas op, maar dat is zo een grote kap, zo wat een paterskap. “Zorro!” riep Slow haar na. Toen mske haar kap met haar hand vasthield bij ‘t rijden vroeg hij of ze die met haar tanden niet kon tegenhouden. Dat probeerde mske. Ze beet in een stuk van de kap. En toen vroeg hij of ze haar koddig mutske niet bijhad.

Eigenlijk zou het koddig mutske ook al in de fietstas mogen, maar mske vertikt het. Het koddig mutske is een wintermuts en het is zomer. En dat het weer doet wat het wil. Het is zomer!

Ondertussen trachtte ze “dat is ook zwart” te zeggen op Slow’s vraag, maar dat lukte niet al te best met die kap tussen haar tanden. Dat klonk zo meer als: “daz oeg zwed”. “Wat zeg je?” vroeg Slow. mske zei niks meer maar reed naar huis.

Nu zit Slow hier toch al de ganse avond zetten in de lucht te zetten zeker! En hij zei dat hij mske wou fotograferen in haar Zorropakske. Hoe dat gaat aflopen, dat weet ik nog niet. De onderhandelingen zijn nog aan de gang.

Page 1 of 2

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén